Gölge sentezim

Kabuklarını soydukça eriyorum kendimin, Kayıp bakışların var, melek uykularında…

 

Ve savaş yeni başladı

 

Serzenişlerden uyanmam vakit almıştı. Egom gerçeklik ve haz dürtüsünde algısal zorluklar yaşasa da kendilik değerimi yitirmemeye çalışıyordum. Hayat ve mücadele fonksiyonlarım biraz zayıflamıştı kendimi ararken, gölgem sahip çıktı bana ve yalnızlıklarıma. Ölüme doğdum…

 

Mezarımda eksik kalsın dualarınız eğer ki rahmete ihtiyacım varsa cehennemime dokunmasın hiçbir kahpe cümle…

Güllerin dilini kesitim bülbüllere göz yaptım altın kafeslere koydum tüm inançlarımı

En çok zoruma giden kahpelik neydi bilir misin ey dost…

Sadece beni nefret edenler hatırladı…

 

Sevenim yok

Günahım inan ki çok

Yanma devinimini hızlandırırım şeytanın

Lakin benden inançlısı da yok

 

Tezahürden mütevellit

Masalımsı yok oluşlar da sonunu düşünemeyen kahraman benim.

 

Sorularım yoktu ama cevaplarım vardı. Her ağladığında atılacak peçete hesabıydım ben…

Hiç görmediğim GERÇEK yüzünü sevdim. Kulakların susarken gözlerinin yanmasını.

Gecem soğukSu, bileklerimi kesmiyordu artık nefesin. Akıttığım kanıN beynimi tırmalarken,

Hala nefes veriyordum şeytan sadakalarına…

Mantıksızlığımın ön koşulunu almıştım. Anlamsızlık yeni Adım ve yürümeye başladım.

“Kendimi beğenmişliği Kahpe cümlelerine bağışlıyorum”

 

Yazma sanatım; iradesel sömürgeye tezimdi. Taklit ve özdeşim kendilik değerini yitirirken, Toplumsal yapım zaten bozuktu… Tanıdığım tüm kadınsal saçmalıklar beni laf ebeliğiyle suçlamıştır. Anlamayı bir türlü beceremediklerinden… Fark edememişlerdir asla! Çocukluğumun eskidiği elbiselerden, beyinlerine yama yaptığımı…

 

 

Sensizlikle seninle ilgili kurduğum tüm düşlerim hapisteyken, kınında ki dilim suskunluklarını yalayarak doyuruyordu kalbimde ki çöpleri.

Yokluğunun çelişkisinde hırpalanırken donuk gözlerim bakacak yerin kaybolduğu kuytuların olduğunu idrak etti.

 

Sen bana asla seni seviyorum demiştin bak senle ilgili bir tek bunu net hatırlıyorum. Ne kadar da yürekliymişsin. Sana korkak diyen dilim dar ağıcını boylar umarım…

 

Kısa kısa yazılarla vaftiz ettiğimiz ruhumuz gözyaşlarıyla yıkanır ha bire ama ölümsüz değildir şeytanlarımız. O yüzden hikaye yazmayı bıraktım. Seninle birlikte…

 

Kanar gözlerim, çöllerinde açamayan güller gibi

Arka bahçem tedirgin, dengi yok cümlelerimin

Anlaman için kaç ceset gerek hudutlarına

Paslı yüreğinden söktüğüm yalnızlıklarıma…

 

Korkakça kaçarken düşürdüğün gözyaşlarım umarım toprağını ısıtmıştır. Dokunamadığım kadınlık zırhın her ne kadar mezarında sesimi yankılasa da boynumda ki kulak kolyen asla duyamayacaktır bunu. Evet seni sevdim ama adı ve sanı olmayan hatta kimseye duymadığım      bir sevgiyle. Adını koyamadım bu benim cehaletim olsa da ganimetim senin korkaklığındır. Kalmak yerine kaçmak… Beynime çakarım yokluğunu belki üstat gibi adını aklımda tutmak için. Ya da terk ettiğin için  aşık olurum yokluğunda sana, bilinçlice yapılmış bir eylem olsa. Korkma küçüğüm dilim kısadır boyumdan. Kelimelerimi gömdüm dünden bugüne. Artık savaşı mahşer etmem gidenlerin ardından. Bilirim ki gidenler sadece kendinden gider…

Son bir söz bile söyleyemeden.

