“Efendiler, Cumhuriyet’in ilanı, bütün milletçe sevinçle karşılandı. Her tarafta parlak sevinç gösterileri yapıldı. İstanbul’da iki-üç gazete ve yalnız İstanbul’da toplanan bazı kimseler, milletin genel ve samimi olan bu sevincine katılmaktan çekindiler. Endişeye düştüler. Cumhuriyet’in ilanına önayak olanları eleştirmeye başladılar.

Mesela, ‘Yaşasın Cumhuriyet’ başlığı altındaki yazılar bile, Cumhuriyet’in kuruluş ve duyuruluş şeklinin ‘sıkboğaza getirilmiş gibi bir durum’ bulunduğunu ilan ediyordu.

Deniliyordu ki, ‘Cumhuriyet, alkış ile, dua ile, şenlik ve donanma ile yaşayamaz. Cumhuriyet, bir tılsım değildir.’

‘Ben Cumhuriyetçiyim’ diyenlerin, Cumhuriyet’in ilanı günü kaleminden çıkacak sözler bunlar mı olmalıydı? En yüksek idare şeklinin Cumhuriyet’ten başka bir şey olmayacağına inandığını iddia edenlerin, Cumhuriyet kelimesine, ‘bir put gibi tapmam’ demesindeki anlam ve kasıt nedir?

Bu yazıların amacının aslında, Cumhuriyet’i halka sevdirmek, bunun put gibi tapılacak bir şey olmadığını anlatmak olması gerekmiyor muydu?

Bir başka gazeteci de, ‘Efendiler acele ediyorsunuz!’ diye bağırmaya başladı.

Tüm bu sözlerle itiraf edilmektedir ki, son günlerin gürültüleri, Cumhuriyet’in ilanına engel olmak içinmiş.

Gazetesini, ‘balonu uçurdular ama galiba ucunu kaçırıyorlar” gibi çirkin bayağı sözlerle dolduran gazeteci efendi, sesleniş ve suçlamalarına şöyle devam ediyordu: ‘Devletin adını taktınız, işleri de düzeltebilecek misiniz?’ Bu seslenişle başlayan yazıları, şu satırlarla son buluyordu: ‘Tek dileğimiz vatan ve millete yararlı işlere başlanılmasından ibarettir. Eğer dün ilan edilen Cumhuriyet’in liderleri ve o liderleri destekleyenler bunu yapabileceklerinden eminseler, biz de kendilerine, -öyleyse Cumhuriyetiniz mübarek olsun Efendiler!- diyoruz.’

Bu son cümlesiyle bizi alay edercesine tebrik eden bu yazar, Cumhuriyet’i benimsemiyor, onunla ilgisi olmadığını bildiriyordu.

Başka bir gazeteci yazar da, Cumhuriyet’in ilanı ve dolası ile yaptığı eleştiri ve değerlendirmede; ‘Bizi üzen nokta, milli önderimizin kişiliği ile ilgilidir. En büyük ruhlu adamlar bile kişisel güç sahibi olmanın çekiciliğine karşı koyamamışlardır’ diyor.

Bu yazar ve benzerlerinin, Cumhuriyet’in ilan şeklinde, Cumhuriyet’in esasları ile ilgili kanunda gördükleri kusur ve eksiklikleri eleştirmelerini samimi sayabilmek için saf olmak lazımdır.

Eğer bu yazarlar, Cumhuriyet’in ilan günü yaygaralı hücumlara başlamayıp, önce Cumhuriyet’in ilanını iyi niyetle ve samimiyetle karşılamış olsalar, kamuoyunu kararsızlık ve karışıklığa düşürecek şekilde değil de, Cumhuriyet’in iyi yanlarını tanıtıcı ve onun ilanının pek yerinde olduğunu kamuoyuna telkin eden yazılar yazmış olsalardı, ondan sonra yapacakları her türlü eleştirinin samimiyetini iddiada haklı olabilirlerdi. Fakat gördüğümüz tutum ve davranış böyle olmamıştır.

Efendiler, Rauf (Orbay) Bey de bu münasebetle gazetecilere demeç vermiştir. Vatan ve Tevhid-i Efkar gazetelerinin sahipleri ve başyazarlarıyla baş başa vererek düzenledikleri sorularla bunların cevaplarından bazılarını birlikte gözden geçirelim:

Rauf Bey, ‘bence konuyu Cumhuriyet kelimesi bakımından ele almak doğru değildir’ sözleriyle Cumhuriyet’ten bile söz etmek istemiyor. Rauf Bey kendi görüşünü, ‘milletimizin refah ve bağımsızlığının korunmasını ve aziz vatanımızın bütünlüğünü sağlayan rejimin en uygun rejim olacağı’ şeklindedir. Efendiler, bu sorunun yanıtı mıdır?

Rauf Bey’in düşündüğü rejimin adı yok mu? Cumhuriyet rejimi milletin refah ve bağımsızlığını, vatanın bütünlüğünü sağlayan en uygun rejim değil midir? Eğer öyle ise uzun sözleri bir tarafa bırakalım, ‘ben en uygun rejimin Cumhuriyet rejimi olduğu görüşündeyim’ deyiver de, demagojiden kurtulalım. Çünkü söz konusu olan Millet Meclisi’nce kanunla kabul edilen Cumhuriyet’tir. Maksadınız, dolaylı olarak, bu ilan olunandan daha uygun bir rejim bulunduğunu anlatmak ve buna işaret etmek ise, bunu da söyleyiniz. O tercih ettiğiniz rejim ne olabilir?

Rauf Bey, kendi görüşünü açıktan açığa söylemekten kaçınıyor. En doğru olduğunu iddia ettiği hükümet şeklinin, devlet başkanlığını Halife’nin kişiliğinde düşündüğüne şüphe yoktur.

