nasıl gideceğim 
kendini kabul ettirirken ayrılıklar bir bir
kendimi bırakırken
bir hoşgeldin diyecek olan
ah!
kavuşmaya

bereket
eli içinden
ağırlığı geriye çekiyor kalemin
sözler kaçıyor yorgunluklarda
artık geceler kalırken bir nameyle 
damlıyor sesler gözlerden kırmızı
bir bir beyaza sarılmada tüm renkler
beyaz severken özgürlüklerini kovalamayı
istemiyor ne ağır ne de yorgun
yalnızca siyahı
sadece kardeşim diyebilmekte
baştan kararı

zahri
o sadece bir isim
adı zamanda binlerce
farklı yazılı kurtla kuzu 
bekleyen ne şirin 
ne de yanan aslı
boşlukta kerim olan 
serhat  şehirlerde 
kalabalıklarda kocaman sevda
küçücük olanda yalnızlık
kaybolan inançlarda aşk 
o sadece bir isim

hazrol
duymadığım kalmış
bu güne ne varsa
dünden hazır çığrışlar
çağırışlar şarkılarda
savaşlar yarınlarda 
ve barış 
kalmış duymadığım
nice güzel çığlıklarda
ortak hepsi
bir tek vuruşa
…

yıldızlar hayatta kalan
yaylan bakalım
dur durun ne,  ne den
bas piyano
davul ve ben
de dem
sen den
bir bir bir.
e ben!

isim
çok önceydi 
akşam küçükken
gece kırmızı 
sevdiğim rengi
fotoğraflarda sırlı
görmek istediğim çok önceydi 
eskimemiş düşlerde
çalındığı bilenmez şarkılarda
ilk duyduğum kokusu
içten içe alıp verdiğim
akşam üzerleri
uzun yolculuğun mesafesi 
düşmeden akla 
çok önceydi hesapsız doğumlar  
bırakmadan şarkıları 
söylendiği bilinmeden
herşey vardı  hani 
ve hiç birşey yokken 
yeniden çok önceydi
günden güne o bir el 
yüreğinde bir ses
yeniden bir akşam üzeri
geceden sabaha işler
bir iki şimdiden
derin nefeste izler
…

tüketmeyecektim  lüzumdan fazla
hayatta kalmaya
içmeyecektim boşa su gibi şarap
varsa yoksa bilhassa keyfe efkara
üç sigara vardı sabah eski pakette
şimdi yeni pakette yine üç  sigara
…

bekler sanki melek sade bir selamı
daha fazlası beklemeden
bekliyor gibi
amma durmadan
dedim ya bir kere
gördüğün dünya
bildiğin gibi değil
durmadan bekleyen kimse
yoksa hala
kendimde miyim?
…

canım doydun mu... 
hiç yemedin. 
toprakta yahut tahta kapta
zamana bak daha
hep dokuza on var.
kurt gibi...
değil mi ?
…
durup dururken
eksik gedik ne varsa
kıvrımlı bir köşede
saklamaya
olsa olsa bir
.
olmasa da 
can
sağlığına
…

bir yorganın altında yürek
yoksa bile yalnız
yok
oluruna bilerek
canımız
gitmek isteyen, bir de gelensen
…

bir kış sabahı
güneş sırtında  
gölgeye bakarken
durmuş 
ya düşünürken
yalnızca pozu yok 
yüzü gölgede
gölgenin sırtı birden yüzünde
duman savruluyor her yöne
yorgun argın belli mi dimdik
kollar kavuşturmuş
ister açar kararlı
dönüp gittiğinde sırtında bir gölge
onun da
yüzü güneşe
…
aman diledim yine
sarıldım bilmiyor
karanlık geceler nice
sabahlara varıncaya sarmaş dolaş
neyse düşlerimdeki  diye
bin bir kardeşi  varmış
beyaz ve siyahın
bense yeniden gride 
bile bile
…

içten olan dışa desen
ne güzel
ne güzel değil diye sorsan
ekmek sıcaklığında
genç bir çocuk
bakıp da gülümsemeyle sadık
sana sıcak sarılışında
sevgi kardeşim
aklını alır insanın


Mahalli
Diyelim ki o kedi sevmezdi.
Masaların altından hafifçe bacağına daha o zamanlar narin ve ince bacağımızı veya zarif parmağımızı çaktırmadan dokundursak; dokundurmak hani öyle basit değil, kedi kuyruğu gibi süründürüp kaydırmaca, yahut burnunu, boynunu, başını ve kulağını deydiriyormuşcasına sürtmece.  Ağırlını ararcasına. Severken korku yaşatmaz mıydı? Sanki kedi biziz. Hem masalar dediysek öyle birden fazla masada birden değil. Farklı sıralarda, anlarda.
İşte, bilirdik o zamanlardan sanki nasıl kediler var.  İnanmamak mümkün değildi.  Aile efradı da bilirdi ya nasıl. Acep onlardan çoğu kedi olmuş muydu, biz gibi. Bilmem amma biz çok severdik. Çünkü düşünmezdik niye sevilir ve niye sevilmez diye,  kedi bu işte. Başka bir şey değil. Baksana canına vay anasını desen de Elif’in kızı Çiçek anası gibi güneşin çatında toprak saksıda oturmada daha o zamanlar on yıl sonra yapılacak apartman balkonunda. Elif bir kamyon altına mı girdi, kaçtı mı, yeni taşınan komşulardan biri mi verdi zehri bilinmez. Biz mahallesini değiştirdi derdik.  Anla yani. 

Aman canım kedi işte. 
Gülerdik, sanki bir dostumuza ihaneti gözlerinin içine acıyla bakarak seyrettiğimizde, kuyruğundaki tenekelerin çalkantılı şakırtısına sokağa fırlayıp Tantana Kemal, Ayı Fahri, Papik, Abidin, Lapit ve Arap Ali’nin gösterisinde kedinin mi yoksa mahallenin namlı küçük büyük itlerinden hangisinin aniden karşımıza çıkıvereceği heyecanında. Kız sen ne geziyon bakim burda!?  Miyav! Gözler de merak ve heyecandan kocaman. Mahalleli abilerin çoluk çocuğa raconu vardı! Çekil kenara! Hala burdasın ha! Selam!
Miyav!
Bilirdik o zaman da, onların dokuz canı vardı derler, yoktu. Tutun şunu maytap takalım şimdi. Abi yapmayın! Lapit baksana olum! Çekil kenara! Ablaaa! Arap, şunun anasına seslen lan! Söyle Papik kedisini yakalamış! Dokuz canı yoktu, onlar da bilirdi mahalledeki kedileri biz gibi. Zehirlemezlerdi, vurmazlardı. Sadece oyun. Kovalayıp yakalamaca. Tantana oyun, teneke şakırtısı düzene düzine eğlence işte. Okul vakti değil çocukluk zamanı.
Korkan varmış kediden, oyundan.  Neyse, seve seve oynardık bir kovalamaca, bi azar, yalvar yakar, bi selam,  bi zılgıt… 
Ya sabah, ya ikindi ya akşam vakitlerindeydi oyunlar, zamansız ve beklenmeden. Abiler ve çocuklar anlaşırdı. Ablalar da havalıydı.
Bazı an korkarmış o da bir şey dokunduğunda, sevmediğinden değil, olan şakadandır diye.  Mahalleyi de mahalleliyi de unutmadık dedi.
Bundan sonra bir daha mahalle değiştirmedi hiç biri.