Parkı çevreleyen taş duvarın üstünde, ayaklarını aşağı/ya sarkıtmış oturuyordu. Ağzında bir yaprağın sapı, iki eli duvarın üstünde, umursamaz bir tavırla gelen geçeni seyrediyordu. Yanına koşarak bir arkadaşı geldi. - Hadi abi, kalk kalk kalk. Bowlinge gidiyoruz.
- Niye be, turnuva Cumartesi günü değil mi? - Cumartesi mi? Cumartesi olsa ben oynar mıyım hiç. Cumartesi kılımı kıpırdatmam ahbap. Turnuva Cuma günü. - Eee olsun, daha var işte.
- Antreman yapacağız. Rakip sağlam bu sefer.
- Ya bi git ya, havada karada be oğlum. Ya o değil de benim halıyı çalmışlar lan evden.
- Halıyı mı? Oha, kim alır senin boklu halını ya. Salla gitsin. Yenisini alırsın, hem daha temizini.
- Öyle deme dostum. O halı benim için çok önemli.
- Neden?
- Çünkü o halı evi dolu gösteriyordu.
- Tabi tabi. Kız da kendini kaçırdı zaten. O parmak da var ya hani kesik parmak, sana girsin.
- Hı?
- Sen şimdi parmak mı istiyorsun? Ben hemen getirebilirim sana o parmağı. İnan bana dostum, mesele parmak ise öğleden sonra 3 de hazır o parmak.
- Ne parmağı be?
- Vezir parmağı. Boşver, hadi kalk gidiyoruz.
- Ya bi dur çekiştirme. Önce bir şeyler içmem lazım. Şuradan bi bira mira bir şey alalım.
- Ne birası ya. Sana ‘beyaz rus’ yakışır.
- Beyaz rus mu?
- He görsen bi içim.
- Oğlum içecek diyorum ben. Sen karı kızdasın.
- Oha, cahil dana seni. Beyaz rus içki içki.
- O nereden çıktı şimdi?
- Hepsi halıdan çıktı. Senin şu çalınan halıdan. Herşey halı ile başladı dostum.
- Sen iyi misin?
- İyi miyim ha. İyi ha. Şimdi acılar dünyasına giriyorsun işte ahbap.
- Ben eve gidiyorum abi. Sen de git bence. Yat dinlen biraz.
- Huuuh..! Peki.
RSS Feed