Bölüm 5

Akşamın gitgide kararan yüzüyle birlikte düştü gölgeler de... Önce uzayıp sonra yerle yeksan oldular. Uzun yapışkan bir nehir aktı aralarından. Kimi zaman kadının karanlığa alışan gözleri, o karanlığın içinde kendisini irkilten iri beyaz gözleri gördü, salınırken. Etin doymayan tarafını gördü, duyguyu es geçen... Dokunmaktan ötesini arzulayan parmakları izledi, herşeyin hep bir adım ötesinde gördüğü açlığa hayret edip, kanıksamaya da kucak açtı çaresiz! 
 
Adamın mekanize olduğu zamanlarda üzerinden bir türlü atamadığı hedefler kapsıyordu odayı, tıka basa dolduruyordu, köşe bucak skor notları ile dolup taşıyordu ama dışarıdan ona bakıp görüyordu ki; ruhunun derinliklerinde bir yerlerde bu skorlar adamın kendisine de yetmiyordu. İnsan çoğu kez kendi doyumsuzluğunun kurbanı oluyordu. 
 
Ara verip biraz dinlenmeden önce, duş almaya gitti adam. O ise çok gerilerde bıraktığı çocukluğunu, masumiyetini düşünüp çabucak silip attı zihninden. Daha fazla kirlenmesini istemedi düşüncesinin. Sırtını odanın boğucu boşluğuna çevirip sağ yanına döndü. Sağ kolunu yatağın başucundan boşluğa doğru dümdüz uzattı, saçlarını da rastgele kolunun üzerinden, yatağın kenarından boşluğa serbestçe dağıtıp bıraktı. Sol kolu kalçasının üzerinde hareketsiz, sol bacağı dizinden kırık, hafifçe karnına çekilmiş halde, altta dümdüz duran sağ bacağının üzerinde, bir tür kısa süreli dinlenmenin ve hiçbir şey düşünmemenin eşiğine gelip dayanan yorgun atlar gibi öylece kalakaldılar. 
 
Yorgunluk, artık tatlı gelmiyordu. Haz yerine binlerce başka tanımsız his vardı benliğinde... Kasıklarında istemsiz atıp duran kasları hissetti sonra. Aynı anda, düşünce yağmurları, aradığı kısacık huzurlu dinlenme süresine bile binlerce kez mütecaviz damlalar halinde düştüler. Adamın geri dönmesiyle daha da nemlenen odanın havası içinde, üzerlerine düşen rahatsızlık verici ödevi de üstlenerek, tekrar buharlaşıp kayboldular zihninden... Yeni bir ayağı koşacaktı yorgun atlar. Kısa, sık tüylerin bedenine arkadan değmesi ile start verildiği anlaşılıyordu şüphesiz. 
 
Omuzlarını öpen dudakların kime ait olduklarını sorguluyordu; soğuyordu içi, banyodan çıkıp gelen nemli bedeni hissettikçe. 
 
Soluna doğru döndü. Sonra yine soluna. Göz göze geldiler ve adama içinden ‘bir daha görüşmeyeceğiz’ dedi. ‘Soluğumda senin temponda koşan atları sevmiyorum, hırsın yüzünden yoğunlaşan ve çaresiz alnıma düşen ter damlalarını sevmiyorum, tuhaf taleplerinden, üstelik yalnızken beni şekilden şekile sokan düş gücünden de nefret ediyorum’ diye ekledi. O bunları zihninde sayıp dökerken adam ona sırtını dönüp, onun elini kendi beline sardı. Hiçbir şeyden habersiz kendi düşüncelerinde salındı, soluklandı. 
 
İkisi de şimdi tam önlerinde fakat biraz ötelerinde uzanmakta olan kürke doğru bakıyorlar ve muhtemelen farklı duygulanımlara kapılmaya başlıyorlardı. Zamanın atardamarlara gümbürtüyle vuran bir kalp çarpıntısı şeklinde aksettiği o ender, o uzayıp giden, o lanet olası bitmeyen anlardan birini yaşamaktaydılar. Kendi zaafları bir trajediyi doğuruyordu hiç şüphesiz. Biri, kine bulanıyordu bir yandan, öte yandan diğeri etinin açlığını uyandırıyordu kendi eliyle. Önünde uzanan adamın çaresizlikleri içinde boğulan, çırpınan, kurtulmayı ise umursamayan biri olduğunun farkına varıyordu, giderek. O bir girdaba dönüyordu kendi içine dolanan, kendisi için varolan, kendinden başkalarına hak tanımaya gitgide zorlanan... 
 
Adam onun sağ elini arayıp buldu iştahla, o eli kendi kalçasına sonra kuyruk sokumuna, en sonunda girişi yasak bir yola tüm kuralları ihlal edercesine, hatta garip bir şeytani güdüyle dünyanın sonunu hazırlamaya teşvik edercesine, itti orta parmağından tutup, kendi derin ve dar karanlığına... Sonra kendi etine döndü, kendine burgaçlandı adam, kalçalarını ileri geri kendi hazzında serbest bıraktı. Odanın zamanı dondu ve tüm bilinmeyenli denklemler birer mızrak oldular kadının beyninde... Artık soruları çözmekten yorgun, sadece ekşi bir acı vardı tüm bedenindeki sinir uçlarında. Karanlıkta uzanan kürkün yoğun fikri ile ivme kazandı bütün tekdüze hareketler ve çok gergin dakikalar geçti sonsuz gibi duran o süreçte... Ve yığıldı üzerlerine yalnızlık! Ve aşkın tutunduğu son palamar da kurtuldu yerinden. Havada ıslık sesleri çıkararak, vurduğu yerde can yakan serseri bir kamçıya dönüştü sonra. 
 
Sesler boğuldu, duvarlardan katlanarak geri yankılandı beyninin dehlizlerinde. Kalkıp kürkü giydi. Adamı yatağında bırakıp mutfağa gitti. Orada ilk gözüne çarpan, keskin görünümlü bir bıçakla geri döndü sonra... Yüzünü örten buklelerin ardından son kez baktı adama. Kürkün aralık kalan yerlerinden görünen vücudu, çıplak eti, yaralı bir hayvanı andırıyordu. Bıçaktan dolayı belli belirsiz yay şeklinde hızlı, parlak bir çizgi oluştu havada. Sonra odayı kesif, sıcak bir koku doldurdu.

Leave a Reply