zehir / inan6666 01/06/2009
üç gün oldu. bişe yemedim. tavaya çaldığın tereyaa gibi eriyorum. taşaklarım o tavada kavruluyor. hissediyorum. kalbimin çarptığını duyuyorum kulaklarımda, senin sesine acıkmış. bekliyor. ellerim çoktan benden ayrıldı. götbeynimin yazı unsurlarila ittifak kurmuşlar belli, habire yazıyorlar. onları izliyorum. kara köpekler gibi havlıyorlar. cigaradan ağaz burun sarı leke bağlamış hepsinin, huysuz kıpırdanıp gıcık bir süratle münasip harfleri ısıra kopara koşuyorlar. saate bakıyorum. boncuklar kaçışıyor. serpinti mermi yemiş filistin ahalisi gibi dağalıyor kolu bacağı orospu zamanın. üç gün oldu. yarı gece beynimin şebeke santralleri tamamı çökende bir an için deli bir ışık, sanki nurani bir aydınlık peyda oldu. yüzünü yüzbin kerre saniyenin yüzbinde birinde gördüm. o sıra çıkmam gerekiyordu dışarı. bilemedim. yarıla kızara içimde yükselen atom bombasının zehir mantarına takıldım. nasıl güzel manzara idi. sersem bendeniz ne oliye bakınırken betty boop telefon frekansına sinmiş radyoaktif emisyon sikertirmiş şebekeyi meğer. anasını sikeyim beyle işin. kurtulmanın yolu yok. büyük felaket. soykırım. yaraa yedik ey halkım unutma bizi. deniyorum. konuşamıyorum. acil durum emniyet unsurlarila sesli irtibatı kaybettim. bu yüzden devreye hayvan mukavemetinde olan manuel yazı köpekleri girmiş olmalı. on parmak on köpek yazıyor. şimdi bunlar cesedimi kızaklamış, uzaklara çekiyor. idareyi kaybettim. ikinci gün azizeyi duydum. yazı köpeklerine güvenmelisin inan. onlar seni oradan çıkaracaklar. bunlar bet zamanlar. sen şimdi sen olacaksın. anlatıyor ama tamamını duyamıyorum. sesler birbirine karışıyor. yazıya saklanmamız gerekiyor. mevcut ne kaldı ise hepisinin sevkini idaresini köpeklere bırakın. bilmedikleri yolu bulur onlar. bırak kendini. salıver gitsin ey halkım unutma bizi. Commentssilky kata 01/06/2009 2:47pm
a uuuuuuuuuuuuu! :(
Reply
01/08/2009 10:38am
pek hüzünü hikaye.
Reply
sedaflora 01/09/2009 12:29am
bu yaz benim köpeğimi vurdu eşşoğlueşşeğin biri. Evde yaşamak hayvana zülum olduğundan, bizim irikıyımı ninemin yanına bekçi ettiydim 2 sene önce. Ev müstakil. Etraf börtü böcek. Bağ bahçe dolanıp dururdu. Hem de bizim ihtiyara öyle bir sahip çıkardı ki evin küçük kardeşi desem yeriydi. Bir akşam üzeri telefon geldi nineden, ağlar salya sümük. Yan komşu koyunlarına dalaşıyor diye pompalıylan indirmiş bizimkini yere. Ninem gitmiş başına ağlamış "yavrum hele kalk burdan evimize gidelim" diye. O haliyle sürüne sürüne kalkmış da bizim bahçeye atmış, leş olmaya az kalan bünyesini son gayretiyle. Aklımı oynatıyorum sandıydım. 8 aydır bir kere gidebildim nineme. Ne ciğerimin kulübesini görmeye tahammülüm var, ne de o katilin o yan evde osura osura yattığını bilmeye. O yüzden yaram var, okuyunca yine kanadı inceden.
Reply
silky kata 05/08/2009 3:23pm
bu insanlar neden açıp kendi kıçlarına gülmezler ki? bak hayvanı nasıl utandırıyor, nasıl gururuyla oynuyorlar! rezil kepazeler!
Reply
Leave a Reply | etiket
|
RSS Feed