Ben o yüzden hep cesurum son sözümü söylerim boşluklara.

Seni sevme ihtimalini seven yalızlıklara…

 

Hiçbir kelimem yetişemiyor karanlığına ve ben farkındayım

Buz tutan satırlarına kurban ve heba ettiğim her cümlem isyanı şeytanın tanrıya

Gözlerimde ki kanı dil’inin ağlamasına bağışlıyorum

Siluetimde eksik kalsın resmin yokluğun gibi…

 

Özlem narsisizm bir eylem

Pusmuş gözlerin

Heyecanı katren

Şeytanın bol olsun  cehennemin

Yüreğimi taşlarken tanrım

 

Mekke hudut

Tel örgüleri var kalbinin

 Savaşlarım inanç değil inançsızlığın

O yüzden peygamber dualarında yokum

 

Çakıldı ellerim sende çakıldı gözlerim

Yüreğimi cehennemine attın

Ve sen yandın

Kronikti  oyunun palyaço çalar

Tanrının müziği eksiksi

Kulağımı bombalar

 

Sensizlik bir keza

Ölümüm bir vebaydı

Tüm insancıl yanlarım öldü…

 

Kusmak gerekiyor artık bacaklarının arasında dokunulmaz zarlarına…

Ve ben kötü adam ve sen aşık oldun bana.

Şimdi notaları kalbimi sömürürken erkekliğimin sana gösteremediğim sıcaklığım yakar beni.

Ve sen korktun hep isimsiz kahpem…

 

Sen asla hikayemi bilmedin

Şimdi anlatıyorum sana

Ben çocukken ve sen yokken

Mahallemizde bir kadın vardı şimdi sana benzeyen

Ben ilk erkekliğimi onun ayak izlerine boşalırken fark etmiştim

Ben ölmeden önce şu an aşık olduğum yaşlardaki kendisi…

Mahallemizden ayrılırken erkekliğimi devamlı kanatmışımdır ve ona benzeyen tüm kahpeleri, hastalıklı bir ruhum vardı. Materyallerimde kumdan yürekler yaptım korkaklığıma ve hiç yenilmedim. Gerçekliğini görene kadar…

 

Bazen korkarım beni anlayan birini olduğunu düşünerek…

Kelimelerimin ve cümlelerim altın orana küfür olduğunu idrak edecek…

 

Tanrı köşesinde susmuştu ve BRETON bağırdı!!!

Realizme çentik at diye

Dişli vajinası eksik değildi dali’nin ve kovuldu sürrealizmden…

Erkekliğini yiyen Gala uğruna

Gözyaşlarını resim yaptı

Tanrı imrendi

Sadece o anladı

Çelişki

Ve öfke

Cenneti gördü

Dünyasında

Ve yönetti kendini

Tanrının isyanını çizgi yokluğuna

Kimse anlamadı…

 

Giderayak misali kahpeliğine bir çivi çaktım suskun yakarışlarına. Evet seni bozdum sömürülen gerçeklikte ve senin anlayamayacağın bir dilde.

Ve sen bana âşıktın susmuş kahpelik gibi; fark etmediğin tek gerçek ben de seni istiyordum

Ama anlayamazsın bebeğim

Dilim cehennem o yüzden soğuktur…

 

 

Gölgemin izdüşümü beynimdeki tiyatroda; irdelenirken…

Hayatın bana yaptığı boru dansında revü kızları hep alkolikti ve bende izleyerek kafamı iyi ediyordum. Oralıdan çakıyordum ex düşleri delikli iğneleme ihtimaline karşın. Hayat pokerinde marka bendim ve hep seni öne sürdüm şeytan kazandı melek kanatlarımı…

 Tanrım zarını attı biraz yek birazda şeşti. Ama ölmedim hala

Şarlarım birilerine inat pavlamalarım serçe gözyaşlarındaki ölüm olsa bile

 

Tırpan yansımalar eğikti

Dar ağıcı ipsiz

Beynime sıktım seni

 

Yırtık ve yamalı düşlerde becerilirken

Kül tablasında söndürdüm kalbimi

 

 

Saygılarımla Shadowy…

Leave a Reply