Masanın bir ucuna yaslanmış, sofradakilerin siparişlerini sempatik tavırlarla garsona aktarıyordu. Gülüşmeler ve ardı ardına başlayan sohbetler yüzünden doğru düzgün not edememişlerdi yemekleri. O, her zamanki özgüvenli ve mütevazi tavırlarıyla bu işi de üstlenmişti.

Aynı anda hem zeki hem masum bakabiliyor oluşuna tav olmuştum. İnsanın ruhuna heybetiyle değil, inceliği ile yaslanıyordu. Lacivert gözlerinde bana ait bir düş evreni vardı. Lüzum görmüyorduk biçare sözcüklerle yormaya dudaklarımızı. Bumerang duygularımız geri dönüp sesimizi kesiyordu, bocalıyorduk ve savruluşuyla yeniden kendimizi buluyorduk her defasında. Bu sarhoşluğu izah edemez, gizli bahçelerde yeşeren çiçekleri kimseye anlatamazdık; kendimize bile..

Koyu kestane saçlarına asla bir şeyler sürmezdi. Buğday tenli ve hafif yaralı bir yüzü vardı. Çenesinin yanlarında hafifçe bıraktığı sakallarıyla etkileyici görünüyordu. Elleri çok güzel ve her zaman ılıktı, parfümünün kokusu sersemletiyordu. Karşıma asla kılıksız bir halde geldiğini hatırlamıyorum. O akşam açık füme kumaş pantolonu, muzurluk peşinde bir çocuk misali omzunun arkasından sarkıttığı aynı renk ceketi ve mavi gömleğiyle aklımı başımdan almıştı.

Ben de sade ama şık bir kıyafet seçmiş, mor elbisemin üzerine siyah ince bir hırka giymiştim. O zamanlar uzun ve dalgalı olan siyah saçlarımı gevşek bir topuzla tutturmuştum. Ayakkabılarımı bile doğru düzgün giymeme fırsat vermemişti: “ geldim, küçük hanım aşağıya teşrif etmeyecekler mi acaba”.

Bir dirseğini arabaya yaslamış vaziyette beni bekliyordu. Güzel sözlerin ardından nasıl göründüğünü sormuştu ve ümitsizliğin verdiği cesaretle “yanıma yakışıyorsun” demiştim.

 
Masada yirmidört kişi vardı ve en genç yüz bendim. Herkes şirketteki birilerinin dedikodusunu yapıyordu. Altı sayfalık bir cv ile onu havada kapmışlardı; kendisine yönelen hesaplı bakışlara aldırmıyordu. Masadaki çoğu bayanın sinsice ona yanaşmaya çalıştığını bende fark etmiştim; ve onun bunu umursamayışını. Kavak yellerim olmamıştı hiç, sivilcem olmadığı gibi; ama ayaklarım o gün yere basmıyordu. Çünkü ona eşlik etmemi istemişti. Çünkü ben onun en iyi dostuydum !

Etraf ışıl ışıldı, mekan oldukça büyüktü ve zevkli biri tarafından dekore edildiği belliydi. Duvarda asılı tablolara bakıyordum.

....Bu şarkıyla bu kadar içleneceğimi tahmin edemezdim. Ne kadar tutkulu, heyecan vericiydi gitarın sesi.. Bir an dikkatimi başka bir şeye yönelttim ve anında yanımda belirmişti. Beni dansa kaldırdı; gözlerinde birleşen iki denizin ortasında bir çift kürekle kalakalmıştım sadece..

Üzerime ok gibi fırlatılmış kadın bakışları ve onun kokusu arasında yalpalıyordum. Küçük bir kıza fazla gelebilirdi bunlar. Biliyordum ki gecenin sonunda beni eve bırakmadan evvel bir yerlerde kahve içmek isteyecek ve yine “o”nu, “o”nun yaşattığı problemleri, sıkıntıları anlatacaktı…Şu an umurumda değildi.

- Sizinkiler merak edebilirler, birazdan seni eve götüreyim istersen

- Hayır teşekkür ederim, bu güzel ağustos akşamını evde pijamalarımla geçirmek istemem.

-Öyleyse seni bu akşam bir hayli yoracağım, eminim bu sefer ayağıma basmanı gerektirecek yanlış adımlar atmam

- Ne kadar naziksin, ama hatırlatmasaydın keşke

Az sonra, yabancı misafirlerini havaalanından alıp bu büyük davette ağırlamak üzere yola çıkacaktı. Önemli bir projenin finansal ortaklığını üstlendiklerinden bahsetmişti. Pek de hatırlamıyorum.. Adımları mekanın kapısına yaklaştıkça artan mesafemizle buruldum; ona neden bu kadar soğuk davranmaya çalıştığımı düşündüm. Bir rüyayı sonradan anımsayışım gibiydi oradan ayrılışı. Oysaki sadece havaalanına gidiyordu..

Saat yavaşça ama epey ilerlemişti. Misafirlerini alıp gelmekte gecikmesini İstanbul trafiğine bağlamıştım. Herkes bir şeyler anlatıyordu; bilincim onu düşünmeye, gözlerimse başka şeylerle ilgilenerek oyalanmaya odaklanmıştı. Birisi bir hafta evvel dişçiye gittiğinden bahsediyordu, gözüm ojelerine bakarken dalmıştı ve “acaba ne kadar zamandır böyleyim, fark etmiş midir” diye düşünerek toparlanmıştım. Gerçekten de korkunç dişleri vardı..Yıllardır bu kadar iyi kazanıyorken bir dişçiye neden otuzsekiz yaşında gidiyor olduğunu anlamaya çalışıyordum.

Midemde hissettiğim tuhaf bir yanmaydı. Kulaklarım çınlamaya başlamıştı, sanki tenhalaşmıştı etraf. Sanırım tansiyonum düşüyordu.. Aniden dışarıda kopan gürültüyle düşüncelerim dağıldı. Kırmızı ve mavi ışıklar yanıp sönüyordu. Deminki halsizliğimden masanın yarısının boşaldığını fark etmemiştim. Neler oluyordu ?. Yalpalayarak kapıya hücum eden kalabalığa yöneldim, kapıya yaklaştıkça ıssızlaştım

Konuşmaları duymaya başladığım an trajik bir yola sapmak üzere olduğumu hissettim. Dört yanımdan su alıyordum. Ellerimle kulaklarımı kapattım, dizlerimin üstüne düştüm.

Dış mekan erimişti..

Leave a Reply