Masanın bir ucuna yaslanmış, sofradakilerin siparişlerini sempatik tavırlarla garsona aktarıyordu. Gülüşmeler ve ardı ardına başlayan sohbetler yüzünden doğru düzgün not edememişlerdi yemekleri. O, her zamanki özgüvenli ve mütevazi tavırlarıyla bu işi de üstlenmişti.

Aynı anda hem zeki hem masum bakabiliyor oluşuna tav olmuştum. İnsanın ruhuna heybetiyle değil, inceliği ile yaslanıyordu. Lacivert gözlerinde bana ait bir düş evreni vardı. Lüzum görmüyorduk biçare sözcüklerle yormaya dudaklarımızı. Bumerang duygularımız geri dönüp sesimizi kesiyordu, bocalıyorduk ve savruluşuyla yeniden kendimizi buluyorduk her defasında. Bu sarhoşluğu izah edemez, gizli bahçelerde yeşeren çiçekleri kimseye anlatamazdık; kendimize bile..

Koyu kestane saçlarına asla bir şeyler sürmezdi. Buğday tenli ve hafif yaralı bir yüzü vardı. Çenesinin yanlarında hafifçe bıraktığı sakallarıyla etkileyici görünüyordu. Elleri çok güzel ve her zaman ılıktı, parfümünün kokusu sersemletiyordu. Karşıma asla kılıksız bir halde geldiğini hatırlamıyorum. O akşam açık füme kumaş pantolonu, muzurluk peşinde bir çocuk misali omzunun arkasından sarkıttığı aynı renk ceketi ve mavi gömleğiyle aklımı başımdan almıştı.

Ben de sade ama şık bir kıyafet seçmiş, mor elbisemin üzerine siyah ince bir hırka giymiştim. O zamanlar uzun ve dalgalı olan siyah saçlarımı gevşek bir topuzla tutturmuştum. Ayakkabılarımı bile doğru düzgün giymeme fırsat vermemişti: “ geldim, küçük hanım aşağıya teşrif etmeyecekler mi acaba”.

Bir dirseğini arabaya yaslamış vaziyette beni bekliyordu. Güzel sözlerin ardından nasıl göründüğünü sormuştu ve ümitsizliğin verdiği cesaretle “yanıma yakışıyorsun” demiştim.

 
Masada yirmidört kişi vardı ve en genç yüz bendim. Herkes şirketteki birilerinin dedikodusunu yapıyordu. Altı sayfalık bir cv ile onu havada kapmışlardı; kendisine yönelen hesaplı bakışlara aldırmıyordu. Masadaki çoğu bayanın sinsice ona yanaşmaya çalıştığını bende fark etmiştim; ve onun bunu umursamayışını. Kavak yellerim olmamıştı hiç, sivilcem olmadığı gibi; ama ayaklarım o gün yere basmıyordu. Çünkü ona eşlik etmemi istemişti. Çünkü ben onun en iyi dostuydum !

Etraf ışıl ışıldı, mekan oldukça büyüktü ve zevkli biri tarafından dekore edildiği belliydi. Duvarda asılı tablolara bakıyordum.

....Bu şarkıyla bu kadar içleneceğimi tahmin edemezdim. Ne kadar tutkulu, heyecan vericiydi gitarın sesi.. Bir an dikkatimi başka bir şeye yönelttim ve anında yanımda belirmişti. Beni dansa kaldırdı; gözlerinde birleşen iki denizin ortasında bir çift kürekle kalakalmıştım sadece..

Üzerime ok gibi fırlatılmış kadın bakışları ve onun kokusu arasında yalpalıyordum. Küçük bir kıza fazla gelebilirdi bunlar. Biliyordum ki gecenin sonunda beni eve bırakmadan evvel bir yerlerde kahve içmek isteyecek ve yine “o”nu, “o”nun yaşattığı problemleri, sıkıntıları anlatacaktı…Şu an umurumda değildi.

- Sizinkiler merak edebilirler, birazdan seni eve götüreyim istersen

- Hayır teşekkür ederim, bu güzel ağustos akşamını evde pijamalarımla geçirmek istemem.

-Öyleyse seni bu akşam bir hayli yoracağım, eminim bu sefer ayağıma basmanı gerektirecek yanlış adımlar atmam

- Ne kadar naziksin, ama hatırlatmasaydın keşke

Az sonra, yabancı misafirlerini havaalanından alıp bu büyük davette ağırlamak üzere yola çıkacaktı. Önemli bir projenin finansal ortaklığını üstlendiklerinden bahsetmişti. Pek de hatırlamıyorum.. Adımları mekanın kapısına yaklaştıkça artan mesafemizle buruldum; ona neden bu kadar soğuk davranmaya çalıştığımı düşündüm. Bir rüyayı sonradan anımsayışım gibiydi oradan ayrılışı. Oysaki sadece havaalanına gidiyordu..

Saat yavaşça ama epey ilerlemişti. Misafirlerini alıp gelmekte gecikmesini İstanbul trafiğine bağlamıştım. Herkes bir şeyler anlatıyordu; bilincim onu düşünmeye, gözlerimse başka şeylerle ilgilenerek oyalanmaya odaklanmıştı. Birisi bir hafta evvel dişçiye gittiğinden bahsediyordu, gözüm ojelerine bakarken dalmıştı ve “acaba ne kadar zamandır böyleyim, fark etmiş midir” diye düşünerek toparlanmıştım. Gerçekten de korkunç dişleri vardı..Yıllardır bu kadar iyi kazanıyorken bir dişçiye neden otuzsekiz yaşında gidiyor olduğunu anlamaya çalışıyordum.