İşte, Cumhuriyet’in ilanı üzerine Rauf Bey’i ve kendisi ile aynı düşüncede olanları telaş ve heyecana sürükleyen sebep, devlet başkanlığı makamına Cumhurbaşkanı’nın getirilmiş olmasıdır. Aslına bakılırsa, ‘Cumhurbaşkanı devletin başıdır’ dedikten sonra, Halifeye verilecek sıfat ve yetkiyi sağlamakla uğraşan ve böylece onun sevgi ve iltifatını Allah’ın lutfu sayarak memnun olanların hayal kırıklığına düşmekten duydukları üzüntü ve kaygıyı doğal görmek gerekir.

Rauf Bey, yapılan işin sadece bir isim değiştirmekten ve üst tabakada bir şekil değişikliği yapmaktan ibaret olduğunu söylüyor. Cumhuriyet’i ilan etmenin çocukça ve aceleye getirilmiş bir hareketin eseri olduğunu anlatmaya çalışırken, ‘Cumhuriyet idaresiyle gerçek ihtiyaçların karşılanmış olacağını zannetmek affedilmez bir hata olur’ demekle, Cumhuriyet rejimine ne kadar ilgisiz ve ondan ne kadar uzak olduğunu ispat etmiyor mu?

Benim girişimlerimi ve yaptığım işleri, halkta endişe uyandırıcı nitelikte görmek ve sevinç gösterilerinde bulunan halk adına, gereksiz yere bunun tersini söylemek, yapay olarak halkta bu endişeleri aşılamaya kalkışmaktır.

‘Halkın, geçirdiği tecrübelerden ders aldığını ve uyanıklık kazandığını anlayarak sevinmelidir, ben şahsen memnunum’ diyen Rauf Bey’e bu münasebetle bir noktayı hatırlatayım:

Halkı uyarmak ve uyandırmak için ömrünü adamış bir adama karşı böyle konuşulmaz ve halkta bu duyarlılığı görmekle, kendisinin benden çok sevindiğini söylemeye, ne hakkı ne yetkisi vardır.

Rauf Bey bütün vatanı düşmanlara işgal alanı yapabilecek Mondros Ateşkes Antlaşması’nı bir oldubitti şeklinde imzaladığı zaman, milletin nasıl kan ağlayıp acı çektiğini duyabildi mi?

Efendiler, çeşitli soy ve mesleklerden oluşan kimselerin meydana getirdiği bu topluluk Rauf Bey’i maksatlarının açıklanıp savunulmasına en uygun bir kimse olarak görmüşlerdir.”

“Cumhuriyet’in ilanı üzerine İstanbul’da bazı kimseler ve bazı gazeteciler Halife’ye de bir rol yaptırmak hevesine düştüler.

Gazetelerde, Halife’nin istifa ettiği veya edebileceği yolunda önce söylentiler çıkarılıp sonra tekzipler yayınlandılar. Sonra da dendi ki, ‘haber aldığımıza göre, mesele böyle bir rivayetten ibaret olmadığı gibi, bir tekzip ile çözülebilecek kadar basit de değildir. Gerçek olan bir nokta vardır ki, o da Cumhuriyet’in ilanının, yeniden bir Halifelik meselesi ortaya çıkarmış olmasıdır.’

Halife, ‘yazı masasının başına oturup Vatan Gazetesi yazarına demeç vermiştir’ denilerek, Halife’nin bütün insanlar tarafından sevildiği, Asya’nın en ücra köşelerine varıncaya kadar İslam dünyasından binlerce mektup ve telgraf aldığı ve birçok yerden kurullar geldiği yolundaki sözlerle, Hilafet konumunun kolay kolay sarsılır bir konum olmadığı anlatılmaya çalışıldı.

İslam dünyasınca istenmedikçe, Halife’nin istifa edip çekilmeyeceği ilan edildi. Aynı zamanda; ‘Hükümet, birçok iç meseleleri yoluna koymakla meşgul olduğundan; şimdiye kadar Hilafetin görevlerini tespitle uğraşma imkanını bulamamıştır; hükümetin iç meselelerle meşgul olduğunu elbette İslam dünyası da bilmektedir ve şimdiye kadar Halifelik görevleriyle uğraşmaya imkan bulamamasını doğal görür’ cümlesiyle bizi; hilafetin görevlerini tespite çağırırken, şimdiye kadar bunun yapılmamasını hoşgörü ile karşılayan İslam dünyasının, bundan sonra mazur göremeyeceğini de bildirerek bir bakıma tehdit edildik.

Vatan Gazetesi’nin 9 Kasım 1923 tarihli nüshasında okuduğumuz bu yazılardan sonra, 10 Kasım 1923 tarihli sayısında Tanin Gazetesi’nde Halife’ye yazılan bir açık mektup yayınlandı.

Lütfi Fikri Bey’in imzasını taşıyan bu mektupta, Halife’nin istifasıyla ilgili haberlerden, milletin ne kadar üzüldüğünü ve acı çektiğini ispat için bir vapur hikayesi uydurmuştu: ‘Vapurda oturanlar Halife’nin istifa haberini öğrenince yüzlerine hüzün ve endişe çökmüş. Ortak endişe bunları bir dakikada dost etmiş.’ Lütfi Fikri Bey, ‘gönül istiyor ki, bu istifa sözü edebi olarak gömülsün kalsın’ diyor; çünkü ‘dünya için felaket olur’muş.

Lütfi Fikri Bey, millete şunu da telkin ediyordu: ‘Hayretle ve üzüntüyle görülmelidir ki, bugün şu manevi hazineye (yani Hilafet’e) saldırmak isteyenler; dışarıdan kimseler, Müslüman milletler içinde Türk’ü çekemeyenler değildir, Doğrudan doğruya biz Türkler, kendi dinimizden sonsuza dek bu hazinenin çıkarılması sonucuna yol açabilecek girişimlerde bulunuyoruz.’

Efendiler, yabancılar Hilafete saldırmıyorlardı. Fakat, Türk milleti saldırıdan kurtulamıyordu. Hilafete saldıranlar, Müslüman milletler içinde Türk’ü çekemeyenler değildi. Fakat Çanakkale’de, Suriye’de, Irak’ta İngiliz ve Fransız bayrakları altında Türklerle vuruşanlar bu Müslüman milletlerdi.

