siperliğin kırık köşesinden başını çıkarıp doğu ufkuna baktı..

gecenin sessizliği bozulmuştu artık..
henüz güneş doğmamış ancak ufuk çizgisi iyice kızarmıştı..
nöbet arkadaşı yere çökmüş, yuvarlak tepeli iki yanı püsküllü tunç miğferinin üzerine oturup sırtını siperliğin kenarına yaslamıştı.. elindeki mızrağa, bir kadına sarılır gibi sarılmış uyukluyordu..

yalnızca ikisi vardı 3 numaralı doğu burcunun tepesinde.. doğu istihkamının en güçlü ve heybetli burcu idi burası.. 35 adam boyu yüksekliğinde bir bir yapıydı.. her birinde güçlü savaş makineleri, kızgın yağ kanalları vesair edevat bulunan 10 katlı bir kule.. cehennem diyorlardı ona.. geçmiş zamanlarda yaşanmış bir savaştaki büyük bir yangının neticesinde onlarca adam bu burcun içinde hapsolmuş, yanan ahşap katlar birbiri üzerine çökünce yetmiş küsur adam cayır cayır ölmüştü burada..

tabii bu çok uzun zaman önce yaşanmıştı.. artık o savaşlar ve yıkımlar çok geride kalmış silik birer hatıraydı yalnızca.. ama yine de şanlı Derfas'ın hiç savaş görmemiş askerleri her an savaşa hazır olmalıydılar.. 4 kuşak boyu kan ve yıkım görmemiş bu halkı korumak için eğitilmişlerdi.. kolları kılıcı bir tırpan gibi kullanmayı biliyordu ama hiç gerçek bir kol koparmamışlar, o garip/korkunç ifadeyle gözlerinin içine bakarak son nefesini tıslayan düşmanın bağırsaklarından kılıçlarını kurtarmaya çalışmamışlardı.. kanın tadını hiç bilmiyor, onun buruk kokusunu ise yalnız ozanlardan dinledikleri kahramanlık hikayelerinden biliyorlardı..

onur ve sadakat en övündükleri hasletleri idi..
yürekleri cesurdu..
ve şarapla demlenen coşkun gecelerde kolkola girip şarkılar, marşlar söylerlerdi kendileri ile çelişen :

"...ölümü bilmeyen cesaret hakkında ne bilebilir ..?"

kendisi gibi genç olan güzel karısını düşündü, kızılı derinleşen tan yerine dalmışken.. bu gece nöbet niyeyse geçmek bilmemişti.. o ise neredeyse gece yarısından beri buradaydı.. diğer arkadaşı gibi uyuklamamıştı da.. o yüzden hayli yorgun hissediyordu kendini..

doğu ufkunda ışıktan bir mızrak güneşten koparak gökyüzüne saplandı.. güneş henüz ışıldayan yüzünü tamamen göstermemişken onu ikincisi, üçüncüsü izledi.. gözlerini kısıp bu sihirli ana daldı.. sağ elindeki flamalı mızrağı sıktı zırhlı eldiven içindeki kırılgan parmaklar.. gözlerini kapayıp derin bir nefes çekti içine.. sabahın bütün sihrini ciğerlerine doldurmak ister gibiydi.. önce gülümsedi, sonra garip bir hisle durakladı.. ikinci bir nefes daha çekti hemen daha derince.. keşişlemeden esen rüzgarın taşıdığı koku kesifleşti bu sefer.. gözlerini açıp önce doğuyu sonra güney tarafını taradı bakışları.. birşey göremedi.. kısa bir süre geçince güney doğudaki uzak tepelerde kımıldanan karaltıları seçebildi.. binlerce, yüzbinlerce karınca gibiydiler..

kalbi bir lahza için durdu..
korku ve heyecan içinde geriye koşarak merdivenin yanındaki büyük ve eski, solgun bronz boruyu çaldı kuvvetle..
borudan bir an için ses çıkmadı..
sonra ise yavaş yavaş yükselen bir uğultu kapladı gökyüzünü..

