bölüm 3

İnce uzun parmaklarının kavradığı eyeliner ile gözlerinin etrafına çekmiş olduğu muntazam çizgileri otomatik bir bilinç ile tamamladı. Kendini savaş boyaları süren bir kabile üyesi gibi hissetmek isterdi ama yanında savaşını destekleyecek hiç kimse olmadığından gecenin tek savaşçısı olduğunu bir kez daha acıyla anımsadı. Durdu ve aynadaki yansımasına kilitlenip kaldı.

Aynanın yansımasında gördüğünün aslında başkalarının tam olarak da gördüğü kişi olmadığını ilk fark ettiğinde daha küçücük bir çocuk olduğunu hatırladı. ‘Aynada gördüğüm ben isem, bana bakanlar aslında yüzümde ne görüyorlar?’ diye düşünür dururdu, o zamanlar… Çocuktu tabii ve o düşünceler büyüdükçe şekillenmiş, yetişkinlikte kabuk değiştirip yerlerini yeni sorgulara bırakmışlardı: ‘Gerçek ben, benim hissettiğim mi? Yoksa başkalarının bende görüp yaşadığı mı?’

Ah, ne de imkansızdı insanın kendisini görmesi ve nasıl da zordu aslında kendine dönmek! Bir kez kendinden uzaklaşmanın cazibesine kapılıp gittiğinde ve en korunmaya ihtiyaç duyduğu anlarda insanın eve dönüş yolunu artık unuttuğunu fark etmesi; ormanın ortasında yapayalnız kaldığını birdenbire anlaması gibiydi aslında, büyümek. Yeniden çocuk olamayışın çaresizliği mecburen onun içindeki vahşi hayvanı daha da yaralı ve hiddetli kılmaya itiyordu. Üstüne üstlük kendisine, bu adamın işaret ettiği seçimleri, yapmaya nasıl da izin verdiğini hatırladığı zamanlarda, içinde oluşan ruh kirlenmesini daha da yoğunlaştırıyordu bu hisler… Yaralı hayvan bu yüzden kendi yalnızlığında çoğu zaman acıyla inliyordu!

Salonda hala bıraktığı yerde durmakta olan mavi tilki kürkün gecenin ilerleyen vakitlerinde olacaklarla ilgili hiçbir suçu olmayacaktı. Bu dünyaya geldikleri gibi yine suçsuz bir şekilde kendisine eşlik edeceklerdi sadece. Hesaplaşma istiyordu ve vazgeçmeye de asla niyeti yoktu.

Saçlarını hafif bir topuz halinde toplamış fakat o tek taraftan düşen inatçı buklenin, azimle edindiği salınıma ise bir türlü engel olamamıştı. Artık hazır olduğunu düşünüp salona geçti ve büyük bir dikkat ve saygı ile mavi tilki kürkü bulunduğu yerden alıp üzerine giydi. Boy aynasında kendisine baktığında, kendisini rahatsız eden şeyin kürkü giymiş olması değil de üzerindeki uçuk mavi ipek kıyafet olduğunu bir bakışta anladı. Sanki o anda bu kürkün ihtiyacı olan onun içindeki hayvandı ve ikisi arasında kalan insan ihtiyacı kıyafet pek gereksiz, hatta sakil duruyordu. Kürkü ona zarar vermekten imtina edermişçesine çıkardı ve ardından kıyafetinin sırtındaki fermuarı, belinin az yukarısından başlayarak yavaş fakat bilge bir hareketle açtı. Elbisesinin askıları omuzlarından aşağı düşerken, fonda Maria Callas, Puccini’den Un Bel di Vedremo’ya tüm benliği ile hayat veriyordu. Ne gariptir ki; içindeki hayvan da tam o anda bir hayat almayı düşünüyordu.

Arya’nın icrasında yer alan davullar çalındıkça, onun da nabzı hızlanıyor ve yüreğini sıkan bu adamın kendi hayatından çıkması gerektiğine artık yeterince emin olduğunu hissediyordu.

Bu düşünceler eşliğinde kollarını birer birer elbise askılarından çıkarıp, kıyafetin üzerinden yavaşça kayıp düşmesine izin verdi. Şimdi üzerinde insana hizmet eden sadece iç çamaşırları ve tıpkı mavi tilkinin gözleri gibi duran koyu kehribar taşlarla süslü küpeleri kalmıştı… Derin bir nefes aldı. Yere düşen kıyafetin üzerine kilitlediği bakışlarını yavaş yavaş aynaya kendi yansımasına doğru kaldırdı. ‘Gerçek sen misin?’ diye sordu aynaya doğru, yüksek sesle… Topuklu ayakkabılarının üzerinde yükselen bir abide gibiydi adeta. Ancak vücudundan ziyade bakışlarına dikkatini verecek olan birinin içindeki vahşi hayvanı tastamam görebileceği de aşikardı… Adamın istediği hemen yanıbaşında kendisine eşlik edecek olan kürk olsa da artık kuralları değiştirmenin vaktiydi. Kürkü onun için can veren tilkilere bir saygı duruşunda bulunuyormuşçasına giyindi. İçinde artık kendisini çıplak hissetmeksizin kapıya doğru yöneldi.

bölüm 5

Leave a Reply