karanlıktı..
sonsuz kadar bir sürenin sonunda,
sorular geldi karanlığın içinden;

-"adalet kefelerin dengelenmesi midir?"
-"yalnızca hak edene hakkını dosdoğru vermekle sağlanır mı adalet..?"
-"eskimo çocuk hiç görmedi tesbihi, seccadeyi.. kulağına hiç çalınmadı Ezân-ı Muhammedî.. onun hakkı ne..? kafir olarak ölmek mi..?"
-"bu mu ilahî adalet..?"

sustu..
sonsuz boşluğun içinde bir lahza süren sessizlik daha oldu..
sonra iplerini saldı fikir hayvanlarının.. o hayvanlar ki beynini yiyip bitiren, yarı şizofren ruh halinin müsebbibi..

hep birden bağırdılar;

-"belki.."

-"hayır.."

-"tabii.."

-"evet.."

-"bir ihtimal.."

-"kesinlikle.."

-"asla.."
...

ses gürledi.. çaresiz, öfkeli, hırçın haykırdı:

-"susun..!! sizi aşağılık köpek sürüsü..!! hangi yarama melhem oldunuz ki ahkâm kesersiniz..!! sizi gerçeği bulun diye besliyorum.. ama siz... ama siz... <öfkeyle hırladı> defolun..!! hemen sağduyuyu çağırın bana..! yıkılın..! yıkılın..!!!"

kuyrukları kıstırıp inleyerek kaçıştı fikir hayvanları..
kırk galaksinin doğup battığı süre sonunda bulup getirdiler sağduyuyu..
sessizdi sağduyu..
bekledi..
dinledi..
izledi..
fikir itlerinin tümü bağlandıktan sonra, tüm bölük pörçük ulumlar kesildikten, yarık sıyrık sızıntılar dindikten sonra konuştu..

vakurdu..
kendinden emin yürüdü zihnin sonsuzluğuna..
sağ elini kaldırdı ve bir ozan edası ile hitab etti zihnin kendisine:

"adalet.." dedi küçümser sesi ve kısılmış gözleri ile, "..kendi tatmininiz için yarattığınız bir yanılgı."

"adalet, tanrıcılık oynayan ademsoyunun en büyük küfrü.."

"adalet,  acziyetinizi, farazî gerçekliklerle gizleme çabası.."

karanlığın ötesindeki ses derin bir soluk aldı..
nebulalar çırpındı, karadelikler devrindi..
ve sordu zihnin sahibi:

"devam et..! durma..! peki ya çocuk..? o çekik gözlü eskimo çocuk..?"

sağduyu tereddütsüz yanıtladı:

-"olması gereken olacaktır.."

sordu ses:

-"peki ya merhamet..? rahmet..?"

sağduyu yanıtladı:

-"sakın aldanma..! sen bir katresin okyanusta.. okyanus ise binbir gerçekliğin yatağı.. senin merhametin sırtlanın parçaladığı ceylan kuzusuna acımak, Adl'ınki ise sırtlanın kuzusunu, ceylan kuzusu ile doyurmak.. tabii bu misal dahi senin anlayabileceğin dilden.. hakikatin örgüsü kıymık kıymık binbir bağ ile sarmakta her şeyi.. tüm mevcudat, hakikat makremesinin bir ilmeği.. senin farkın eşref-i mahlûk düğümü ile bağlanmış olmanın asaletidir.. o farkı yakalamak ise hayli zor.. çokça çaba ister.. hayli sabır ister.."

sağduyu sustu..
ses sustu..
sessizliği fırsat bilen fikir itleri uludu yine sonsuz boşlukta..
binbir güneş patladı, bir o kadarı büzüştü..
nihayetinde Nizamoğlu konuştu:

"Kıyamazsan başa ü cana
Uzak dur girme meydana
Bu meydanda nice başlar
Kesilir hiç soran olmaz"

bir koku.. keskin ter ve sidik kokan don
kumaşının kokusu idi ilk
farkettiği.. kuzeyden geliyordu rüzgar.. demek
avcı da o yönde idi.. adeleleri huzursuzca
titredi kalbinden pompalanan yoğun adrenalinin
coşkusu ile.. ailesi geldi aklına.. sonra
kaçmak daha mantıklı geldi ki, avcı,
yuvasının yolu üzerinde idi muhtemelen..
aksi istikamete koşmaya başladı.. bir
an durdu ve geriye baktı.. gece
karanlığında çok iyi seçemese de etraf
sakin görünüyordu.. baykuş ötüyor, çalılar
birbirine sürtüyor, gece böcekleri
cırcırcır.. gecede bir tuhaflık
yok idi.. yanılmış mıydı..?
koku çok keskindi.. yanılmış olma
ihtimali de yok değildi ama.. neyse..
karnını doyurmalıydı etrafa
bakındı.. az ötede
ısırganların altında parlayan
yaprakları farketti ve neşeyle o yana
koşturdu..

ışık..

yapraklar bu kadar parlarmıydı gece..?

bilemedi..

ama koku yoktu.. yemeye devam.. alacalı
parlaklık bir gelip bir gidiyordu..
yaprakların dibini eşelemeye
başladı.. çıkan sert kökü kemirmeye
başladı.. ağzına burnuna toprak
girmişti.. durdu ve bir an havayı
kokladı.. bir terslik olmalı.. keskin
kulakları bir ses duymuştu ama.. koku
yoktu.. ışık.. gittikçe fazla
parlıyordu kemirdiği turbun
yaprakları.. bir an.. sadece bir an turptan
başka bir "şey" çekti dikkatini.. ama hiç
bir şey yapamadı.. o anlık
farkediş bir görüntü müydü..? şimdi
hiçbirşey göremiyordu.. ağzındaki
toprakla karışık turp
parçlarını kemirirken keskin sidikle
karışık don kumaşının
kokusunu duydu yine.. ve o iğrenç ter kokusu..
yediklerini kemiriyordu.. kaçmak istiyordu.. ama
kaçmıyordu.. bir şey göremiyordu.. çok
karanlık olmalı.. ağzından yere
dökülen kemirilmiş turp çamur
karışımını dahi göremiyordu..
koku şiddetleniyordu.. kaçmalı
mıydı..? evet.. ama kaçmıyordu..
hiçbirşey göremiyordu.. hala, göremese de
koşabilirdi bir yöne.. avcı yakınlarda
olmalı.. ama nedense kaçmıyordu işte..
sonra aniden bir ses duydu kulakları..
gökgürültüsü gibi bir patlama.. yağmur mu
yağacak..?

sırtı yerde idi şimdi.. yukarı
bakıyor olmalıydı.. karnında da
garip bir acı vardı.. yediği turp
dokunmuş olmalı.. o ince otlardan yemesi
gerekecekti yine.. sevmiyordu onların
tadını.. ama iyi geliyordu midesine..

şimdi yeniden görmeye
başlamıştı.. hareket edemiyordu..
burnunun ucunda bir kaç büyük şey dolanmakta
idi..onu kulaklarından tutup bir sepete
attılar.. karısını gördü orada..
karnından sıcak birşeyler
akıyordu.. gözleri karardı..

kaçmalı mıydı..?