Lütfi Fikri Bey’in Tanin’de yayınlanan açık mektubundaki görüş ertesi gün Tanin başyazarı tarafından desteklendi. Tanin başyazarı, kendisinin Cumhuriyetçi olduğunu ilan etmişti. Fakat öyle bir Cumhuriyetçi ki, onun istediği Cumhuriyet idaresinin başında Halife olarak Osmanlı Hanedanı’ndan biri olacaktı. Yoksa, yapılan hareket akıl ve vatanseverlikle, milliyet duygusuyla zerre kadar bağdaştırılamazmış.

Efendiler, bu yazıların anlamı ve bu düşüncelerin nasıl bir maksada dayandığı bugün kolaylıkla anlaşılmaktadır. Yarın, daha açık olarak anlaşılacaktır. Gelecek kuşakların, Türkiye’de Cumhuriyet’in ilan edildiği gün, ona en insafsızca saldıranların başında, ‘Cumhuriyetçiyim’ diyenlerin yer aldığını görerek asla şaşıracaklarını sanmayınız. Aksine, Türkiye’nin aydın ve Cumhuriyetçi çocukları, böyle Cumhuriyetçi geçinmiş olanların, gerçek düşüncelerini tahlil ve tespitte hiç de kararsızlığa düşmeyeceklerdir.”

“Bilindiği üzere (muhalifler), Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası diye bir parti kurdular. ‘Cumhuriyet’ kelimesini ağızlarına almaktan bile çekinenlerin, Cumhuriyet’i doğduğu gün boğmak isteyenlerin, kurdukları partiye ‘Cumhuriyet’ ve hem de ‘Terakkiperver” (ilerici) adını vermiş olmaları, nasıl ciddiye alınabilir ve ne dereceye kadar samimi sayılabilir.

Kurdukları bu parti ‘muhafazakar’ adı altında ortaya çıkmış olsaydı belki bir anlamı olurdu. Fakat, bizden daha çok Cumhuriyetçi ve bizden daha çok ilerici olduklarını iddiaya kalkışmaları doğru değildi.

‘Parti, dini düşünce ve inançlara saygılıdır’ ilkesini bayrak olarak eline alan kimselerden iyi niyet beklenebilir miydi? Bu bayrak, yüzyıllardan beri cahilleri, bağnazları ve hurafelere inananları kandırarak özel çıkarlar sağlamaya kalkmış olanların taşıdıkları bayrak değil miydi? Türk milleti, yüzyıllardan beri sonu gelmeyen felaketlere, içinden çıkabilmek için büyük fedakarlıkların gerekli olduğu pis bataklıklara hep bu bayrak gösterilerek sürüklenmemiş miydi?

Cumhuriyetçi ve yenilikçi olduklarını zannettirmek isteyenlerin, yine bu bayrakla ortaya atılmaları dini bağnazlığı coşturarak, Milleti Cumhuriyet’e, ilerlemeye ve yenileşmeye karşı kışkırtmak değil miydi?

Yeni parti, dini düşünce ve inançlara saygı perdesi altında, ‘biz hilafeti yeniden isteriz; biz yeni kanunlar istemeyiz; bize Mecelle yeterlidir; medreseler, tekkeler, cahil softalar, şeyhler, müritler biz sizi koruyacağız; bizimle birlikte olunuz. Çünkü Mustafa Kemal’in partisi Hilafeti kaldırdı, İslamiyet’e zarar veriyor; sizi gavur yapacak, size şapka giydirecektir’ diye bağırmıyor muydu? Yeni partinin kullandığı sloganlar bu gerici haykırışlarla dolu değil miydi?” (20 Ekim 1927, kaynak Nutuk)
 

aziz izmir,
özlemiştik seni.
en son toplandıydık yine burada,
yine beyle pazardı.
hepimiz oradaydık.
imdi onlar içerde.
izmir dışarda.

Ninja sandılar, kanguru çıktı

Yatak odasında kanguru şoku..

09.03.2009 13:38Avustralya'ya yeni göç eden bir aile, yatak odalarına pencereden giren ve tepelerinde zıplayan bir kangurunun saldırısıyla korku içinde kaldı.

Ulusal AAP ajansının haberine göre, İsviçre'den ailesiyle yeni göç etmiş olan baba Beat Ettlin, "Başta uyku mahmurluğu içinde pencereden eli kırbaçlı bir ninja girdi sandım" diye konuştu.

Pazar sabaha karşı evin köpeğinin korkuttuğu kanguru, Ettlin, karısı ve 9 yaşındaki kızının uyuduğu odaya ulaşmak için 3 metre sıçradı ve pencereden yatak odasına girdi. Odadakiler, koca kangurunun gitmesini yorganlarının altında sessizce beklerken, kanguru üstlerinden zıplayarak, bütün eşyaları devirdi, duvarları kan içinde bıraktı.

Birden yan odada uyumakta olan 10 yaşındaki oğullarının çığlığıyla korku içinde kalan baba Ettlin, odadan çıkınca 2 metrelik dev hayvanla karşı karşıya kaldı.

42 yaşındaki baba, zorlu bir güreşten sonra, yaralı kanguruyu kafakola alıp kapıdan dışarı atmayı başardı. Hayvan karanlıkta doğal parkın içinde kaybolup giderken, taze göçmenin üstü başı yırtıldı, kolları ve bacakları yara bere içinde kaldı.