DUUUUD DUUUUUUUUUUUUUD
DUUUD DUUUUUUUUUUUUUUUUD

ciğerleri yırtılırcasına üfledi boruya.. zarafet krallığının huzurlu seheri bu hoyrat avaz ile bölündü..

ve uzun yıllar sonra bu kentin külleri üzerinde gezinen bir ozanın diyeceği gibi :

"...o gün İsrafil'in Sûr'u dünya için değilse bile,
şimdi bu karanlık şafakta, Derfas için inliyordu..."

planladığım çok başka şeyler yazmaktı sevgili barış manço nun onuncu yılına.. 1 şubat o güzel insanın vefat seneye devriyesidir.. ama kısmet, dedemi o gün kucaklayıp kara toprağa bırakacakmışım meğer.. ıslak toprak kazılacak, beze sarılmış beden kucaklanacakmış..

rahmetli barış manço'ya en çok içime dokunan şarkısı ile selam edecek gücüm var sade..

-------------------------------------
Kaç yıl oldu saymadım köyden göçeli
Mevsimler geldi geçti görüşmiyeli
Hiç haber göndermedin o günden beri
Yoksa bana küstün mü unuttun mu beni

Dün yine seni andım gözlerim doldu
O tatlı günlerimiz bir anı oldu
Ayrılık geldi başa katlanmak gerek
Seni çok çok özledim arkadaşım eşek

Arkadaşım eş- Arkadaşım -şek Arkadaşım Eşşek

Yaban tayları çayırda tepişiyor mu ?
Çilli horoz kedilerle dövüşüyor mu ?
Sarıkız minik buzağıyı sütten kesti mi ?
Kuzularla oğlaklar sevişiyor mu ?

Uzun kulaklarını son bir kez salla
Tüm eski dostlarımdan bir haber yolla
Ayrılık geldi başa katlanmak gerek
Seni çok çok özledim arkadaşım eşek
-------------------------------------

mezar taşlarının arasında geçiyor hayatım.. dört bi taraftalar.. sık sık orada uyuyanlara (?) selam ederim taşına bakıp.. az evel bi cızırtı oldu zihnimde yine bi dolusunun arasından yürürken..

-"mezar taşı ne için..?"
-"tabi ki gömünün yeri belli olsun diye işaret amaçlı.."
-"acaba..?"

ölen adem çocuğu bedeni, mamul olduğu mineral karışım toprağa geri dönüyor ya.. senden geri hiçbir şey kalmıyor ya.. hah..! işte o kadar kolay kaybolmayacak bir izin kalsın amacın.. koca beyaz mermerlerde.. Ahlat'a bak.. neredeyse bin senedir orada o mezarlar örneğin.. sahiplerinden toz kalmadı geriye.. ama taşlar hala orada.. hala da dikiyoruz ya bu taşları.. ne acayip.. bu oynak fikir düzleminde ayakta durmaya çalışan ben bile mezar taşımın nası olacağını düşünüyorum uzunca zamandır..

bu nası bir kendini kandırıştır..? nası çelişkilerle yaşıyoruz..? nası bir karışımla üflendi bu ruh..? nası acayip bir zıtlıklar kokteyliyiz yarabbim..? nası..

kraa kraaa... kızıla çalan turuncu göğün parlaklığı, güneşin hala batmadığının kanıtı.. en azından oturduğum yerden bu kadarını görebiliyorum jaluzilerin arasından.. ve duyabiliyorum kargaları.. selvilerin üzerine konup havalanan yüzlercesini.. çılgınca bağırıyorlar yine.. yine ve yine.. her akşam olduğu gibi.. neyi kutluyorlar, ya da doğru soru: bir kutlama mı bu..? belki de canhıraş bir ağıt.. batan güneşe.. kim bilir..?

büyülü bir halleri var yine.. başımda dönüyorlar.. başımı döndürüyorlar.. günü öldürüyorlar.. beni güldürüyorlar..  atinadan bildiriyorlar.. dönüyorlar.. döndürüyorlar.. bir konup bir uçuyorlar.. kartal kalkar dalsarkar kargal gargar gaaa gaaaaaaa kraaaaa kraaaaaa..!

