Dünya üzerinde nokta bile değiliz..

"düsünüyorum da,
sanirim en büyük korkumuz oldugumuz gibi görünmek.
yumusacik kalbimizin fark edilmesi,
naif yönlerimizin kesfedilmesi,
cesaretsizligimizin anlasilmasi,
korkularimizin paylasilmasi
sanki zarar görecegimizin en büyük isareti.
kabuklarimizin altinda
kendimizi saklamakta ne kadar da ustayiz.
ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarimizin ardinda.
hissedilmeden, el degmeden, sevgimizi göstermeden.
istiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
kirpiler ve kaplumbagalar gibi.
sahi koruyor mu bizi bu çatlamamis sert kabuk?
kimse incitemiyor mu duygularimizi, inançlarimizi, benligimizi?
yoksa zarar mi veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?
hissettiklerimizi gölgeliyor, yansitmiyor mu gerçek kimligimizi?
duygularimizi bastiriyor, el ele tutusmamizi engelliyor mu?
eger bir yildiz gibi isil isilsam ve bir yildiz kadar parlak.
ne çikar atesböcegi sansalar beni.?
belki en hoyrat yürek bile atesböceginin
o uçucu, masum, sevimli çocuksuluguna el kaldirmaya kiyamaz?
güçlü kapilarin arkasina kilitlemesem kendimi, korkakligimi, sevgi istegimi
en insani yönlerimi kayitsizca sunabilsem
bu sert kabugun agirligindan kurtulup
bir kus gibi uçacagim özgürce.
anlasilacagim ve bir ayna gibi yansiyacagim
karsimdakine.
o da çözülecek belki.
samimi ve güvenliksiz, silahsiz biriyle göz göze gelince.
oysa bir görebilsek bunu.
kalmadi böyle insanlar demesek.
güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
kirilmaktan korkmasak.
incinsek, yaralansak.
ne olur bir darbe daha alsak.
yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabugu.
denesek.
risk alsak.
yanilsak.
fark etmez.
tekrar, tekrar bikmadan denesek.
ve kucaklassak yeniden.
tipki eskisi gibi.
ne oldugunu anlayamadigimiz o onbes yildan öncesi gibi.
o zaman fark edecegiz.
ne kadar özledigimizi birbirimizi.
neler biriktirdigimizi,
kaybolan degerlerimizi ne kadar özledigimizi.
beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
vakit az, paylasmak, sarilmak için.
yasadigimiz cografya zor, sartlari agir.
yüregi daha fazla küstürmemek lazim.
sirtimizda agir küfeler, her gün katlanan.
ve kosullar bir türlü düzelmeyen.
sevgiye çok ihtiyacimiz var.
ufukta kara bir kis görünüyor.
ancak birbirimize sokulursak atlatiriz o günleri.
kirin o sert, o agir kabuklarinizi.
kurtulun bu yükten.
korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.
yalnizliga mahkum ediyor bizleri.
hem hepimiz bir yildiziz.
ne çikar atesböcegi sansalar bizi. "

tagore

birbirimizden öğreniyoruz, kırıcı olmayı, can yakmayı..bize ne verildiyse onu sunuyoruz hayata..bizim gibi düşünmeyen, bizim gibi yaşamayan, bizim gibi hareket etmeyen, bize benzemeyen kimselere tahammülümüz yok..kendi yanlışımızı başkalarının hayatlarında düzeltmeye çalışıyoruz..birbirimize benzemeye başlıyoruz iyice.ortak fikirler, ortak duruşlar, ortak hayatlarr...kerhaneye çeviyoruz hayatlarımızı..hepimiz yapıyoruz bunu..ders veriyoruz ders alıyoruz..ama rahat olamıyoruz..bir türlü rahat olamıyoruz.

ben yapıyorum diye herkesi yapıyor sanıyorum belki de.

kedi etkisi: kedi geldi eve.kedimiz var artık.şaşkınım..kediyle yaşamayı öğrenebilecek miyim. bakalım?

ilginç.
günlerdir ve dün epey dalmıştım kendime. dalışın envai çeşidini aman deyim kimse yazmaya.
beyaz işi yazıp temize çekmeye bilgisayar karşısına oturduğumda okudum yazdığını Absence.
ilginç geldi yazın çarpışanlarıyla. tesadüf ne açıklayamam ki şimdi.
beyaz iş dökülmeden satır satır not defterime yazdıklarımı da buraya yazmak istedim:

Ölmeyeceksen mecburen çek silahı. İyi kötü bir kafa ve kalb. Olmazsa vazgeç ne intiharı. Amma ve lakin duydun bir ses bir kez. Dursan yerinde saraylarda toz toprak müzelik. Kemikler çayır çimen azade. Selama yaşarken bir umut idrak edemediklerin olsa da sukunetin anladıkların hesabına süsten fazla olsun es. Yavaş hızlı geç git öteye.
Göç nasılsa var.

Yazdıklarım yetmiyor..bir ömür kalem sallasam ne fayda..kalbim çarpıyor.yazı çarpmıyor..sıralı..düz.
kalbim midemi bulandıracak kadar güçlü çarpıyor.bütün diğer organlarım ölü gibi.bir tek kalbim.bedenimi ele geçirmiş olmalı..kalpten ibaretim.şimdi.

benden her yerde biraz var..serptim kendimi.onda bunda büyüyorum..buna hiç inanmaycaksın o zaman..arkadaşım aradı: rüyasında görmüş beni.korkmuş.yokmuşum rüyada..ölmüşüm..yazıyı yolladım okuttum sonra.şaşırdı.

bir şey daha var.ben bu dünyanın en aptal kadınıyım..kendimden daha aptalını tanımadımm gerçekten de..internetten okudum, soğan sarımsak zeytin yağı ve yumurta sarısı karışımı saça iyi geliyormuş..beyazları azaltıyormuş,saçları besliyormuş falan da filan..hiç kimsede kokutuyor yazmamışş....yaptım.bir saat tuttum kafamda..üç günde toplamm 15 kez yıkamışımdır saçımı..hala yeni pişmiş yemek gibi kokuyorum..kendimden tiksindim..bir tek ben mi düşüyorum böyle numaralara yaa..soğan sarımsağa dönüştüm sanki..lanetlendim.