Kangurular kendilerini tehdit altında hissedince, arka ayaklarını bir tırmık gibi kullanarak çok tehlikeli olabiliyorlar.

geçen gece, rus yönetmen sergei bodrov' un görsel şaheseri mongol 'u izledim. uzun süredir aklımda idi. fırsatını yeni buldum. iyi ki de öyle yapmışım. rus sineması, sanırım, sinemanın en mühim yanına parmak basıyor; görsellik. konusu olmasa dahi beyle güzel çekilmiş filmi koca perdede seyretmek insan zevk verir diye tahmin ediyorum.

mongol, tahmin ettiğin üzere cengiz han' ın hayatından bir kesit. o ki, dünyanın en büyük imparatorluğunu kurup, belki de en çok cana kıymış bir hükümdar. filmi izle kardeşim. sana tavsiye ediyorum. zira uzak asya' daki atan nasıl yaşamış, belki en gerçek şekli ile gözler önüne serilmiş. hemi biliyorsun cengiz' in anası moğolca konuştuğu halde türk sayılan merkitlerden idi. hal beyle olunca, bu konuda okuduğum kitaplardan bir iki paragraf aklıma geldi. seninle de paylaşayım dedim. bu paragrafların ikisi de aynı konuda. biri,  1240 senesinde bizzat cengiz' in evladı tarafından yazdırılan moğolların gizli tarihinden, yek diğer bu kitaptan yazılan masaldan alıntı.

***

Bununla beraber cesaretini de isbat ediyor: genç bir delikanlı iken, yalnız başına, geri kalan tek ata binerek yağma edilmiş sürüyü geriye getirmek için yola çıkıyor. Daha sonraları, bütün muharebe sahalarında da böylece cesurdur. Nihayet, etrafındaki büyüklerin tavsiyesine bakmadan hayatını tehlikeye koyması ve ağır hastalığına rağmen Tangut’lara karşı savaşa girişmesi de, onun sertliğini ve kendisine karşı olan itimadını gösteriyor. Onda intikam hissi kadar, sadık arkadaşına karşı minnettarlık hissi de çok kuvvetlidir. Bu kimselerden en mühimleri: esas kuvvetlerinin komutanı olan Çurçeday ile Kuyildar, “dört bahadır” tesmiye edilen Boğorçu, Mukali, Borokul, Çilağun Bahatur ve “dört köpek” diye vasıflandırılan Kubilay, Celme, Cebe ve Subetay olup, Temuçin onları sık sık açıkça övmekle, onlara memuriyet, otlak yer, ganimet, avlanmak hakkı ve adamlar vererek taltif etmekle ve kanunlara karşı masumiyet hakkı tanımakla minnettarlığını ifade etmiştir. O, tus-kan tabiriyle ifade edilen esas hükümdara karşı sadakati düşmanda da arıyor: hükümdarına ihanet ederek kendisine sığınanları idam ediyor. Burada, Çinggis’in, kendisini semanın vekili olarak hissettiğini ve şamanlık noktai nazarına göre, semayı mukedderatın âmiri olarak tanıdığını bir daha hatırlatalım. O, semanın emriyle dünyanın hakimi olmuştur ve altın dizginleri elinde tutmaktadır.

Prof. Dr. Erich HAENİSCH’den Önsöz için alıntı
“Moğolların Gizli Tarihi”
Prof. Dr. Ahmet TEMİR
ISBN 975-16-0752-3

***

Ele geçirdiğimiz topraktan bir karış bile vermeden ilerledik. Naymanları Kangay’ın vadilerine kadar sürdük, küçük birlikler halinde yamaçlara doğru kovaladık, tepelerde bekleyen hafif süvarilerimizin kıskacına düşürdük. Atları boyunlarını yada bacaklarını kırıyordu, gelinciklerle kaplı yüksek çayırlarda yuvarlanarak vadiye kadar düşüyordu. Aralarından çok azı ayaklanarak savaşa devam edebildi.

Biz ilerledikçe Tay Han tepelere doğru çekiliyordu. Çarpışmaları izlerken düşmanlarının kim olduğunu öğrenmek istedi:

-         Savaşçılarımı izleyen ve onlara aman vermeyen o beş soylu, kim onlar?
-         Temuçin’in kurtları: Borçu, Ok Cebe, Kubilay, Celme ve Subetay dedi Camuka. Onların gıdası çiy ve insan etidir. O kadar acımasızlardır ki, Kağan onları zincire vurmak zorunda kalır. Savaş günü zincirleri çözüldüğünde, okçuların önünde yelin sırtında dörtnala giderler, ağızları açık keyiften salyalarını akıtırlar.

Muhafızları savaşçılarımızın saldırına uğradığında Han Tay tepedeki bir vadiye sığınmak istedi.
-         Muhafızlarımın çevresinde başları açık dönenen bu Moğollar kim?
-         Kelle avcısı Oroğut ve Mangutlar. Çıplak elerliye kargıları ve kılıçları tutarlar, tırnaklarıyla düşmanlarını boğazlar, saç örgülerini ve sakallarını yolarlar!

Nayman hanı daha yüksekteki bir tepeye varmak için atını topukladı:
-         Peki, onların arkasında adamlarıma aç bir doğan gibi saldıran beyaz ak tolgalı kim?
-         Ah! Dedi Camuka en gülüşüyle, ona iyi bak, çünkü o anda, benim müttefikim, Kağanlar Kağanı Temuçin. Savaşçıların onun vücudunda oklarını saplayabilecekleri en ufak bir boşluk bile bulamayacaklardır.
-         Çabuk, kaçalım!
-         Dur bakalım, Hanım! Çok korktun. Onların sadaklarını koparmaya ant içmemiş miydin? İşte, Temuçin’in sağında durana bir bak. Oklarını sırtında taşıyor. Haydi, git, silahlarını al! O gördüğün Temuçin’in kardeşi Kasar’dır, gerçek bir kaplan. Daha küçücük bir sümüklüyken Höelün Ana onu diğer dört çocuğundan sonra emzirirdi, çünkü Kasar anasının memelerini boşaltırdı. Her öğünde bir at yemesi gerekir, vücudu üst üste konmuş üç zırhtan daha da sağlamdır. Uzun oklarıyla beş bin adım ötede arka arkaya duran on adamı deler.

Moğol Kurdu
HOMERIC
ISBN 975-6817-93-3

Exodus 8:1
"And the LORD spake unto Moses, go unto Pharaoh, and say unto him,
thus saith the LORD, Let my people go, that they may serve me."



Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. Thus saith the Lord, bold Moses said,
Let my people go,
If not, I'll smite your first-born dead,
Let my people go.

When Israel was in Egypt's Land,
Let my people go,
Opressed so hard they could not stand,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. No more shall they in bondage toil,
Let my people go,
Let them come out with Egypt's spoil,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. The Lord told Moses what to do,
Let my people go,
To lead the Hebrew children through,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. O come along Moses, you'll not get lost,
Let my people go,
Stretch out your rod and come across,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. As Israel stood by the waterside,
Let my people go,
At God's command it did divide,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. When they reached the other shore,
Let my people go,
They sang a song of triumph o'er,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. Pharaoh said he'd go across,
Let my people go,
But Pharaoh and his host were lost,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. Jordan shall stand up like a wall,
Let my people go,
And the walls of Jericho shall fall,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. Your foes shall not before you stand,
Let my people go,
And you'll possess fair Canaan's land,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. O let us all from bondage flee,
Let my people go,
And let us all in Christ be free,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go. We need not always weep and mourn,
Let my people go,
And wear these slavery chains forlorn,
Let my people go.

Go down, Moses,
Way down in Egypt's Land.
Tell ol' Pharoah,
Let my people go.

İnternet ile tanışmak,

Sene doksanlar, sonuna doğru...

486lar, 586lar, yeni nesil Pentium bilgisayarlar... 


Windows 95 ve ötesi 98 ile tanışmak. “No more coding or programming, just clicking...”

Her şey kablolu bu arada... 


İletişim daha çok e-posta ve MIRC üzerine kurulu...

Garip bir şekilde insanlar dünyanın değişik köşelerinden insanlarla iletişimde.

İngilizce öğrenen gençlik iletişimdeler... #Zurna'nın “slm” dediği yerler...

ASL?'nin ne demek dendiğini anladığımız zamanlar...

Önceden mektup arkadaşlarına İngilizcesini geliştirmek için mektup yollayan gençlik on parmak klavyeyi öğrenmekte. 


Yurtdışından “mailorder” ile kaset isteten arkadaşlardan müzik yorumları almak, yeni müzikler keşfetmek...

Büyük şehre uçan arkadaşlardan, çekme bile olsa yeni albümleri rica etmek... Bunları fotokopilerle çoğaltılmış fanzinlerden, dergilerden öğrenmek... 


Video'nun internette lüks olduğu zamanlar, altavista video search, yahoo video search, nerede youtube...

İndirmek işkence...

Audiogalaxy, büyük icat;“dial-up, wait for the stupid modem voice (28.800 kb/s), and then pick four songs, and wait 12 hours to listen”.

Şarkılar indiğinde göbek at, arşivini genişlet. Arşivle (ne gerek varsa) müziklerini, arkadaşlara hava at.

Gitar tabları indir, öğren, çal... 


Hayal et, GTA üç boyutlu olsa ne süper olur diye...

Artık oyunda, arabalar (artık yamuluyorlar) jet uçağı, James Bond’un insan roketi, helikopter (nerdeyse bütün modeller), tekne, gemi, bisiklet kullanmak, yüzmek, yemek yemek, seks yapmak, kilo almak/vermek, kariyer yapmak mümkün…

Carmageddon da güzeldi tabi… “Hang on to your helmet. Drive to survive...” (Sanki Mad Max yollarda yeniden) 


Ha bu arada bütün bu işlemleri bilgisayar üzerinden gerçekleştirirken kulaklığını tak wakman'ine, Sony walkman'i olanlar “be kind rewind”. Olmayanlar, kulaklığı yarım tak ki ses iki kulaklıktan da gelsin, stereo.

İşlemciyi zorlama...

Winamp sadece kendisi çalışır bu bilgisayarda, nerede ipod, itunes. 


Film izlemek sadece sinemada... 


Araştırma yapacaksan daha google yok, altavista belki işine yarar, wiki zaten yok. Gazetenin verdiği britannica işe yarar belki. 


Sevgili bilizard yapmış, platform oyununu: "Lost Vikings"

c:\cd games (enter)

c:\games\ cd vikings (enter)

c:\games\ cd vikings \ vikings (enter)

Bilizzard presents... Yok o zamanlar daha "World of warcraft", ps3'ler, wii'ler, guitar hero'lar... 


Eskiler güzeldi... Şimdikiler daha bir güzel, bekliyoruz yenilikleri merakla...

şu götten dinci siyasal islam 'ın diyalektiğe göre anti-tezi var ise; bir an önce yetiştir yarabbi! boğuluyorum, az kaldı.

bu sefer dikkat et, zira sonuna kadar anlatacağım bu hikayeyi.

seppuku, kardeşim, senin harakiri diye bildiğin samuray 'ın kendi canını alma törenine denir. lakin harakiri, basitçe karnı kesmek manasına geldiğinden bir istihkar barındırır. biz, bu pek kutsal işin hakkını vereceğiz, seppuku sözünü kullanacağız.

seppuku, aynı zamanda bir filmin adı kardeşim, pek muhterem japon yönetmen masaki kobayashi, 62 senesinde çekmiş bu filmi. dilerim izlersin. ancak bu anlattıklarım izlerken kulağına küpe olsun.

samuray nam, japon karakteri belki bir bürokrata denk gelir frenk ilinde, daha önce anlatmıştım. lakin bürokratlığı kadar, cenk etmesini ve tefekkürü de iyi bilir. zira sabiliği, yeniyetmeliği tedrisat ile, konfüçyus misal çin klasiklerini bellemek ile geçmiştir. bir de bunun üstüne şiir, güzel yazı, yanısıra katana dediğin japon harikası kılıcı kullanmayı öğrenmiştir. iyi dinle, samuray 'ın düsturu, ölüm üzerine tesis edilmiştir. ancak ölerek efendisine faydasının dokunacağını genç yaşta idrak eden samuray, ölümü ölmeden yener veyahut henüz yaşarken ölmüştür. işte bu bilmece bir zen koanı 'dır, hem de tam şu anda tarafımdan icad edilmiştir. ölmekten korkmamaklığı gereken samuray savaşta aslan kesilir, cesaretle düşmanın üstüne yürür, gözünden çıkardığı alev ile savaş meydanını yakar geçer. kendi ölüme gitmeyi seçtiğinden başkasının canına da çok rahat kıyar, vicdan azabından azadedir. işte bu onu yenilmez yapar. ölür ama yenilmez. savaş biter, kılıç kına girer, samuray depoda tahıl sayma işine veyahut sarayın personel daire başkanlığındaki memuriyetine döner. bunun da bahsini daha önce açmıştım. işte yaşamı ölüm üzerine kurulu bu adam, pek çok kez sadakatini ve şerefini ölüm ile ispat eder. buna da seppuku der. oturur, kendi canını alır.