(neden sonra)
"neye bakıyorsun sen..?"
"hı ?" <dalgın>
"kargalara mı..?"
"kargalara.."
...

rüyalar, bambaşka bir yaşama ait bir numune gibi.. bambaşka bir alem ve yaşam.. aynıyla gerçek (gibi)..
"alis harikalar diyarında".. hep korkmuşumdur ondan.. nedense..
 
hamti damti, iskambil askerler, saatli tavşan...

rüyalar;
anlık flaşlar, manasız geçişler, birbiri ile bağlantısız görünen mekan ve insanlar.. beynin gün boyu kaydedilen verileri tasnif aşamasında meydana getirdiği gayrı ihtiyarî kısadevreler olarak tanımlanmakta bilim ortamında.. bu manasız görüntüleri ve birbirine girmiş mekanları ve olayları açıklamak elbet zor..

esasında,
şizofren beynimin yarattığı küçük kıvılcımlardan ibaret, olan biten herşey.. ve bunları daha yenilir yutulur yapmak için beynim, türlü oyunlarla biçimler/anlamlar vermekte kendi sanal ortamında bu verilere.. klavye, lipton bardağı, makinamın kasasında yapışık <"insan" çöpünü yere atmaz> stikırı, karşımda oturan yakın gözlükleri burnunun ucuna düşmüş eleman, şimdi arkamdan terliklerini sürte sürte geçen lacivert montlu japon, midemdeki tokluk.... herşey sadece sinapslar arasındaki düşük voltajlı bir kıvılcımdan ibaret.. sadece milivoltlar seviyesinde bir akım.. o kadar.. beynim için gerçek olan başka hiçbir şey yok.. açık kapalı.. 1 - 0..

peki ya gidişat..?
ilerleyiş..?

anlık patlamalar.. resimler.. tek tek, kare kare..

ancak algımız bunu devam eden bir kurgu gibi anlamlandırmayı seçmekte (sevmekte).. ard arda resimleri dizip bir senaryo ile harmanlayarak "al sana hayat" demekte.. yine nedense.. oysa fotoğraflar daha canlıdır videolardan.. daha gerçektir.. değil midir..?

-"öylemidir..?"
-"bilmem..?"
-"kim bilecek..?"
-"..."

tek tek bağımsız resimler.. hepsi ayrı ayrı muazzam güzellikte.. ama birleştiklerinde "rutin" alıyor dizginleri eline.. heyecanlanmıyor, keyif almıyorsun şu anından.. acıların üzüyor seni.. sahte mutluluklar peşinde tüketiyorsun yaşamı..

film bir yerde bitecek ya.. sonu havalı olsun peşindesin..

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"..dedi herşey ama herşey şu anda,
yarın yok ki..!
dedim evet.. evet, evet.."
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

ölümden sonrasına bir numune olabilir mi ruyalar..? bilmiyorum.. tek bildiğim (hatta garip bir biçimde emin olduğum) yarının olmadığı.. hiç olmadı.. hep şimdi vardı.. hep anlık testler, sorunlar, debelenmeler, boğulmalar, zevkler, hicranlar.. hepsi tek tek ayrı sayfa.. ve nevi şahsına münhasır..

ancak öyle birbirine girmişki kurgu.. birbirini takip ediyor yanılsaması tüm ağırlığıyla çökmüş üzerimize.. galaksiler arası boşlukta "gün" nedir "gece" ne..? kış, güz, bahar..? saat, yıl, ikindi, kuşluk, milenyum, yarın........

neticede;
zaman büyük yanılgı,
yarın ve dün aldanıştır..
ve "carpe diem" bir vurdumduymazlık çağrısının fevkindedir, vesselam..




