Ben yatili okuldayken kisin gece kar yagarken sokak lambasinin altindan parildayarak savrulan kar tanelerini seyre dalardim.Gecenin bir yarisi herkes uykudarken kalkar, bazen berrak gokyuzundeki Ay'i bazen uzaktaki otobandan gecen arabalarin isiklarini izlerdim. Gizlice misafir olurdum otomobillerin arka koltuklarina ve bir mechule dogru yol alirdim.

Kafama kazandi dusunceler.Kafama kazindi siirler.Kelimenin buyusunu fark ettim.Ilk kez aglarken uyuya kaldim. Yesil bir isik aradim semada.Zamanlar ete kemige burundu ve gozuktu cocuksu gozume. Birbirine karisan ezan seslerine tutunarak yurudum havada.
Kimse bilmedi, bana ilk defa "sen" dediklerinde  bir "ben" oldugumu fark ettigimi ve o ani hic unutamadigimi.
Dertler edindim kendime.Dertler, bol gelen cocuksu bunyelere.

Buyusu kelimenin ve idraki esyanin hakikatinin yerlesti saf bedenime.
Sirtlanirim dedigimde alemi bir aska denk geldim.

Ve ask, dokununca omuzlarima, kirildi dizlerim.Once buyusunu yitirdi kelime sonra buharlasti madde..

Simdi biliyorum ki, ben aciz bir kulum Allah'im.