samsun' un bir özelliği var; bilhassa üniversite civarındaki genç takımı vatanı müdafaa misyonu etrafında zevzeklik ediyor. beyinsiz bilader bunların arasında bir dönem geçiip eve geldiğinde laf arasında milli değer zart zurt filan dediğini gördüm. namus haysiyet türk milleti istiklal zilleti bilmem ne. kaptırmış orada. bak dedim, bu seninki ergenlikte sivilce basmasına benzer bir zihin hastalığıdır, şimdi bunları sıkmıyorum, maazallah lekesi kalır. bilakis, bunları dibine kadar yaşa, hisset, fevkalade heyecanlı hikaye olduğunu göreceksin ve fakat ortası gayya kuyusu, düşersen uzun müddet kendine gelemezsin. etiketlerin, yaftaların dünyası hep birbirine benzer. vatan millet türk kürt demişsin ya da rejoice fanta molped farketmez. bunlar, markalar, aşağı yukaru aynı tiynette, birilerinin maddi veya manevi rantiyesine hizmetkardır. işin kıyak tarafı, mirasyedi pezevek evlatları veya kumarbaz madrabazlar gibi servet har vurup harman savurmak, daldan dala maldan mala bir ona bir buna vurmaktır dedim. şimdi düşün, bir ona bir bna çakıyorsun. aklına narin yarin tutkusu gelir mi, gözyaşı döker misin ? hayır.işte aynen bunun gibi, fikri de ferah tutmakta, ne olursa olsun aşrı bağlanmamakta fayda vardır. bağ yeri pas yapar, halatı palamarı çürütür, fikren iltihapa neden olur, giderek kangrene döner, kolu bacaa kökten kaybedersin.

naha şimdi kolu bacaa kökten kaybetmeyi tartışıyoruz neticeten. bu millete, kürt veya türk yapılan en büyük haksızlık, giydirilmeye gayret edilen bu dar gömlek bu uyduruk pantolondur. bir nebze fermuar açı verin bare dei söylüyoruz, anlatamıyoruz anlaşılan.

dahası kardeşim askere gitmiş, dahası ne yazsaydım?

e işte edebilmek için argüman yazdım. öğrenmeye hevesliyim. o yüzden çok soru sormam lazım.

sen de sıkı chpli oldun çıktın. baştan beyle anlaşmamış idik.

internet cafee, sen nie bu kürtlerden hazzetmion kısmını bi es geçiyim diyorum. sebep? nihâyetinde aynı coğrafyanın kişileriyiz. hâttâ benim aile tümden senin cenâh :))) hâttâ şimdilerde mütaitliğe soyunan, kürtsüz inşaat yapıcaaz dien bi enişte ve efrâdı da var. eyle balkan güçmeni topluluu bunnar. onbeş senedir dişe dokunur gelir kapıları yokidi. nasip. hayırlara gitsin.
şu fotodaki aatun da kadın yahut erkek olarak bakın bi. nein hissiyatına kapılıyrsunuz, dein kendinize sadece.
kıçı mı büyük, kavrayasın mı geldi? yoksa köpüklere mi meylettin. o sol akta dooru parlayan sarı ne ola mı? aha h^tunun solunda elemanın biri de mi var, hele az aşşasında da mı? e fotoyu kim mi çekti. nasıl mı çekti? ki bu arabalı vapurlar kıyıya yanaşırken saralı gibi titrer. nası bi ayarla çekildi o vakit bu'ya mı meyletsek?
neise o kareye göre dahi bin soru cevap, kavga ürwtebilirim isterisem ve muktedirisem. aha o foto.
http://benbey.deviantart.com/art/boat-160927154
hârika hâtun ama..

yılmaz özdil yazısı konusunda röportaj yapmış.
http://www.korsanhaber.com/haber/66219/_Yumruktan_sonra_ilk_kez_konutu

Kimse alınmasın sadece hikâye !!!

ÜÇ arkadaş bir yaz günü yaya olarak yolculuk yapmak zorunda kalıyorlar.

Biri Türk, biri Kürt, diğeri de Ermeni.Ama Ermeni olan aynı zamanda papaz.

Hava sıcak ve bir süre sonra yolda susuyorlar.

Etrafta su yok.

Bağların olgun zamanı.