----------------------------------------------------------------------------------------
hamiş:
aşağıdaki "kudsî hadis" bütün bu akortsuz düşüncelerin müsebbibidir..


ey ademoğlu !
benden yarının nimetini isteme,
çünkü ben senden yarının işini istemiyorum.

TIP

işte bi tane daha düştü..

her bir damla, diğerinin izini takip ediyor gibi.. ama aslında ayrı yollar yaratıyorlar devamlı.. ve her yeni damlada, yol bir daha dönüşü olmaksızın değişiyor.. eski yolların izi dahi yok şimdi.. nerede 3 dakika önceki o orta karar damlanın kıvrık "L" şeklinde bıraktığı o ilginç yol..? ya da onun yolunu bıçak gibi kesen o hızlı damlanın yan dönmüş "(" şeklinde bıraktığı iz..

hiç biri kalmadı.. 3 dakika içinde 300 yeni damla düştü pencereye.. ve 3 dakika önceki yolların tümü sonsuza dek yok oldular.. bir düşüşlük ömür.. bir buluttaki damlaların milyonda birine denk gelen camda bir iz bırakma şansı ve o şans dahi sadece birkaç saniyeden ibaret..

az evvel bitirdiği o mükemmel kıvrımın tam orta yerinden girip tüm ahengi bozan bir kaç saniye sonraki damlanın yeni yolu.. işte o bambaşka anlamlara gebe..

"çöküş" tarafından baktığında anlamı bütünlüyor..
görelilik noktasına gelip dayandığı noktada ise umut bile veriyor bilinmezliğin her türlü karamsarlığına rağmen..

olasılıklar üzerinde debelenmek, sineğin yağını çıkarmak, numuneden nemalanmak zor iş..
"kesin" kelimesinin tam karşılığı nedir acaba..?
hangi salak bulmuştur bu kelimeyi..?
yada......

*TIP*
(cama vuran yeni damla yok eder boşlukta ilerleyen bu aciz damlanın anlamlandırma çabasını... başlar kendi meşrebinden fısıldamaya cam üzerine, başka bir damla tarafından silinene dek..)

TIP
..
TIP
TIP TIP
TIPTIPTIPTIPTIPTIP

Bâki olan Allah'dır.. böyle bildik hep.. lafın lafzını övdük.. anlam güçlü idi.. ve düşünmeye gerek mi yoktu ne..? ondan kelli düşünmedik de.. hoş, düşününce pek çekici bir yere varamadım ama, bir iki noktayı unutmadan paylaşayım..

lâkin alzheimer biraz erken uğradı sanıyorum.. unutuyorum herşeyi..

neyse..

farkettim ki tüm varlık 3 temel üzerine bina..

başlangıç evresi (kıvılcım)
gelişip kudretin doruğuna erişme evresi
ve tükeniş..

örnek verip lafı uzatmak istemiyorum.. zihninizdeki binlerce teferruatlı örneğe bakınız.. kendi örnekleriniz benim verebileceğim kifayetsiz örneklerden çok daha etkili olacaktır anlatımda..

bu 3 evre istisnasız herşey için geçerli ise, bundan kaçış da mümkünsüz..
işte o vakit sonsuz yaşamdan bahsetmek muhal.. İslam'a ait (Kur'an dahil) pek çok dini metinde bu dünyanın esasında rüyadan ibaret olduğu ve asıl aleme bir numune teşkil ettiği anlatılır.. nesnelere bakıp işbu münvalde düşünmek ve gerçeği bu şekilde (tefekkür ile) aramak tavsiye edilir..

numuneye bakarak orijinal nesneyi bütünüyle görmek insaflı bir göze elbet ki mümkünsüz.. ama en azından numunenin içerdiği temel manaların orijinde de olduğunu söyleyebiliriz.. söylüyor olmamız gerekir..

