avogadro sayısı
6,023 çarpı 10 üzeri 23

eline sağlık mengü

selamlar.
bazı yazdıklarım matah olmayabilir.

gözüm söyle bana yaşlarının faydası sorgulasam şifasına ve beyhudeliğine dair yerini zamanını, şahsi ve şahısları hakkını kahkahalarda bile anlatıp durmam mı satır satır. aniden veyahut yavaşça geçip gitmekle birlikte kuruyacağı yahut dineceğini kesinlikle iddia edebilirim. kar dahi yakarsa kurur, ıslatırsa diner. su gibi akan zehrin hangi toprağa faydadır ve hangi yuduma sadece susuzluğu belletir.
resmet bütün direnişleri kederli neşeli. hepsi yalan. bulduğun mümkün, gerçek.

nasıl okumalı, “Kuralina gore oyaniyorum hayati”
“oynamıyorum hayatı”, “oynuyorum hayatı”, “oyalıyorum hayatı” ya da (olduğu gibi) ? çözemedim, bir azizliktir... ( takip eden satır “söylenmeyecek olanı söylüyorum” olsa da tahminde bulunmak istemedim.)
bir de “esyaya mubtela” da bahis “esy” midir “eşya” mıdır diye aklımdan geçti. bilmediğimden, bir başka dilde bir kelimeye rast gelip merak ettiğimden kıyasladım.
inanç atıl olmayanda epey iyi ve kötü olan oluyor.
iki düşünüp bir eyleme geçsem ne ala, henüz kendimi yeterince muaf tutmamışım. fena. sıralamak gerek farklı durumlarda.
suya atılıp da hadi yüz yüz çığrışları içinde yüzme öğrenmemiş, önce tarifi, suyun ısı, derinlik ve de ıslaklık hissi ve elzem muhtelif diğer ayarlarına tabii olmuş olan da nihayetinde bir cesaret derin suya atlayıp hadi yüz yüz canım çığrışlarını içinden duyarak sudan ve kendisinden başka bişeye muhtaç olmadan yüzdüğünü dün gibi hatırlar herhal. daha evveli yüzenlerden ilkini bir de zorlanan sınırları ve derin denizleri düşününce batmamak lazım değil mi?
sağlık ne geniş bir kavram imiş! dön dolaş, git gel de içinden çık çıkabilirsen.
ancak bırakıp gitmek inancından vazgeçmek olmadığında gitmez misin? bal gibi giderim
zora sebep anlayabilmek için bir çaba olarak adledilsin yazıp beğenmediklerim.
sözle ifadeye cüret ettiğin an de ki değeri kalmıyor, anlamı kaçıyor o bu şu oluyor da olmuyor, az çok edebiyle edebiyata kayıyor kaçıyor yahut takılıyor. bakalım bir iki idrak edemedin diye gel de ilalebed sus, sorma, konuşma, yazma çizme. “Şeytanın kulağına kurşun” batıl inanç şüphe götürmez. içim açılmasa da nefes alabiliyorum.
O tarifsiz, muhtaç olunan neyse hiç de bile yok diyen var mıdır? sorup da cevabını saklamak kimin haddine. insanın derisini yüzerler alim-allah.
tanımlamaya çalışma edebi, istersen de sal gitsin edebsiz olsun diyecem de olacak iş değil, demem.
“Oysa bazen,
vazgecip durmak ve uzulmek gerekiyor”
bu zamanlarda nereden geldiyse bir ara aklımda sessizce “ bana inanmıyorsanız beni öldürmeniz gerek” ifadesi dolaşıp durdu. nedense bir tehlike hissi gezindi ve akıl zorlayıp tarife kalkanda sen otur şiir miir yaz bari, rahatlarsın dedim. elinden gelen başka neyse. eylersin. hem memlekette brecht mi bitmedi aşık mı yeşermedi. yok o da değil. bak, türkü şarkı anonim cover…
halkalar hangi olimpiyatlardaydı ki millet diye milli hislerim teline basıyorum. halk şenlikleri açılımı düşünebilirim. olabilir.
o merhale ki belki kıyas götürmez. Onun için susayım. olur. daha iyisi can sağlığı.
“Asktan daha ileri bir merhale var.
daha dingin ve fakat daha derin.”
sağol inan, teşekkürler,
teşekkürler suphi sağol

arama bakayım ne bulacan diyorum bazen kendime bir yazı okuyanda, bir ses duyanda, bir ışık görende bir tad alanda… bu da her zaman tamamen kendi içimden mi geliyor bilmiyorum. dıştan tetikleyen çok ve bazan bu da tabii geliyor.
elimde olmayan da çok. her zaman sergilediğim tavrım hususunda ciddi bir tespit sıralayamam, değişiyor ancak bazen bunu seçebiliyorum.
ipuçlarına teşekkürden önce yazdıklarına kafi güzel söz bulamadığımdan sadece bana dokunanlara değinmiştim suphi, yanlış anlaşılmasın dilerim. teşekkür ederim ve kara kara ne diyeceğimi düşündüm, susup ara soğutmak istemedim hafta sonu kısa, bari dedim mengü kendini teselliye hikaye yaz. yazdım işte, benimki de yalan dolan.

bigün dolmuşta giderken pazarın kenarından geçen yolda kır saçlı lacivert ve beyaz kırmızı çizgili örgü şapkayı kasket gibi takmış delikanlı gibi plastik torbalara patates soğan dolduran adama gözüm takılıyor. gömleği koyu yeşil sarı ve kırmızı çizgilerle büyük kareli. beş altı kadın sabırsızlıkla ellerinde torbalar soğukta bekleşiyorlar hazır çarşı ve el örgüsü parçalar içerisinde yorgunlar ancak yorgun gibi durmuyorlar. adam da. adam da tezgahtan hepsini çok bekletmeden sırasıyla sonuncusunu savmışken başka genç bir adam yandaki boş tezgahın siyah muşambasının ucunu bir garip özenle hızlı ve yeterince özenli bir el hareketiyle düzeltiveriyor. Yüzünde bir tebessüm sanki çok önemli bir problemi çözmüş usulce adamın yanına gülümseyerek zımba gibi adımlarla yaklaşıyor. ellerini uğuşturup ihtiyara yine gülümseyerek bir şey söylüyor ileriye geçen gidene uzak bakarak. İhtiyar çakır delikanlının dediğini dinliyor içten gülümseyip yüzü aydınlanıyor, o telaşlı biraz da gergin hali bir rahatlığa kavuşuyor aniden. deli gibi kızmış biri müşteriler varken onu yalnız bıraktığına, babası yahu. ihtiyar dediğine değil yanına gelip durduğuna seviniyor. trafik açıldı dolmuş ilerliyor, başımı çevirip bakıyorum ihtiyar gençin omzuna eğilmiş dinliyor yanında dururken. sanki sarılmış da sarılsa bundan daha güzel bir tablo göremezdim. dudaklarından döküleni duyuyorum: “...seviyorsan aklından çıkar evlat, ister kalsın ister gitsin”