samba pa ti
 
sakınmasam sözümü gözünden
yüzüne bakmaya kıyamasam da utanmadan
özlesem arasam da
yolcu dediğin canım
bulduğun zaman

…
 
sabır bir derin nefesle sessizce
dinleyip istediğin içinden
bir bakışta sessiz hem de yeniden
her şeyi anladığında o anlattığında sen
çalan bir müzik hayatım
ötesi ne var ne yoksa boş
o zaman da istersen dans
ya da sadece müsaade et canım
 
…
 
sıkıldım artık ölesiye yaşamaktan
yaşayasıya ölmek yok mu
yok mu anlamayan çardakları ve bardakları
yine de anlaştığın
susup susup baktığın
konuşmadan kaçtığın
yok var da hani
yaşı da yetmez diyorlar kurusu da
oysa bilmedikleri tek bir şey var sadece tek bir şey
bu işte canım ölüsü de dirisi de benim

…
 
La kömür
 
kalbini düşürmüş bir kadına
adam diyor
bileydim böyle olacağını
yakışan o kara gömlek yerine
deli gömleği giyerdim
  
revanili tahterevalli  
 
korkularına bak hele
yumurta akı ve sarısı
korkuyla aklından geçenler
duayla irmik ve sal minella sızı
hiç, akla getirmediğin bir
düşünmek istemediğin
şeker ve hırsızı
“vazgeçmek yok” dediğin değil mi?
karıştır köpürünce bembeyaz
o halde bir akıllı sarhoş
bir de ayık tembel
istersen de seçeneklerin hepsi
hepsi senin olsun güzelim
bize gelince afiyetle
biz vazgeçtik diyelim
  
“sınırlı sayıda”
 
manikürsüz eller yapıştırdı torbayı
basıldı
satıldı
alındı
okuyamadı kimse
yazısızdı
şimşek çakan gözleri
karşısından akan
bir esmer pınar
korumaya bakıyordu
fırıncı Picasso elleriyle adam
poşetinden çıkarıverdi
resimli romanı..
 
çoğulu ne "artist"in kız
 
artiz maallesine abi
girişte ağırdan alacan
adımlarını saklamadan rahatça
amma ve lakin çok bakmadan  etrafa
saygı ve dikkatle etraflıca bakacan
artiz maallesine abi
senin anlayacağın bir girdin mi
öyle atacan adımını
sorana da "bi daa da çıkmiacam laaan!" diye bağracan
uzaktan bir 44’luk duyarsan bu maallede abi
ölen benim ulan deyip belki
sen yere yatacan
anlaycan abi demek istediğim
uzatmadan
artiz maallesine abi
gidiyorsan
girişte artizlik yapacan
çünkü abi o maallenin çocukları, oğlanları ve kızları
bi ciğerli
bi çığlıkta öldü mü na koyiim
ağladı mı yürekleri de kan ağlar

o ha!

doğruyu söyle taşın ağırlığında
elinden fırladığında
papatyanın son yaprağına dokunmadan
yağmur damlası uçup gitmeden havaya
anlat rüzgar nasıl taşır taneleri
toprak kucak açar çocuklara
aydınlığın kardeşiyim de
güneş doğmadan bir daha
saçın teli karanlığı taşısa
mumları yakmadan eritirim

tarak

haydeee!
ne düşünürsün yine
niye yeni olmayacakmış yine
küstah değilmişsin 
sen dediğinden evvel size
söylenmemiş yalanlar
söyleyeceğim dedin de doğruları dürüstçe
reddedip okumayı düşündüğünde
sonra karar değiştirdin  geriye
bakalım haksızlık olmasın diye
gördün mü bak haklıydın güzel
söylenmemiştir  ki başka bir şey
hepsini düş inceden şimdi
n’oldu onların
dedikleri önceden okudun
düştün hakkından güya hırsız payesine
günahsız yere
her okuduğunda gördün ki kaybettin
oysa bilemezler onlar
hırsızlar ve korsanlar
daha önce olmayanı bular
kimsenindir çaldıkları şarkılar
hayatın unutulmuş hazinedarları
anlatılmamış gün batımında saklı
gizli krallıkları
bir yanı doğru yalanların
doğarken ölüm
sahipsiz doğuran serbest dostları 
doğrudan yaz şimdi okumadan 
olacaklar yeniden 
bildiğin gibi kafa denginden

Güllü Hanım

söylesem de saklanır hatırla ara sıra 
kimse bilmez ağladığım geceleri
dostum desem bir moruk adama
beş yaşında bir çocuk seslenir bana
n’aber pisliiiiiik!? 
bir gülümseme dolu ışık ışık çığlıkla
ne rüzgar ne sel ne çamur
bugün sabah gitmiş Zöhre hanım
canım daha ağlayamadan ben ona
Güllü teyze dedi kapıda Dilek
niye dedim anam “güllü” deriz 
O demişti bazılar bana der diye
yakışıyor demiştin sana sen de, he ya?
he valla der de bak olmadı mı sorardı bir iki kelama
güya durdurmadan ne gelirken ne de giderken
gülmeden uğurlamazdı  seni “güllü” teyze
nasıl ne ağlasam ki olmaz şimdi
hatırla reyhan toplayıp vermişti geçen sene
gülerim o zaman şimdi
sonra bir yağmurla yine bir gece
kimseye haber verme sen yine
güle güle kimse bilmez mi
güllü teyze

yonga


arar mıyım sorarken bilirim
yokluğun  yoksunluğum
yalnızlığı bilirim ve de özlem senin de 
var ya sesler sıcak 
gezerken  gece konaklarında
ne baş ağrısı ne boğaz ne darlık ne de bolluk
olsak da boşlukta bir kere 
inanmışız a yaşadığımız sadece
her bir beyazın siyaha
her bir siyahın beyaza 
yarım ses yarım ses yakınlaşıp 
yarım ses uzaklaşmasıyla,
yeter ki şarkıyı çalan
bir de oynayan olsun