“İki salkım üzüm yiyelim de ağzımız ıslansın” diye bir bağa giriyorlar. Bağın sahibi bir Türk ama onu görememişler.

“Kaç paraysa veririz” diyerek yemeye başlamışlar.

Bu sırada bağın sahibi gelmiş.

Bakmış üç kişi üzümünü yiyor. Fena bozulmuş ama üç kişiyle de başa çıkamayacağını düşünmüş.

Birine bakmış, kıyafetinden Ermeni ve papaz olduğu belli.

Diğerine bakmış, konuşmasından Kürt olduğunu anlamış. Üçüncüsü de Türk.

Dönmüş Ermeni’ye, “Bak bu adam Türk, yesin malımı. Benim kanımdandır. Helali hoş olsun. Bu da Kürt’tür ama din kardeşimdir. Ona da sözüm yok. Ama sen niye yiyorsun benim üzümümü?” demiş.

Bu laf, üzerlerine sorumluluk yüklenmeyen Türk ve Kürt’ün hoşuna gitmiş.

Adam, papazı bir güzel dövmüş. Kıpırdayacak hal bırakmamış, papaz iki seksen uzanmış. Baygın.

Bağcı ardından Kürt’e dönmüş.

“Tamam Müslüman’sın da niye sahipsiz bağa giriyorsun. Bu adam benim kanımdan, yediyse afiyet olsun, o Türk’tür” dedikten sonra bu sefer de Kürt’ü bayıltana kadar bir güzel dövmüş.

Bu durum Türk’ün hoşuna gitmiş.Ama bağın sahibi en sonunda Türk’e dönmüş. “Ulan şerefsiz, anladık Türk’sün, aynı kandanız, aynı dindeniz ama sen bir Kürt ve bir Ermeni’yle vatandaşının bağına girip hırsızlık yapacak kadar şerefsizmişsin” diyerek Türk’e girişmiş.Ağız burun bırakmamış. Sonunda üçü de bağın kenarında kafa göz yarılmış yatarken, Türk, Kürt’e dönmüş, “Baba” demiş, “Biz hatayı papazı dövdürürken yaptık.”

Bitti.

hikaye iyi, tepkilerin tamamı söylemek istediğimi haklı çıkarıyor. ne kürtleri sevmiyorum filan dedim, ne de ahmet türk ipnenin tekidir.

dedim ki, türk olarak neye itiraz etsek ırkçı, şoven, faşist oluveriyoruz. bak kardeşim, bildiğim en özgür ifade platformunda dahi hemen hemen aynı fikirler art arta geldi yau.

bir daha açık seçik not edeyim.
1. ahmet türk tipi tipler, etnik hassasiyetler ile siyaset yaparak bu yarayı büyütüyorlar. yekünü beyle.

2. ikincisi yılmaz özdil bişey yazmış. adamı peşmergelere yalatıyorlar. buna itiraz etmez isek, hangi cesaret ile fikir beyan edilsin diye konuşalım.

yumruk atan adamı yücelten kim? diyorum ki, bana yumruk atılmasın diyen, yumruk atanı övmesin!

şimdi bu fikir hürriyeti mi oluyor ?

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/14467672.asp

burdan size hande yenerden sopa yolluyorum !

http://www.youtube.com/watch?v=eAUzk77d_Is

enerji bakanının bütün enerjisini almış. demek istediğim, benim gibi kendini çok kötü hisseden insanlar var. herkes sakin durmuyor işte. demek ne biçim gözü kararmış elemanın. şimdi hayatı kaydı. sittin sene hapis yatar.

söylediğinden pek istifade ettim. teşekkür ederim. lakin burada bir bit yeniği var. daha önce söylediğin ile pek benziyor. insanı simge ile değerlendirmeyelim, kategorize etmeyelim. lakin o zaman dünyayı, evreni nasıl anlayacağız? eşyayı, insanı, hayvanı nasl tefrik edeceğiz? misal toynaklı hayvanların eti yenir. veyahut ben hells angels motosiklet çetesinin charming, south california bölümündenim. malesef insan zihni şeyleri anlayabilmek için, kategorize etmek, tasnif etmek mecburiyetindedir. lakin vazifemiz sadece bu tasnifi dikkatli yapmaktan öte geçemez. senin dediğinle zihnimizin çalışma alanı kalmaz, herşey birbirinin aynı ve sıkıcı olmaktan kurtulamaz. laf gelip dolanıyor kürt bebesini kundakta kesme hikayesine. ikinci kez itiraz edeceğim ki, konunun bunun ile uzaktan yakından alakası yok. hatta kürtler ile bile yok benim için. benim için insanları tasnif ederek ekmek yiyenlerin tutarsız davranışı neticesinde, istanbul'da molotofla yanarak ölen 16 yaşındaki genç kız var, yada kuşadasında bomba ile ölen ingiliz turist. bu adamlar kendilerine yapılan şiddete karşı çıkıyorlar amma biraz da başkalarına yapılana dur deseler vallahi ben de üzüleceğim ahmet türk için.

