Domateslerden evvel ben kızardıydım da haberi olmadı tarlanın. Derdine düşmüştü kızıl hasadın. Verdi veriştirdi, yetiştirdi tazeleri, iliştirmedikleriyle beni.

Bak yine "ben" dedim. Sanki çok önemliyim. Oysa ki ben kime neyim, kimine şey im, bir acayip sebzeyim, ne bileyim bir nevi zerzevat biriyim. Haddime mi düşmüş tarlayı, orağı en nihayetinde manavı sorgulamak. Derdim kargalarla yahut şuursuz taç yapraklarımla olmalı. Gazete ilanı ile dublör aradığım fotosentezle olmalı.

Sevmedim bu işi. Değişmeli acilen. Değişmeli de neye sığışmalı, kime yılışmalı ..

Top yekün illet gelmişken cem’i cümlesinden hangi bir b-alığa kızmalı. Sevdiğim lüferler bile cinnet sebebi. Tez kellesi vurula, katl’i vaciptir kıtır kıtır yenile.   

Acıtıyorum beni itinayla, delik şapkalı, çirkin, saman korkuluk eşliğinde azar azar, ama ayar tutmuyor ki yüzsüz oldu bu zaar. Çat kapı yine canım çekti aşk denilen gübreyi. Yedisinde neyse yetmişinde yeniden..Alışmış bir yol vereydi kudurmuşa, bilirdim ben yapacağımı.

Yüreği kısılan bir ben miyim sebepsiz? Çektiğim rakılar çok mu soğuktu acep?  

Tarlalarımda gezinen canım tavşanlarım. Hep havuçlar mı anladı dilinizden en iyi. bir onu olamadım işte, kral olsam ne yazar. Nihayetinde en fazla olabildiğim, Çengelköy olanından, bildiğin hıyar !!