Kopardı dalından yalnızlığı kuytularım. Saklandı hep biçare dehlizlerde…

Evet buradayım evet ayakta dilim dolandı gözüme sadece bakakaldım çaresiz insanlarıma…

Konuşmayı unuttum körlüğümden susmayı unuttum terk edilişlerimden. Ayrıldım hatta terk ettim kendimi ama nafile bitmesini istediğim kaçıncı sondu bu yeniden başladığım. Ah şarlot zihnimi gölgeleme yeter. Kendime sığındığım anlarda kendime karşı kaybettiğim zaferlerdir onun adı evet mezar taşı.

Parmaklarım kırıldı çoğu zaman, kelimelerim yüklemini kaybetti bir yere varmadı ya ben ya sen…

Düzelttim kelimelerimi yanlış anlama ben hala sana ve her şeye bozuğum…

Artıklarımdan beslenen koloniler kuruyorum her terk ettiğim yalnızlığa.

Yüzleri olmuyor geri dönüş çukurlarına çünkü yüzlerinin derisi soyuyorum ve kendime ayakkabılar eskitiyorum. Kalkanım var artık kahpelikten yaptım onca dostuma karşın yalandan duvarlarıma inat…

İnsanlığıma yazdım anlaşılmak değil bu isyanda değil herkes sinmiş başkasının gölgesine zavallı düşler tatmin peşinde kim cesur en korkağı benim alayına…

İzdüşümümden çırpınan sevdalarıma inat en olmazlarda varım. Devrik tüm cümlelerim bir bütün olsun ve sana lanet.

İçtiğim her yudumda cehennemi alıyorum bedenime evet yanıyorum soğukluğundan,

Hiçbir kelimem ulaşmaz sana bu yazdıklarımda saçma sana ve bana

Ben bu muydum galiba: evet cevap veriyorum sen,
 
Biliyor musun şarlot Fransız kadınların gösteriş için taktıkları özel bir şapkaymış. Seni düşündüğüm zamanlar iki tane çelişki yaşıyorum ya gösteriş için seni düşünüyorum yada sen… aman neyse…

Bunu da bilme bilinmezliklerine göm…

Laf kalabalığı argümanı bozan şarapnel parçaları hepsi bu ziyan dönüşümsüz heyecan boşalan ruhum cehenneme…

Yazmak hiç harcım olmadı. Güzel şeyler nasıl yazılır öğretir misin bana?

Ya kendine bile söyleyemediklerini anlatır mısın?

Neydi ki onca alıp veremediğimiz kendimizden,kendimizden ibaret labirentler içinde kaybolurken

Yalarken suskun yakarışları birazda değil mi inanç çabaları

Ama önce kendine inan ve kendine gel sonra ben yokum zaten

Hayat acımasız

Yakınına aldıkların en büyük düşman

Ağlama gözlerini kanat

Tenimde tarifsiz acılarına inat…

Edebiyatı yine katlettik ama dedim ya edepsizin tekiyim.

Yazarken kırk aruzu vezni kaybolmuş heceyi adını unuttum

Sahi adın neydi

Ya da sen kimsin artık

Gel ve git biraz met cezir dalga kıran sonu olmayan hikayem.

Çocuktum saklanırken senden birazda körebeydim severken sobelendim sana gelirken ama oyun ya bu yine ben kaybettim.

Şimdi büyüdüm …

Sayende…

Bak kaç gül kanattım mezarına gelirken ellerimi kestim bilerek dikenlerimi ayıtlarken ama orada ben yatıyordum ve ben ölmüştüm kendime ağladım kendime güldüm…

Melekler dokundu sorgusuz zamanlarıma şeytanı özgür bırak dedi tanrı ve karşınızda

Alkışlayın lütfen   bu yazım dili de öldü  onla birlikte…

Kurmacaydı hayat bazen biz acaba derken olup biten suni teneffüs araları, o kadar çok yalnızız ki bunu kimseye söyleyemeden içimizdekilerle yok olacağız…..

Şimdi çevir gözlerini içe

Beni dışa

Sustuğun süre boyunca konuş

Oturduğun zaman sus

Vakit kaybı telafisi mümkün olmayan  zamanlar işte… o zaman değsin…

Gözlerin vardı ıslak geceme isyan

Haykırışlarımda boğulan onca şeytan

Bir köşe başında beynime sıkarken sana olan umutsuz duygularımı, gözyaşlarım kırmızı akmıştı.

Kendi kanımda gördüm seni ve şunu anladım ki ölürken sana aşık olacaktım.

Benden yansıyacaksın ve benim olacaksın.

Korkma sakın pervasız hayal dünyasında sürüklenip giden onca cengaver arasında cenk ettim

Ve defalarca öldüm…

Şimdi gidiyorum sessizliğe

Beni bana bırakın

Yeterince saçmaladım yaşayarak…

Her kelime bilinçsizce çıkarken sonsuz yanlızlığıma tüm yalnızlıklarıma selam olsun…

Saygılarımla…

Leave a Reply