olm dayakla sorunlara çözüm olaydı .ortada sorun kalmazdı.döver çözerdik!
Bu yumruklar bir simge bir çıglik o kadar minik etki/tepkiler.
Benimde atasım var.Ama çözüm diil.Yumruk masaya atılmalı.içi boş açılımlar diil ...
ihtiyacımız ;
Akıl!
islamcılık oyunu
ve plan içi planlar hiç diil ...
acil pandoranın kutusu açıla .
Amin.

burada da dağalıyoruz bizim evler eskidendi, yeniden başka bir şehir ölçüsünde kümelenmeden evvel üzümü yeyiveren ederini nasılsa öderiz diyen üç kafadar susmayıp dur hele bağcı al şu üç kuruşu diyeceedi, aralarında denkleştirip. eller ayaklar üzüm yerken peki etkin dayak yerken hikaye ya edilgen.
bu kadar da olmaz! olur. rahatsızlık vermekten rahatsız olmamak. olur. bırakın “serbest köle” (“freelance slave” ya da “me free ho” – ya da pimp) olmak isteyen olsun.
ayrıca gayet samimi memleketimde yaklaşıp sıcak sıcak içinden gelen yumruğu sevmediğinden diil de sevdiğinden ( bence yumruk atan pek sevgili bir vatandaş, bekli biraz okumamış erken yaşta ekmek peşine düşmüş, bi çaycı mıydı, olabilir- hem evde karıya patlayacağıma şu herife geçiriim, bekli hapiste rahat ederim, kahraman kurban olaraktan dinlenirim tanımsız hissiyatını son şiddet yaşamış olabilir. cahil amma kahraman. olsun canım.) tamam cezasını alsın da hayatı bi yumruk attı diye de sikilmesin. nihayetinde adamı öldürmedi.(öldürebilirdi, o başka.)- ayrıca modayı giyinip soyunanlarla, ya da aksi, kısıtlamayı şiddetle tasvip ediyorum.yumurta atan da yumurta atmanın sonucuna katlanmayı mesuliyet bilsin ve bu işleyiş açık net aleni uygulansın ki ne eylersen n’lur açık seçik anlaşılsın bilinsin. baktık olmuyor sonra yine değiştiririz. medya, okur yazarlar, hakimler, kim neyine güveniyorsa.

bilmem amma bol keseden sallıyorum, rahatsızlık vermek hususunda saldım gitti bi sürü. hem bu işin okulu yok mu, kaydettirsek şu yumrukçuları. terörist anlamı iyice yamulmuş bi laf amma aklıma adam öldüreni getiriyor. bom bomb. işte onlara da başka münasip ceza uygulanmalı. amma onlara da savunma avukatı lazım di mi? asılacaksa bile.

ayrıca yukarıdaki anonim, ve de çaktırmadan yönlü yollu, yazarı şiddetle kınıyor elime geçirsem yumruk atmayı planlıyorum.( bu kimsu değil, yok hikayeyi ben yazdım diyorsa söz ağızdan bi kere çıkar naapiim) üçü ile baş edemem deyu düşünüp davranıyor sıra sıra… parasını veririz diyenlerin düşüncesi de dumur.
düşünmeyeceğim yazmayacağım artık

başka takıldıklarım da var amma şunu öncelikle söyleyeyim:

"kendine "türk" diyen abilik yapmalı, cefa çekmelidir. devlet geleneği sahibi millet, bunu insaniyet namıhesabına yapar, yeter ki fikri bulanmasın."