seppuku icra eden samuray, bu pek mühim iş için hazırlanır, beyaz urba giyer, saçını meşhur topuz ile toplar. tören için hazırlanan yere japon 'un yıkılmaz dağ dediği seiza oturuşu ile oturur, gömleğinin kollarını çıkarır, canı çıkınca sırt üstü geri düşmemek için o kolları bacak arasına sıkıştırır. dost adını verdiği yanından hiç ayırmadığı kısa kılıcı wakizashi 'yi eline alır, karnını yavaşça önce soldan sağa, sonra da yukarıdan aşağı keser. japon çeliği jilet gibi keskin olduğundan sıcak eti peynir gibi keser, ne kadar bağırsak, iç organ var ise, hepsini dışarı döker. işte bu kesme anında samuray 'ın celalinde hiç bir mimik, kıpırdanma, kasılma olmaması makbuldür. aksi, güçsüzlüğe ve şerefsizliğe işaret eder. yukarıdan aşağı kesme bittiğinde, sol yanda duran kaishakunin lakaplı ikinci kişi daha fazla acı çekmesin diye tek bir kılıç hamlesi ile seppuku yapan samurayın başını keser, onu kurtarır. işte bunca kanlı ve tahayyül etmesi bile zor olan intihar eylemi, japon ilinde asırlardır yiğitliğin, sadakatin timsali sayılmıştır. bu kural bugün dahi geçerlidir. japon dimağı, seppuku hadisesinden etkilenip pek çok hikaye üretmiştir.

evvelce bahsettiğim üzere ieyasu tokugawa, 1603 senesinde shogun olmaklığını ilan ettiğinde, feodal baştan mahrum kalan samuraylar bir bir kendilerini öldürmeye başlayınca seppuku yapılmasını yasak kılar. çok sonra 1663 senesinde ise izu obasından nobutsuna matsudaira, bu konuda kesin bir yasak getirmiş ve samurayların ronin filminden hatırlarsın belki, bahsi orada geçmişti, 49 ronin' in hikayesinde anlatıldığı gibi toplu intihar törenleri sona ermiştir.

bugün sana anlatacağım hikaye, yine tasogore seibei 'in olduğu gibi shogunate dönemindeki bir diğer fakir samuray ailesinin hayatı. tokugawa ieyasu, tüm rakiplerini bertaraf etmiş, güzel edo şehrinde shogunlığını ilan etmiş, japon toprağında asırlar süren iç savaştan sonra huzuru ve barışı tesis etmiştir. ancak iç savaş ateşinin yakıtı olan samuray, bu ateş küle dönende beş para etmez olmuş, üstelik de bağlı olduğu daimyo denen feodal derebeyi yok olup gitmiş, samuray, yuvasından düşen yavru kuş misali, dalgalara kapılıp giden ronin 'e dönmüştür. samuray aç, işsiz ve beş parasız kalmıştır. elinden hiç bir zanaat gelmez, onun kılıcının kuvvetine ihtiyacı olan kimse kalmamış, kılıç ile dolaşan aç samuraya bayağı iş verip karnını doyurmasını sağlayacak hayır erbabı japon evladı ise daha dünyaya bile gelmemiştir. bu yüzden çoğu ya haydut olur, ya da bu kötü durumdan kendini kurtarmak için hayatına son vermek yolunu çizer. seppuku yapar.

bu işten pek anlamam. fakat şunu görüyorum ki, siyah beyaz dönemin japon sineması kainatta bu iki rengin yanyana gelmesi misali pek basit, durağan. kamera pek hareket etmiyor. japon insanının önem verdiği üzre ses tonu, mimik ve jest üstüne kurulu. insanın en derin duygusunu pek konuşmadan yüze yansıyan gölgeler ile anlatmak yolunu seçmiş. mekanlar basit, lakin pek deruni anlamlar saklı. nihayetinde basit filmler, ama karışık. aynı en büyük icatları olan zen gibi. shibumi kitabını okumuş olanlar bu dediğimi rahatlıkla anlayacaktır. yada dönemin teknik imkanları sadece buna müsade etmiş. burasını bilemeyeceğim.

hanshiro tsugomo, aynı dertten mustarip, sulh döneminde sefaletten, parasızlıktan bıkmış, tükenmiş, 1630 senesinin mayıs ayının 13. günü, ıyi evinin kapısını çalar, 1619' da kendi obası geishu 'nun evi dağıldığından beri işsiz güçsüz gezindiğini, artık sefaletten bunaldığını, yapacağı seppuku için kendisine evlerini açmalarını ister. işte bu rolü kardeşim, benim gibi japon işi film sevenlerin ilk göz ağrısı, akira kurosawa 'nın yedi samuray, kagemusha, ran, yojimbo gibi nice filminde boy göstermiş tatsuya nakadai isimli pek yetenekli aktörü hemen tanırlar. lakin, ıyi evinin kapısını bu dilek ile çalan ilk samuray eskisi olmadığından bir şüphe ile karşılanır. üstelik yaşlanınca köpeğin maskarası durumuna düşmüş eski kurtların, iş bulmak niyeti ile kendini acındırmak için çeşitli feodal ağalara yanaşırken seppuku 'yu bahane etmeleri de pek meşhurdur. bu nedenle bu dilekle kapıyı çalandan kimse pek hoşlanmaz. hanshiro 'yu evin büyüklerinden kageyu saito karşılar, ricasının evde samimi bulunmadığını söyler. zira daha önce herkesin vicdanı sızlatacak trajik bir mevzu olmuştur. üstelik de, bu rica ile geldiği halde kendi canını almaktan imtina eden genç de, hanshiro gibi geishu evindendir. kageyu saito, hanshiro 'nun, motome chijiiwa ismli bu genci tanıyıp tanımadığını sorar, cevap belli belirsiz hatıraların bulanık silüeti olur. bunun üzerine ev sahibi kageyo, adamımız hanshiro 'yu yıldırmak üzere, genç motome 'nin öyküsünü anlatmaya başlar.

