korumak nefsani bir hadisedir.. koruyanın, korunan aracılığı ile egosunu okşamasından ibarettir..

bir nevi kudret deklerasyonu..

kitabına göre yapılsa belki ego tatmininden öte, görev bilinci, idealizm nevi hasletler ile bağdaşabilir.. ancak sit alanlarının otel plajına engel olmamak için geri çekildiği, polisin rüşvet aldığı, koruma kurullarının keyfe keder çalıştığı bir ortamda görev bilinci ve idealizm aramak safdillik tabii.. yine de inanmak istiyor insan bu çarkların doğru çalıştığına.. kendini güvende hissetmek adına..

anıtlar, doğal kaynaklar, kadınlar, gençler, ihtiyarlar, yetimler, hayvanlar, ahlâk, kültür.. vesair, uzatmayalım tüm nesneler korunmaya muhtaç.. çünkü her varlığın kendisini sömürecek bir karşı kutbu var..

esasında koruyan dahi korunmaya muhtaç..
kendi zıttından..

ne garip şeymiş bu böyle yahu..
hiç böyle düşünmemiştim..
sonu yok gibi sanki..

Kedim doğurdu. Korumanın da dibine vurdurdu. Koridordo gördüğü bütün kedileri bi tüy bulutunun içinde 2 tur döndürüyor, 70 yerden tırmıklanmış vaziyette bırakıp koşarak yavrularının olduğu kutuya giriyor. Endişeli bakışlarla kutuya bi bakış sonra içeri atlıyor. Acaba sayabilir mi diye düşünüyorum . Bir iki üç dört beş. Eksik olsa anlar mı. Kedigiller yavruları olası tehlikelerden korumak için uzun bir süre bütün dışkılarını yiyorlar. Bu aslanda da ev kedisinde de böyle. Ne kadar az koku o kadar az tehlike. Bizim annelerimiz böyle korumazdı. O yüzden eksikli diiliz. Ya çok korunanlar . Çabuk incinir ince işçilikli veletleri hemen ayırabiliyor insan. Bi anneme sorayım diyen yetişkinleri bazen alaycı bir tebessümle izliyorum. İtiraf ediyim kıskançlık da yok diil içimde . Şöyle pürtüklü bi dil darbesiyle temizlenmenin ön patiklerle çevrilip göbeği yalatmanın derin huzuru. "Bi anneme sorayım" sihirli bişey, hiç edinilmemiş bi deneyim. Boşversene kızım ne ka koruma o ka zayıflatma diyorum kıskanç ruh hallenmelerimi yatıştırmak için.

Canım kanım suziq'im teşrif etmiş. Nihayet kıçını kaldırıp iki yorum patlattın.
Bu korumayla belki bağımlılığı karıştırmamak lâzım. Korumak sorumluluk almak ve vicdan gibi bir şeydir, benim nezdimde. Hiç tanımadığınız sanal arkadaşlarınızı korumak gibidir hatta. Buradaki duygu, adalet mi başka bir şey mi bilmiyorum.

Zordur, hep bir sorumluluk yükler. Düşündükçe korumanın kollamanın çok insani olduğunu da fark ediyorum. Misal istiklalde kadının biri bağırıyordu. Büyük bir ihtimalle pezevengiyle kavga ediyordu. Hiç kimse karışmadı, kadın koşarak kaçtı oradan. Korumak için tanışık olmak şart yani. Yoksa devreye bana dokunmayan yılan bin yaşasın duygusu giriyor.

En zoru dostluklarda ve ailede olan galiba. Hep korumak zorundasınız. Aile denilen olgu biraz da budur. Taşrada mesela bu çok belirgindir. Hep korunursunuz, yabancılık yoktur. Ama bu da beraberinde kısıtlamayı getirir.

Off, düşündükçe aklıma bir sürü şey geldi. Yazarken bu kadar ağır bir konu olduğunu fark etmemiştim. Her bir cümle başka kapıyı açıyor, ben galiba kapıyı kapatmayı seçeceğim.