fikri bulanmayan kürd'e, ermeni'ye, laz'a, arap'a da abilik pek yakışır nezdimde, ayrıca cefa da çekebilirler. aman uzatmayayım işte, kim (çoğul)sahiplenmek istiyorsa, benim de canım var, benim de payım olsun der elini ota boka bulamadan bi taş kaldırıp altına bişecik koyamaz.
bu akça parti de ucundan azcık deyu iyice şeyedince ne hale (burası da tekil olsun) geldik...

http://www.htspor.com/galatasaray/haber/509363-gsarayda-kavga

yumruk moda oldu ,olay tamamdır!

yaşıyor olsaydı habib-i naccer...
tüm sevenlerine başsağlığı dilerim. toprağı bol olsun.

kimsenin benimsemediği, bir vecheden herkesin sevebileceği biri olamaz mı ? adamın malı mülkü olması kabahat mi, yoksul olmak günah mı ? yafta cinsinden ayıranları yaftalamak doğru mu ? o tarif ettiğin izmirli, internet cafee mi ? kim ? yumruğu yiyince ne yapmak icap eder ? insanın hangi durumlara nasıl tepki vereceğini biliyor mu ilim irfan erbabı ? on milyonun özgürlük mücadelesi nedir ki yetmiş milyonun insan olmaklığı yanında ? neye beyle soru diziyorum biliyor musun nevdalist ? cevaplar birbirine benziyor, şaytan bize neyi hangi sırada nasıl söyleyeceğimizi vaazediyor sanki, rengimiz ne olursa olsun gitgide daha çok benziyoruz birbirimize. netice: kayboluyoruz. kaybediyoruz.

peki, aksi mümkün mü ? kazanmak misal ? özgür olmak ? varlıklı olmak ? mutlu olmak filan ?

bunlara iman eden, bizi bunlara çağıran, sözle oyunla türlü martavalla oyalayan her kimise yalan söylüyor.

kazanmak mümkün değil. özgürlük, mutluluk palavra. ya ne var ? yek bir andı. kısa bir demdi. o da demindi. işte geçti gitti.

uyanın derdiler, hala eyle diyorlar. biri demiyor ki, bayılın, geberesiye zorlayın kendinizi, o bildiğin, zevzeklendiğin gibi değil oruspu hayat. eyle geliyor bize, bir de gidiyor ki, tutabilene aşkolsun.

gören üstüme işesin demiştim. kibir saydılar. eylesine sövmüştüm rasgele. gurura verdiler. sikeyim cümlesini, her türlü hor gördüler. helalihoş olsun.

inan merhaba,
naber, nevdalist kurtlarını nasıl dökmüş?

yahu ne anlama özürlü adamsın. anlaşabilmenin yolu ilk önce anlamaya çalışmaktır. şimdi ben de yılmaz abimiz gibi yapıp sen beni yanlış anladın mı diyeyim. sen hiç anlamamışsın ki yanlışı olsun. sonra kurtlarını dökmüşsün falan nedir? elbetteki yazacağım, bu ülkeyi seviyorum. ve ülkeme dair her bir şey beni etkiliyor.

ikincisi senin diline acı biber sürmek lazım. terbiyesiz değil ahlaksızsın. üstelik bu ahlaksızlık namus vs ile alakalı değil. bu ahlaksızlık bilmiyor gibi yapmanla alakalı. devam edeyim: muhacirleri neden komik bulayım, kimseyi komik bulmuyorum. İzmir'de yükselen adına ulusalcılık denilen oysaki alakası olmayan faşizanlığa dair bir göndermeydi. Faşistte faşist demek de suç oldu artık.

ısrarla işi bireyseleştiriyorsun. bütünü görmeden benim akrabam benim falancam şunu yaptı deyip duruyorsun. evet haksızlığa uğradım, mağdurum. bu gerçek seni korkutuyorsa senin sorunun benim değil. ayrıca neden bu ülkenin kaymağını yiyemiyormuşum? herkes gibi emeğimle kazandım. ne çaldım, ne de çırptım. yıllarca eşek gibi çalışarak hakettiğimi aldım. bu kaymağı yiyorsun lafı işte senin ahlaksızlığının en büyük kanıtı. ısrarla herşeyi kendinin hakettiğini düşünüyorsun. hala bana yaklaşımın sen kürtsün şeklinde. oysa gerçek olan tek şey insan, gerisi fasa fisoo.