imdiii;

1) bu alem (galaksiler, imparatorluklar, yıldızlar, muhtar amca, çınar ağacı...) bir tükeniş, çöküş üzere programlı ise,
2) numuneye bakıp esası, hakikatı anlamlandırmaktan başka (işkembeden sallayanlar müstesna) elimde bir seçenek yok ise,

o zaman alemlerin hepbirinin 3 evreden müteşekkil olduğunu söyleyebilirim..
ve ancak o zaman Huvel Bâkî olur..

o vakit ben nasıl sonsuza kadar yaşarım..?
belki cevap; onun zatında.. kendi zatımdan beri olarak..

hal böyle iken, ben yokken sonsuz yaşamımdan da bahsedilemez..
o zaman neden sonsuz yaşam"ım" dan söz edilmekte..?
bu iyelik eki neden bre..?

bir kelime oyunu mu var..?
yoksa mütercimler mi ahlaksız..? arabî lisana hakim değiliz diye mi bütün bu karmaşa..?

Allah bildiği gibi yapsın mütercimleri.. karmakarışık bin düğümün içinde bunu da çözemediğimden çok sövmek istemiyorum.. kendime sövmekten fırsatım da yok onlara vakit ayırmaya..

çöküşten kurtuluş..?
mümkün olabilir mi..?

yıldızlar patlarken, galaksiler yok olurken, hz Süleyman'nın bir dirhem altını kalmamış iken..

fakat belki en azından geciktirmek için bu "gelişme" evresini pas geçebilir isek (uyuyan soba) doğru zamanlarda küçük ve etkili ataklarla çok daha ötelere uzanan bir mana bulunabilir..

ot gibi mi yaşamak bu..? pek olmayabilir.. bir yol bulunabilir.. bulunamayabilir de..

- yorgunsun..?
- evet, ne olmuş..?
- hiç..! yani ne gerek vardı ki..?
- neye ne gerek vardı..? saçmalama..! çıkarabileceğin herşeyi çıkaracaksın kendinden.. ıhlamur ağacının kokusunu kimseden esirgemediği gibi esirgemeyeceksin elinden geleni kimseden.. kendinden gayrısı için çabalamadıkça aldığın nefesin ne manası var..? bu yaşamın ne anlamı var başka..?
- nereden baktığınla alâkalı..
- nereden bakıyormuşsun egoist ukalâ..? ha..?
- kendimi geliştirmek, fikren ve ilmen ilerlemek cihetinden bakıyorum.. yeterli mi..?
- netice..?
- ne demek netice..?
- şu ilmen ve fikren ( "ne demekse" der gibi dudak büktü ) gelişim yolunda ilerleyerek ne geçti eline demek..
- görüşüm netleşti, sebep sonuç bağlantılarını daha kolay farkeder oldum, mantık muhasebem güçlendi, kavrayışım arttı demek.. daha sayayım mı..?
- hayır.. yetti bana..
-...
-...
- ee..?
- ne ee..?
- ya sen..? sendeki netice neymiş..?
- ( gülümsedi ) benim elde ettiğim netice tek hane.. bir şık.. yek kelime.. ama seni tatmin edeceğinden şüpheliyim.. o yüzden söylememe ihtimalini değerlendiriyordum şu sıra, ki o anda sen girdin düşüncemle arama.. bi rahat ver be..!
- uzattın ama.. (sıkılgan ve küçümser bir iç çekti)
- ... ( gözlerini kıstı, dudağını büktü, içeriden ısırdı alt dudağını.. derin düşündüğünde hep böyle komik bir mimik oluşurdu yüzünde )
- gidicem bak.. işim gücüm var.. ıhlamur ağacı.. ( ince ve müstehzi bir kahkaha koyverdi)
- huzur..! ( dedi aniden.. yüzündeki o düşünceli garip ifade bir anda kararlı bir aleve dönüşmüştü )
-... ( tek kaşını kaldırdı )
- şimdi gitmeliyim.. ( kalkmasıyla kapının ardından kapanma sesi neredeyse aynı anda olmuştu )