şüphesiz usta uçuşur

kuklalar gibi bağlanmış amma yerden iplerle
ışıklar aşağıdan gelir bir bir titreten vuruşlar ile 
her bir atışta kalbine ki alışır
aklı ne ki çalışır
yerden göğe haklı her bir kukla savaşında
cehennemden cennete düşlerinde
düşürdükleri durumları alıp giderler 
tersine dönüp yerden göklere 


kirekör

kat daire iskeleye bakar
kat kabarık bacaklar açar
kat içine zar u zaruri karar
kat çıkar ortaya çeşitlenir hesaplar

turfanda

akıl intiharı çatsa fikrine
kalem kırdığı parça yarısı
kalan ruhu duyana
bir ay bir de güneş anısı

eşgen

canım canım yanıyor mu dedin
bana mı seslendin
çıkmazdı sesin
seni sikeydim
ayıp etmezdim

…perest

Hasssiktir dedim bastırarak ve hızlıca.

- Anne, Sevgi her şeye bedel diyorlar, doğru, değil mi?
- Yalan! Kuyruklu yalan.
- (ah! peki o zaman,  bi tatilde hal edeceim her şeyi).

Bekliyorum. Beklemesini bilmek istiyorum.

Geriye döndüm. Salona girdim. Kalabalık. Bakıyorum uzağı görme bozukluğu devam ediyor gözümde. Bulanık seçebiliyorum. Beyaz gömlek mi giymiş bu gece? Geride durma, çık öne geldiğini görsünler.  Sen dansa kaldır istersen.  (isterim de soramıyorum bir türlü! Ah bak, bi dükkan açacağım yavrum, adı “tek çeşit” olacak). Sana o da yakışır… Evet, o. Yaklaştı çünkü başım döndü ve elimi öpüp gözlerimin içine bakarak teşekkür mü etti, ne söyledi, başka bi şey mi dedi. Bilmem. Elimi öperken gözlerimin içine bakıyordu gülümseyerek de nasıl anlatamam ki!

Diğeri elini uzattı… görmedim.
- Ne zaman dans etmeye başladınız?
- Çok zaman da değil,  bunu ben hep severim, nasıldır bilmiyordum.
- Temel adımlarınız çok iyi ve kıvraksınız. 
- Kalabalıkta şaşırıyorum.
Pratik uygulama mı? 
Hayır, çalışma.
Bana emredemezsin!
Görüyor musun, pratikte çarçabuk doğru yapabiliyor ve yanlışı olmadan belki daha olacakken yok yok olur olmaz düzeltebiliyorum.
Evet,  pratikte doğal. 
Doğal! Peki gerçekte?
Baktım. Yine bulanık, uzakta,  ayakta.  Salınıyor.
Baktı bakıyorum. Gizli bir gülümsemesi var kimse görmeden. Salon boşaldı sanki.

Bastırarak ve hızlıca hasssiktir dedi yalnızca… 

figân

nasıl duyarız 
yoksa sen
ben ve
o

sebil

anladıkça anlayacaksın
anlamadığın gönlüm
bulacaksın ki
hiç bir mucize yok
yalnızca anlamadığın bilip
siktir çekip kadere ve kedere
sonra aklınca bir güzel
delice hayata sarılacaksın

urza

bir
çocuk görmüş
değeri yok değer verdiklerinin
başka gözlerde
bir
kadın görmüş
birliğin adı zor 
başka dillerde
bir
gece görmüş
yarını yok gündüzün
başka gecelerde
bir
çiçek görmüş
toprak su boyları
güneşi yok başka köklerde
bir 
insan doğurmuş
adı yok çığlığın
ölümsüz başka sözlerde

mübarek

sevgiliyiz ya 
sınır tanımayız da
hiç beklemezsin dönüp baktığımda gülümsememi
umut etmem yan yana yürürken elini omzuma atmanı
bir iki damla yaşa gözünün ışığıyla bakmaktan çekinmezsin hani
saklanmaz bizde ne kısık ne de kocaman açılmış gözlerle bakış
bir an için bile bir bakışta buluşmak eksiksiz yaşanır ya
gülersin hani bunları duyduğunda
belli mi değil bunlar 
yollar açar
süreriz tüm günleri

kırk bir

ne çalışa ne alışa ne de bir 
karışa
hayır dedim
borçlusun 
deli dediler
karıştım alıştım çalıştım
yeniden seslendiler

efkarlıyım 

diyecek de yok gibi
keyfime hüzün neşe
dünden kalma
kardeşim kol kola
iyice de içtim hani
sarhoş desen
geçerken o yolda
o da değil 
gel gör ki yine
efkarlıyım