uyuşturucu ve diğer mevzularda haklısın. ama bu uyuşturucunun içinde devletin olduğunu da unutmamalısın. erol mütercimlerin kitabını okumanı öneririm. kendisi senin deyiminle ulusalcıdır. PKK'nin en yükseldiği dönemde dönen bu uyuşturucu trafiğini yazar. yani bir tek asker çocukları kaybetmiyor. özgürlük olduğuna inanan, üniversiteyi bırakıp dağa çıkan çocukta kaybediyor.


inan;
ağanın önde gideni diyorum. toprak reformu yapsın o zaman ona inanacağım.
sorduğun sorulara şöyle cevap verebilirim. internett cafee ile birbirimizden haz etmediğimiz bilinen bir şeydir. inanç dünyasının farklı olmasını anlayabilirim. ancak cahilliği anlayamam. çünkü cahillik benim tanımımda sorgulamamayı getiriyor. kimlik nedir? neden en büyük sorun? neden ısrarla bir yerlere ait olmak istiyoruz. bu bazen eş, bazen arkadaş, bazen dil, bazense yalnızlık üzerinden yürüyor. 10 milyon 70 milyonun karşısında nedir ki demişsin? bu o kadar üzücü bir soru ki, tek bir insan 70 milyonun kaşısında nedir? o zaman bütün ölümleri yok mu sayalım. misal hrant. belki de 70 milyon iyi ki öldü dediler. o zaman sayısal üstünlük mü insanların haklarını belirleyecek?

ahlaksız ha. vay!
senin dediğini, inan da anlamadı. o yüzden sormuş, tarif ettiğin ben miyim diye. biraz ifade zaafiyeti, biraz da anlatım bozukluğu sebep oldu buna sanıyorum.

senden hoşlanmadığım filan kendi önyargıların. seni tanımıyorum ki, sevmeyeyim. ben sadece fikrimi söylüyorum. burada işi kişiselliğe döken senden başka kimse yok. ben, senin bana uygun gördüğün sıfatların anlamlarını yükledim sadece. yoksa adıyaman, besni'den yazıyorum. şimdi gelelim asıl meseleye. sen, bana hala kulp takmaya devam ediyorsun yau. sırası ile, faşist, anlayışsız, ahlaksız olmuşum. halbuki sadece düşündüğümü söylemiş idim. buraya yazmaktan kastım da, fikrimi tebliğ etmek değil, tartışmaya açmaktı. bak ben istediğimi alıyorum, ama bir nebze.

ancak, sanıyorum, sen de herkesin kaçtığı kolaycılığa kaçıyorsun. önce meseleyi bir hitabet haline getirmen lazım. bunun için özne gerekir. o da sensin. buradaki kimliğinin belirsizliği içindeki çatışmanın nedeni olmalı.

eğer şöyle deseydin; senin terör dediğin benim için özgürlük mücadelesidir. o zaman karşılıklı konuşan iki insan gibi birbirimize derdimizi anlatabiliriz. en azından, düşman olabiliriz. ancak, başkaları bu işi böyle görüyor dersen, aklıma şu soru geliyor: 1. "benim için" demek istedi de cesaret mi edemedi? 2. kendisi öyle görmüyor da, ben anlayayım diye mi böyle söylüyor.

şimdi, ben de fikrimi bir kez daha açıkça söyleyeyim. eğer bu teröre, özgürlük mücadelesi diyen var ise, benim düşmanımdır. mümkün ise, kafasını taşla ezmek, kalbini bıçak ile deşmek, kanını akıtmak istiyorum.

ancak sonra, konuşarak anlaşabiliriz.