-----sonsuzluk gibi geçen birkaç sessiz, yalnız dakikanın ardından-----

- ( yavaça tısladı kendi kendine yalnız kalan ) huzur..? ( zihnindeki derin boşluk bu son kelime ile büyümüştü.. o kelimenin karşılığında ruhunda pek az şey olduğundandı bu.. çıkamadı içinden.. tavana mıhlanmış gözler, yorgunluğun mahmurluğuna döndü sonra.. huzursuz bir uykuya bıraktı kendini)

"aşağıdaki yazı bir dosta mektuptur.. özelimi açmak hiç adetim değildir.. ancak kendisinin ısrarı ve isteği üzerine buradadır.. "

yaptığın her harekette acaba beni nasıl görüyor şu anda diye düşün.. attığın her adımda seni izliyor çünkü..

düşün ki hiç gözünü kırpmadan seni izleyen bir sevgi.. seni herşeyden esirgeyen, gözyaşından çok gözyaşı döken, attığın ilk adımda seni kollayan..

somut örneklerini görememiş olabilirsin.. ama bil ki görememiş olmak senin eksikliğindir.. emniyette ve refah içinde olan nicelerinin merhametten aslında uzak olmaları gibi, zorluk çeken, acı çeken, keder içinde yüzenler nasıl bir merhamete nail olduklarının farkında olmazlar..

sen göremediysen dahi onun kanatlarının altındaydın hep..

sana bahsettiğim yöntem şu:

her ne şekilde olursa olsun, her durumda, özellikle de acı ve bela halinde kendine onun gözünden bak.. seni "yok"luktan var eden, merhameti sonsuz olan Tek'in gözünden kendi haline bak.. ve kendini onun gözünden değerlendir..

bu insanın kendine çekidüzen vermesini sağlıyor.. ayrıca inanılmaz bir güç veriyor.. dostunun, ebeveyninin kim olduğunu düşünsene.. muazzam bir şey bunu lütfen dene.. kendine onun gözünden bak.. kendine onun gözünden göz yaşı dok.. doğruyu yaptığında onun kollarıyla kucakla kendini..

faydasını göreceksin..

bunu düşünmeye başladığında dahi birşeylerin değiştiğini hissedeceksin içinde.. umarım başarabilirsin meriçkız.. çok zorlama sınırlarını..

bir kuşun uçmak için zorlanmaya ihtiyacı yok, kendini yuvadan bırakacak cesareti olsun yeter.. senin içinde onun merhameti, onun sevgisi, onun öfkesi, onun gücü, onun iradesi, onun sabrı var.. yeter ki kullanmak iste.. zor dahi değil.. kendini yuvadan bırakacak cesaretin olsun yeter..

düşün meriçkız..

seni izliyor.. şu an..

sana bakıyor..

senin ona bakmanı bekliyor..

1
2
3
4
5

vicdani red denen husus içün önce gerekli olan "vicdan"dır değil mi..?

eksi yirmisekiz derecede, sınır çizgisinde, anasına, bacısına namahrem eli deymesin diye, ırakta, afganistanda, kosovada, bosnada yapılanlar kendi avradına yapılmasın diye, vicdani redçi iyi aile (?!) çocuğu pamuk yatağında rahat uyusun diye, 40 kat kamuflaja ve soğuk iklim ekipmanına karşın kıçından buz sarka sarka gecenin 3ünde nöbet tutan kayserili mustafaya, izmirli fikrete, istanbullu özgüre, mardinli hasana acımayan adamda ne kadar vardır o "vicdan"..? 