ıyi obası, motome 'nin samimiyetinden şüphe ettiğinden onu çok acı biçimde kendi canını almaya zorlamak üzere tuzak kurar. önce motome 'ye oba beyinin kendisi ile görüşeceği söylenerek, sanki bir iş verilecekmiş gibi ümit dolması sağlanır, ancak bir başkası ona sadece seppuku için giyilen beyaz esvabı vermek için huzuruna çıkarmıştır. seyirci olarak biz, öne motome 'nin pek sevinçli halini, sonra ise yüreğinin paramparça oluşunu, yakın plan çekim, yüzünden açık seçik okuruz. motome hazırlanırken, elinden alınan kılıçları ev sahipleri tarafından tetkik edilir, kılıçların aynı tasogore seibei 'in başına geldiği üzere, satıldığı, yerine ise bambu ağacından taklitlerinin koyulduğunu görürüz. bu durum ev sahibi tarafından oldukça hakir görülür, zira kılıç samurayın ruhunu temsil ettiğinden, kılıcını satmak yada bırakmak pek küçük düşürür samurayı. ancak kılıçların sahte olduğunun anlaşıldığı, motome 'ye belli edilmez. habersiz oğlana korkunç bir son hazırlanır. motome, seppuku için hazırlanan avluya götürülür. sonunun geldiğini anlayan pek zavallı genç, obanın reisinden sadece bir günlük izin ister. bunun için yalvarır. burada biz onun korktuğu için kaçmaya çalıştığını zannederiz. ancak reis, buna izin vermez, motome 'ye kaçmaya çalıştığı için hakaret eder, eğer kendi canını almaz ise, adamları tarafından öldürüleceği tehdidini savurur. acı son ise, motome 'nin önüne karnını kesmesi için kendi bambu kılıçları geldiğinden kendini apaçık belli eder. motome 'nin canını alacak olan kaiseku yanına gelir.

kaiseku, ritüelin günümüzde anlamını kaybettiğini, artık seppuku adayının eli kılıcına gittiği an kafasının kesildiğinden, bunun töreye aykırı olduğundan dem vurur, kesme işleminin sonuna kadar canını almayacağını, törenin son aşamasına kadar uygulanacağı söyler. motome gururunun incinmesine daha fazla izin vermez, bambu kılıcı çeker, bastırdığında karnına girmediği için kendini kılıcın üstüne atarak karnına girmesini sağlar, önce soldan sağa, daha sonra da yukarıdan aşağı kendini keser, iş bitende acıya dayanamaz, oracıkta kendiğilinden can verir, ruhu kuş olup arşa yükselir. ayaktaki kaiseku, son ana kadar bekler, motome acı dolu ölümü tattıktan sonra başını keser. gaddar ıyi obası, motomo 'nun ölürken dilini ısırmasından bahseder, onu şerefini zedelediğine akıl birliği ederler. gaddar davranış ile akılları sıra bundan sonra kapılarına gelecek, azıcık aş için hayatlarını riske atacak diğer samurayları caydıracaklarını düşünürler.

hikayenin gözönünden gitmesinden sonra sonra, kamera hanshiro 'ya döner. gülümseyen kurt, benim der, kılıçlarım bambu değildir.

sözü üzerine kendisine de beyaz esvap uzatırlar. hanshiro bunu reddeder, ölecek bir adam için yeni esvap harcamaya gerek yok, şu an üzerimde olan yırtık pırtık kıyafetim anın kıymeti için daha makbuldür der. tören için hazırlanan avluda yere çöker. obanın tüm samurayları bu kutsal iş için içtima etmiştir. hanshiro, obanın reisine döner, bir samuray olarak, kaiseku 'mu seçmek hakkına sahibim der. ününü önceden duyduğu kılıç ustası hikokuro omodaka 'nın kendisine eşlik etmesini ister. ancak hikokuro, o gün bir işi olduğu için izinlidir, hazır bulunmaz, gidip evinden çağırmak için adam gönderiler. bu arada der, hanshiro, bırakın da hayat hikayemi anlatayım biraz, zira dün benim başıma gelenler yarın buradaki diğer adamların başına gelebilir, acı tecrübemden feyz alsınlar. bu tatlı sözler kageyu 'nun hoşuna gider, izin verir.

hanshiro anlatmaya başlayınca, daha önce burada can veren motome 'nin en yakın arkadaşı jinna chijiiwa 'nın tek oğlu olduğu, arkadaşının, efendileri geishu evinin reisi öldüğünde kendisinden önce seppuku yaparak, hanshiro 'nun kendini öldürmesine engel olmak için biricik oğlunu hayatı pahasına korumak üzere kendisine emanet ettiğini öğreniriz. merhum motomo 'nun, babasının vefatından sonra babası gibi dul olan hanshiro 'nun güzeller güzeli kızı ile birlikte büyüdüğünü ve daha sonra onunla evlendiğinin hikayesini izleriz. bu arada ulak geri döner ve hikokuro 'yu bulamadığını söyler. hikaye yarıda kesilir. ikinci tercih hayato yazaki ve üçüncüsü umenosuke kawabe 'nin de mevcut olmadığı ortaya çıkınca, sanırım der gür sesi ile, bu tören ertelenmek zorunda. bu söz üstüne, ev sahibi bir tuzağa doğru yürüdüğünü hisseder, yerinden kalkarak içeri gider, evin büyükleri iç odaya geçip istişareye dalarlar. hanshiro 'nun istediği üç adam da, genç motombe 'nin acı dolu ölümü ile ilgilidir. hikokuro omodaka, kıyafet oyununu oynayarak motome 'nin ruhunu yaralamış, hayato yazaki kılıçların bambu olduğunu farketmiş, umenosuke kawabe ise o gün kaisekunin görevini geciktirerek genç motome 'nin acı dolu ölümüne sebep vermiştir. evin reisi kageyu, odadan çıkıp adamlarına hanshiro 'yu öldürmeleri için talimat verir. durun! der hanshiro, geri basın. eğer üstüme gelirseniz aranızdan birçok kişiyi yaralarım, belki bir kaçınızın da canına kıyarım. eğer hikayemi bitirmeme müsade ederseniz, ondan sonra söz veriyorum ki, işimi kendim göreceğim. oturur ve anlatmaya başlar.

