Kalıcı/Temel Hafıza/Zaman’ın en azından bizim için algılanışı…

Untmamalı ki hani unutur insan işte o soruları yeniden ve yeniden sormamıza sebep olan bu geçişler. Kısaca kalıcı hafızamız hislerimiz (bu skalada gider geliriz) tekrar eden yıkıcı sorularınıza bir ne hissediyorum yapıştırmak gerek/çalışmalı, daha önce sorulmuş ve alınan yanıta göre işleyen hislerimiz bu cevabı anlık verebilir ve istediğiniz (kalmak istediğiniz) ruh halini seçebilirsiniz...

Daha açmak gerekirse;
Hatırlanırsa hafif’te bir yazı yazmıştım "wassago2000/perception" adlı. Uyuşturucu ve aşk arasında bulunan bağa ve her insanın uyguladığı/geçtiği bu sevda hadisesinin uyuşturucuların pik noktası olduğuna ilişkin "mecburi kabulleniş" karşı iradeyi kabullenme yollu serbest dolaşım felan feşmekan...

İş bu noktanın temeli, hisler kalıcı hafızamız derken yukarıda yaptığım alıntının zeminini anlatmak istedim.

Geçmişte  ne kadar farklı ve yoğunluklu şeyler yaşamış isek his dünyamıza etki eden bir sakala/yaşa skalası/kalıcı hafıza’ya dönüşür. Her ne yaşarsak yaşayalım iş/ev/kavga/gürültü şu bu ne aklınıza gelirse taban ve tavan’ı oluşturan iyi yada kötü haleti ruhiyemizin sınırlarını bu belirler. İşte his dünyanızı bir kere değiştiren bir şey olduğu zaman çarpılmamız bundan. Bu unutulabilir bir şey de değil, kalıcı hafızada yapılan değişiklik bittabi her şeyi değiştirir. Artık dünya daha farklı olduğu gibi, bunun böyle olduğu da hissedilmiş ve kazınmıştır.

İnsanlar hep irade der durur bir şey ile savaşımı ve mücadeleyi anlatırken, halbuki bu irade sizin değil kalıcı hafızanızı şekillendiren nesnenin karşı iradesidir. Aksi egonun reddidir maalesef günümüzde bu şekil anlaşılmaktadır. İnsan paranoyaklaşmadıkça gerçeğinin genişliğini ve tabiî ki bir ölçüde giderek sadeliğini/yoğunluğunu neden kendi kessin? Bilinç altı bu soruya sessiz kalarak yanıt verecektir, siz ne düşünürseniz düşünün gerçekten ölümle karşılaşmadıkça bilinç altınız size işkence gelen istemini sürdürecektir… Gene belirtmek gerekirse neticede zihinde başlayıp gene zihinde sonlanan bu yolculuğun kontrolü işte bu şekil kendini bilmek ediminden geçere benziyor. Gördüğümde bu hissettiğimde, lakin kimbilir daha neler çıkacaktır…

Pek tabi bu benim yorumum/gözlemim/düş’üm…

Ayrıca insanın çaresiz algısı ismini verdiğim henüz tam manası ile sınırlarını aktaramayacağım bir konu başlığının tüm konular ile muazzam ilgisi olduğundan bahsetmeliyim. Yine kısaca bahsetmek gerekir ise örnek ile;

Diyelim bir misafiriniz var aklı başı yerinde bir kadın/erkek her ne ise ve sıkıldınız ister istemez belli ediyorsunuz (normalde direkt söyleseniz asla sizi kırmayacak birey) içindeki o tırıhırııırı diye nitelendirilen gıcıklık duygusu yani bilinç altı ezikliğin/çaresizliğin/bilinç üstünün mantığını kırarak dahada uzun süre kendi de istemeye istemeye kalır. U bir gıcıklık durumu veya savunma mekanizması gibi algılanmamalıdır çünkü;
Herkez zarar eder ve hiçbir şekilde mantıklı bir düzleme oturtulamaz çaresizce gelen feedback’ler ile süslenerek olay büyür de büyür. Hani ilişkilerde bitden deve yapıp kazanı kaynatmak misali onada yakın hafif veya temelinde var diyelim… Henüz dediğim gibi sınırları ve kontrolü nedir/ne kadarı tek yönlüdür bakılmalı bir durum…

Herkeze saygılar sevgiler… 6 aylık  wassago2000!

Ortam buluşturucu arkadaşlara;
Hafife yazdığım son yazının üzerine başka bir yere üyede olmadığım, artı boktan bir felek çemberi yayında durmamdan ötürü bir süredir sadece çizdim/çiziktirdim ancak yazamadım. Artık ne ise sayenizde yazdım/yaza geldim bahar ilen kalın…

Dip not; 6.ayın insan hayatında ayrıca önemini vurgulamak isterim, ablamın bebeği 6.ayını bitirdi ve insanın ilk karakterini oluşturma çağına şahit yazıldım… Şöyle ki;
Bebek insan artık tüm varlığı ile nesnelere ve algısını/dikkatini çeken şeylere yönelmiyor “oo” gözler ile  bakmak yerine kendini geri plana alarak seni oyalayacak bir yüzü araya koyuverip dikkatini sesten/ışıktan bağımsız çekip başka başka yönlendirebiliyor. İşte bunu yapmasına olanak sağlayan ilk bölünme, ara yüze karakterin babası yahut atası diyorum…

Leave a Reply