eğlencelik çok şey vardır askerlikte.. makaralık çok konu.. ölümün nefesi ensenizde iken her daim, eşkiya dağda izlemede ise sizi her daim, gözünüz boşlukta, karanlıkta göremediğiniz noktada kıpırdanan birşeyleri görüyorsa her daim, sağda solda yakınlarda şehit edilen silah arkadaşlarınızın haberleri, saldırı kayıtları geliyorsa her daim, o çocukların aslanlar gibi savunarak (evet savunarak, saldıran taraf değiller, 400 terörist tarafından çevrilen karakollarını savunan 15-20 çocuk) tek tek ölüşlerini izliyorsanız "istirahat" saatlerinde.. işte o zaman acı veriyor insana bu entel muhabbetler.. 

yoksa asker adam bin zorluk da olsa, "vatan borcudur" der, "çile" der, biraz arabesk falan.. ama geçer zaman.. bu çok acı vermez.. hiçbir şey acı vermez orada, kendileri için beklediğin insanların şahsi, hassas vicdanlarından bahsettikleri kadar.. 

-"insanlar ölmesin, silaha verilen para eğitime harcansın.." bir sürü safsata.. 

sizin bunun için politikayı temizlemeniz gerekli.. oradan rant sağlayan şerefsizleri temizlemeniz lazım.. gerçekten bir hiç uğruna ölen kuzuların artık ölmemesi için, devletin bilinçli olarak, oradaki karmaşadan çıkar sağlayan güçleri desteklemekten vazgeçmesi lazım.. bu işler silah bırakmayla olmaz..

vicdan masturbasyonu yapmak için porno haber bültenlerinin karşısında sıvazlamaktan vazgeçin pek hassas yüreğinizi.. ateş düştüğü yeri yakıyor.. yakacak.. bu ülkenin realitesi koyun gibi güdülmektir.. öyleyse kuzuları yiyen kurtlara karşı bir şeyler yap..! ben koyun değilim, sürüden azadeyim deyip ağaca çıkıp bekleme kukumav kuşu gibi..

ben yaptım.. sınırda.. elimden gelen, becerebildiğim, gücümün yettiği bukadarı idi.. kimseyi öldürmedim şükürler olsun.. ve öldürülmeden geldim.. oradaydım ve şimdi buradayım.. şimdi buradan saldırıyorum gücüm yettiğince o kuzuları ölüme gönderen politikalara.. ve vicdani redçi sanılıyorum yakın çevrem tarafından.. ömrüm anlaşılmama hikayeleri ile dolu.. zerre umrum değil.. denize gireceksen kıçın ıslanacak, dağı, tepeyi seviyorsan oradan düşüş de var.. 

askerin işi savaşmaktır... asker politika üretmez. strateji üretir. gözünü kapar ve ölüme gider... ama emir komuta ankarada benim vergimle (haram zıkkım olsun) yaşayan, ahkam kesen, localarda, lobilerde, kokteyllerde, meclisi mebusanda adam taklidi yapan vekillerdedir.. milletimin vekalet verdiği, "benim yerime sen yönet" dediği dörtyüz küsur adamdır bu işi düzetme gücü olan.. ama o zatı muhteremlerin tek bildiği kendi sosyal çevrelerinin durumunu düzeltmekten ibaret.. "sıra bizde" anlayışı ile, "tepsiyi birazda bu tarafa gönder" mantığı ile devletin dibini ekmekle sıyıran heriflerden de bu konuda politika beklemek pek akıllı bir tavır olmaz.. ... 

vicdanen reddedilecek şeyler çok.. ama vicdanın buna el vermeyecek kadar hassas, naif ise orada askerlik yapan çocukların öldüğü her haberde kumandayla çevirme kanalı.. yahut yalandan iki gözyaşı döküp sonra popstar alaturka.. 

bana kanıt getir ey "kara vicdanlı"..! ne yaptın bunu düzeltmek için..? "red" etmekten gayrı..