bundan sonra olacakları merak ettin değil mi kardeşim ?
o zaman otur da izle. daha kaç kere söylemem lazım.

yıldız savaşları filmlerinden obi van kenobi olarak tanıdığımız ewan mcgregor ve serpent 's kiss filminde tanıştığı kendisi gibi aktör olan kankası charlie boorman motosiklet üzerine olan ortak tutkuları üzerine konuşurken şu diyalog geçer;

+ charlie, ne dersin seninle şöyle motor üzerinde bi güneye uzansak nassı olur? misal ispanya filan...
- neden olmasın adamım, ben seninle heryere giderim.
+ o zaman boşver ispanya 'yı charlie. dünya turuna çıkalım mı?
- beni bozmaz adamım.

işte bundan sonra meseleyi ciddiyetle ele alan bu iki tip, gidip londra 'da bir ofis tutar, huri gibi sekreterler işe alır, aylarca sürecek hazırlıklara ciddiyetle koyulurlar. her ne kadar charlie, avusturya malı halis toz toprak için imal edilmiş ktm ile gitmek istese de, ktm, bu ikisinin bu yolu bitirebileceklerine ikna olmayınca motosiklet vermekten vazgeçer. şüphesiz ki, bu on bölümlük belgeselin en etkileyici sahnelerinden biri, firmanın müdürü ile konuşup bunu öğrenen ewan mcgregor 'un ağlamamak için yutkunması ve charlie boorman 'ın odasındaki ktm posterini sunturlu bir ingiliz küfür serisi ile yırtması idi. 

iki bmw r1150 gs adventure motosiklet ile her türlü off road ve on road motosiklet eğitimi, ilk yardım, terör saldırısını savuşturma, tamir, bakım, onarım, kampçılık derslerini üç ayda tamam ederek londra 'dan marşa basacaklardır. kahramanlarımızın yegane ameli, 150 günde londra 'dan doğuya doğru motor sürerek new york 'a ulaşmaktır. yolları bir çok ülkeden ve zorlu doğa şartlarından geçeceği için yola çıkmadan bu konuları pek güzel etüd ederler. en korktukları bölüm, stalin döneminde zorlu doğa şartlarını yenmek ve devasa rusya topraklarını batıdan doğuya bağlayabilecek bir otoyol açabilmek için tüm aydın ve muhaliflerin çalışmak üzere gönderildiği ve yolun yapımında 20 milyon kişinin ölüp, bizzat yolun inşaatına gömüldüğü için road of bones adını alan güzergahta yapacakları seyahattir. izlemediğiniz için henüz ne kadar cesur olduklarından bihaber olduğunuz kahramanlarımızın seyahatinde onlara çekim ve sağlık ekibi olarak iki destek aracı bir gün arkadan eşlik edecektir. 

yolda başlarına neler mi gelecek? ukrayna 'da mafyavari bi tipin evinde yusuf yusuf ederek misafir olma, kazakistan 'da polislerin ısrarla eskotluk etmesi ve ancak türkiye 'de olabilir diyeceğiniz tüden her gittikleri yerde zorla yapılan karşılama törenleri, moğolistan 'da bizim bildiğimiz türden hiç yol olmadığı için canlarından bezerek hüngür hüngür ağlayıp korkmaları, sibirya yollarında bırak motoru, devasa rus kamyonlarının bile geçemeyeceği sel taşkınlarında kalmaları, bizim buradaki serçeler kadar büyük sivrisinekler tarafından saldırıya uğramaları ve kıçlarının delik deşik edilmesi, alaska 'da buzullar ve balinalar ile kanada 'da ilk defa ikisine de araba çarpması sayabileceklerimden sadece birkaçı. ayrıca neler yediler bir de onu görün, gözü kulağı sakalı üstünde pişmiş keçi kellesi, hakiki moğol aşı koyun taşşağı çorbası, devasa amerikan hamburgeleri. 

üstelik bir de gittikleri her yerde unicef 'in geri kalmış ülke çocukları için kurduğu allaan sittir ettiği yerlerdeki okullar için destek de istemeyi ihmal etmemişler. 

bir sene sonra akıllarında en çok kalan ise, yolda karşılaştıkları bütün insanların onlara ne kadar iyi davrandığı ve yardım etmek için çırpındıkları idi. 

ihmal etme kardeşim. bırak dizi felan izlemeyi. git bunun dvd 'sinden edin yada internetten download et, izle, hem de harika müzik eşliğinde. çok şey bulacaksın.

     Ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım ilim ve akıldır. Benden sonrakiler, bizim aşmak zorunda olduğumuz çetin ve köklü zorluklar karşısında, belki gayelere tamamen erişemediğimizi, fakat asla taviz vermediğimizi, akıl ve ilmi rehber edindiğimizi tasdik edeceklerdir. Benim Türk milleti için yapmak istediklerim ve başarmaya çalıştıklarım ortadadır. Benden sonra beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse, manevi mirasçılarım olurlar.

30 Ekim 2006 1933, Cumhuriyet Bayramı Açılış Konuşmasından