benim için özgürlük mücadelesi değil. özgürlüğün insan öldürmekle olabileceğine asla ve asla inanmadım. mücadeleye inanırım, hayatın her alanında. ancak bunun çözümünü hiçbir zaman eline silah alıp birilerini öldürmekten geçtiğini düşünmedim. bunun anlaşıldığını sanıyordum. neyse bir daha yazalım. şiddetin çözüm getirdiğine hiçbir zaman inanmadım. bu şiddetin kim tarafından uygulandığı da beni ilgilendirmiyor. ister dağa çıkıp adına özgürlük mücadelesi denilsin, isterse ben vatanımı savunuyorum denilsin. ortak hikayemiz olan, geçmişimiz olan insanların x kişiye inanmaları bana o kadar üzücü geliyor ki! bu konuda tek üzüleni kendiniz mi sanıyorsunuz? çocukluğunun beraber geçtiği arkadaşın bir insana tapıyor ve sen hiçbir şey yapamıyorsun. ancak bunu anlatarak çözemezsin. inanç işte o yüzden çok çok tehlikeli. zorunlu askerliğe karşı olduğum zaten bilinen bir mevzu. hele bu özgürlük mücadelesini devlet kurmak için yapılıyorsa daha üzücü. devlet ne abi? bir tıkla dünyanın bir ucuna ulaşıyorsun. devlet mi kaldı artık. türkiye var da ne oldu? çok mu iyiyiz, ne mutlu devletime mi diyeceğiz. vatan mevzuları bana uzak. gerçekten çabalıyorum, ancak anlamam mümkün değil. insanların nasıl olur da toprağa bu kadar hayranlık duyarlar, taparlar anlayamıyorum. o yüzden bu konuda yazsam da saçma olacak. çünkü ortak düzlemde buluşmamız çok zor.

işin içine para girince elbetteki her şey değişir. sonuçta karnı doymayan insanın ne hayali olabilir? onun sığınacak tek yeri inançtır. bu ya din olur, ya da kimlik. bu yüzden de elbetteki dağa gitme olayları köy vs'de dağa yaygındır. şehire geldikçe bir topluluğa ait oldukça ve kaybedeceklerin çoğaldıkça bu oran düşer. köydeki adamın ne umudu olacak.

soru aynı yerde dolaşıyor? neden başladığı vs'nin şuan öneim yok. önemli olan bunu çözmektir. sen bunu istiyor musun? istiyorsan ona göre davranman gerekir. benim düşmanımdır lafı ise ilkokul müsamerelerinde kaldı. yunan da senin düşmanındı bir zamanlar. kimse düşman falan değil; sadece başkaları senin düşmanın olmasını istiyor.

sanırsam kadifekale'den bahsediyorsun. izmir'in dolapderesi. yakında orada da romanlar ve kürtler birbirine girerse şaşırmam.

hep düşmana ihtiyacımız var, bunu göremiyor musun? hep kendimizi korumalıyız duygusu hakim. hayat öyle değil işte. bunu görmek için bazen dünyanın bir ucuna gitmen gerekebilir.
tarafımı soruyorsun. tarafım yok, oalmadı maalesef. keşke olsaydı, daha mutlu olurdum. devletin özür dilemesi gerektiğine inanıyorum. yaptığı haksızlıklar ve yanlışlıklar için. geçmişle barışmanın tek yolu bu. çünkü suç ve suçlu kavramı birbirine girdi. kurunun yanında bir sürü kişiyi yaktı. mağduriyeti gidermek istiyorsa ilk önce buradan başlayacak, yoksa yazarlarla kahvaltı yaparak değil.

not: işi kişiselleştirmesen neden dergideki işini bırakıp dağa gitmiyorsun diye sormuşsun? misal neden başka yorum yazanlara bunu sorma gereği hissetmedin?

yazdıklarım anlaşılmıyorsa anlamadım diye sorarsın. bende farklı bir yolla anlatmayı denerim.

yumruklanan bakanı başvekilin yanında surat bandajlı yayılmış yatarken gösteren resim üzerine odatv' den mete ısparta' nın yorumu:

Vurulup tertemiz burnundan uzanmış yatıyor Bir yumruk uğruna ya rab ne bakanlar batıyor

kiremit filan kırasım geldi gece gece. ehe.

Sorunun cevabı, tarimizde vardir. Tarihe olan ilgimiz, memleketimize olan ilgimizle orantılı. Bu ülkeyi seven, kuvayi milliye ruhuna sahip Türkiye adının, varlığının, bütünlüğünün ehemmiyetine inanan herkesin tarih okumasi farzdir.

Millet i sadıka diye sıfatlandırılan bir milletin nasıl canımıza, varlığımıza, vatanımıza kasdettiğini iyice anlamamız gerekiyor.

Bundan bahsederken o milletin masumlarının çektiği acıları, o acılardan da bahsederken milletimizin başına gelen elim hadiseleri görmezden geliyorsak ya art niyetliyiz yada başkalarının art niyetının esiri olmuşuz demektir.