bölüm 4

Adamın kapısına vardığında, parmakları bir an usulca, zilin üzerinde hareketsiz kaldılar. Hiçbir ses, içindeki hayvanın hırıltılarını bastırmaya yetmiyordu. Zil sesi de onun sadece bir an kendi insan ruhuna geri dönmesine yardım ettiyse de, bunun etkisinin kısa süreli olacağının hala bilincindeydi. Sadece o sürecin hangi hızda akacağı konusunda endişeleri vardı.

Kapıyı adamın açmasıyla, adamın derin mavi gözlerindeki şeytani pırıltıları farketmesi de bir oldu. Adam kapıyı asla değişmeyen centilmen yapmacıklığıyla açarken, kendisinin içeri girmesi için bir reveransı da eksik etmezdi. Bunca süre bu hareketlerin son derece basit bir kaldıraç kuvveti oluşturmasına nasıl da göz yumduğuna içinden hayret etti. Üzerindeki mavi tilkilerin kendisi yürürken onunla birlikte hareket ediyor oluşlarını hayranlıkla takip eden adamı, artık bütün dikkatini vererek izliyordu. O gecenin başrol oyuncuları, kürkü oluşturanlar olsalar da yine de elini adama doğru uzattı. Adam onun elini ustalıkla tutarken ve dudaklarını onun eline dokundurmaksızın onun önünde saygıyla eğilirken, o kendisini bir tapınak kraliçesi gibi hissetti. Fakat bu ritüellerin hepsinin birer kurgu olduğunu, adam gözlerini kendisine çevirip yavaşça doğrulurken anlamakta da gecikmedi. Adamın tek bir isteği vardı. Biliyordu. Onun da tek bir hedefi vardı. Ama adam bunu henüz bilmiyordu.

Üzerindeki kürkü çıkartması için yardımcı olmak üzere adamın onun arkasına doğru, ellerini de kürkün yakasına yaklaştırdığını farkettiğinde, içindeki hayvanın dürtüsüyle sanki dünyada sahip olduğu tek giysi oymuşçasına birden dudağının kenarında beliren sinirli bir tebessümle karışık;

-         Çıkartmak istemiyorum, diyebildi. Sesindeki boğukluk ona kendisini farklı hissettirmişti.

Adam bu ani çıkış üzerine, olayı kendince yorumlayıp, hınzır bakışlar atarak;

-         Zaten onun içinde bu gece her zamankinden çok daha güzelsin. Seni buraya gelene kadar onun içinde görenleri düşündükçe şimdi kıskançlıktan deliriyorum, diye yanıtladı.

Kadını elinden tutarak onu incitmeye kıyamıyormuşçasına yönlendirerek salona davet etti. Salonun perdesiz komple camla kaplı denize bakan cephesinin açık olan bir bölümünden, akşamüzeri serinliği doluyordu içeri. O, denizdeki dalgaların yarattığı hırçın görüntüyü sessizce izlerken, saçının topuzuna isyankar olan buklesi, hafifçe eşlik etti serin esintiye. Ayakta duruyor oluşunun bilinçli olduğunu hiç anlamayan adam ise tek elinde taşıdığı iki kadehten birini ona doğru uzatırken diğer koluyla da ona arkasından sarılmayı ihmal etmedi. Kendisini bildi bileli Martini içmekten hoşlanmamıştı. Aslında bu adamla yaşadığı ve hoşlanmadığı ne çok şey olduğunu da hayretle farketti akabinde... Adamın sarıldığının ne yazık ki; kendisi değil de sadece kürk olduğunu, biliyordu artık. Kendisine onca zaman kabul ettirdiği onca oyunla karışık yaşanmışlıkların hiçbirinden hoşlanmamış olduğunu da biliyordu... Bütün halatlar birer birer patlarcasına kopuyordu. Gemi limandan ayrılıyordu. Tazyik dayanılır gibi değildi.

-         Bugün seni beklerken zaman geçmek bilmedi, dedi adam.

-         Beklemeyi sen istiyorsun ama, diye yanıtladı kadın.

-         Biliyorum, seni bir ömür boyu beklemek bana inanılmaz bir heyecan veriyor, deyip sustu adam. Susmak onun çaresiz kaldığı zamanlarda, hep yolun sonuydu.

Bu bekleyişlerin hiçbir zaman ardı arkası kesilmeyecekti. Çünkü adam oyunlarının en esaslı aletini kastediyordu, beklemekten bahsederken... Kadın ise aşk yüzünden daha en başta göremediklerini içindeki hayvanın vahşi duyguları sayesinde artık farkediyordu. Herşey gibi kendisi de oyunlar içinde bir oyuncaktı. Her seferinde adı değişen, kuralları değişen fakat asal oyuncusu asla değişmeyen oyunlar... Hem kim, şimdiye dek kimi beklemişti ki; ömür boyu?

Bunları düşündükçe çok canı yanıyordu. O an adamın, kendi kulağındaki kehribar taşlı küpeyi dudakları ile sıkıştırıp çıkartması dahi o kadar canını yakmıyordu. Denizin tuzuyla karışık esen ve yüzünü yalayan serin esinti dahi beyninde esen soğuk fırtınanın şiddetine erişemiyordu. Kehribar taşlı küpenin yere düşme hızına eşitti bütün anı sandığı şeylerin de düşmeye başlayıp parçalara ayrılışları... Bir düşün düşüşü kadar yavandı artık herşey. Vücudunda dolanması gereken ama kürkü okşayan parmaklar karşısında, ne kadar eylemsizlik içinde kalmaya çalışsa da hareket kanunlarının içinde yer alacaktı bedeni, bir süre sonra. Çünkü hep gerçek olan tek şey vardı: Adamın görmek istediği oyunu sergilemek. Fakat bu sefer kendi istediğini de ondan alıp gitmeden son perdeyi indirmeye hiç niyeti yoktu.

Artık hayatındaki fazlalıkları taşımaktan sıkıldığına karar verdiğinde, elindeki Martini kadehi de o düşüşün bir parçası oldu. Sadece duvara yansıyan gölgeler, henüz her ikisinin de hareketlerini ayakta taklit etmeye devam ettiler.

bölüm 6

Leave a Reply