Midemde hissettiğim tuhaf bir yanmaydı. Kulaklarım çınlamaya başlamıştı, sanki tenhalaşmıştı etraf. Sanırım tansiyonum düşüyordu.. Aniden dışarıda kopan gürültüyle düşüncelerim dağıldı. Kırmızı ve mavi ışıklar yanıp sönüyordu. Deminki halsizliğimden masanın yarısının boşaldığını fark etmemiştim. Neler oluyordu ?. Yalpalayarak kapıya hücum eden kalabalığa yöneldim, kapıya yaklaştıkça ıssızlaştım

Konuşmaları duymaya başladığım an trajik bir yola sapmak üzere olduğumu hissettim. Dört yanımdan su alıyordum. Ellerimle kulaklarımı kapattım, dizlerimin üstüne düştüm.

Dış mekan erimişti..

Küçükken farklı çizgi film karakterlerinin birbiriyle buluştuğunu ya da rollerinin değiştiğini hayal ederdim.

Mesela lapa şeker kız candy ile herkül'ün aşkını gözümde canlandırır ve herkülün tek koluyla kızı kaldırıp salladığını düşünürdüm. Ay savaşçılarının önce shilayı ortadan kaldırıp sonra rahmetlinin yavuklusu heman i kapışmalarını gözümde canlandırırdım. Hatta geçenlerde Alaeddin'in uçan halısının tekno mekanizmaya kavuştuğunu fekat okyanusları aşayım derken yakıtının bitmesiyle denizin dibini boyladığını ve kurban olduğumun deniz kızı Ariel'in hayat öpücüğü ile bir kuyruk elde ettiğini, deniz dibindeki o cumhuriyette mutlu mesut yaşadıklarını düşündüm. Bi de o heidi aşiftesi var kıçı başı meydane geziyor Peter'in aklını alıyor. Pamuk prenses de ayrı alem; biri gelsin de beni öpsün deyu bu ne istek bu ne doyumsuzluk. Yedi cüce pervane olmuş bana mısın demiyor gözü yüksekte. İlle de prense öptürcem

Bir de devamlı kazananlara kılım. Kardeşim hep jerry hep jerry. Nasıl istiyorum Tom'un Jerry'i süper bir kroşe ile duvara yapıştırmasını. Hele o twity hepten zalim. Bi kerede müsaade et yesin şu ördek seni. Nasılsa her bölüm yeniden canlanıyorsun mübarek. Yüzsüz Pepe le pew vardı, dişi kokarcaya aşık. Dişinin de kendi kokusundan haberi yok yüz vermiyor.

Ve gel gelelim kibritçi kız hikayesine.. Bir nesli Ömer Seyfettin ve Kibritçi kız mahvetti. Özellikle kibritçi kız gibi, benim bile psikolojimi hala etkileyen ve çok hassas konuları işleyen dramatik bir hikayeyi "çizgi film" kategorisinde ufacık çocuklara anlatmaları ya da okutmaları- çok başarılı yazılar olsa da- beni çok şaşırtır. Sanki televizyonu açtıkları zaman farklı bir şey mi görecekler? Elbette hayır.. Eskiden bu kadar aşikâr çalınmıyordu masum düşüncelerimiz. Anne ben nasıl oldum, baba bu önümdekinden sende de var mı, anne balıklar terler mi, bizim evde niye bulut yok vs vs… Artık sorular değişti, yanıtlar yerini cevapsızlığa bıraktı. Alfabeyi tersten okutanları, felek eşeğine çüş dedirttikleri halkını görmezden gelenleri, tesbihli şeytanların yanlış uygulamalarını, içinden çıkılmaz illet planları bir çocuğa nasıl anlatırız. Durumlar değil ki, sebepleridir kafalarında olur olmaz uyanan soru işaretlerini besleyen. Bir çocuğum olsaydı ne yanıt verirdim bu kumpaslara dair..

Yaşanmışlığı ne kadar az ya da çok olursa olsun, ister deri koltuklarda ister merdiven boşluğunda büyümüş olsun..  Bir çocuğun gözünde çizgi film gibidir hayat.

Güzeldi elbet ıslak saçlarla rüzgarı delmek, ellerim böyle titremeseydi. Karşında hatırlayacağım gençliğim ve ömür denen yolun yarısına gelip gördüğüm düşlerden uyanışımdı beni sana getiren. Her şeyi geride bırakıp, bir eylül kabusundan tek kanadını kurtarabilmiş güvercin oldum. Birbirimize ait topraklarda basılmadık yer bırakmamaktı tüm gerçek, düş sokağına çıkma yasağını delerek. Ölümü gücendiren gaddarlıklarıyla, soluklarımızı sayıyorlardı.

Ayaklarımızın altında yarım asırlık cehennemin kapıları açılmıştı. Bir yol vardı gittiğin ama ucunu göremediğimiz ve firarında kızgın demirlerdi ayaklarımıza yediğimiz. Sana yaklaştıkça kanadı tabanlarım. Sonra yine..ve yine.. Namlunun ucuyla dürtüklüyorlardı irisimize yerleşen öfkeli çocuğu. Oysa bir önceki mevsimlerde, içimizde patlayan baharlar vardı.

Dedem pastanesinin üst katında, hep aynı masada beklerdin beni. Beşevler'de ki fen fakültesinden alırdın; Papazın Bağı'na gider, ayran içip gözleme yerdik. Gençlik parkında ilk koluna girişim, 3. caddede ilk koparılışımız..Ki zaten zor bulmuştum seni.. Hak etmediğimiz bir savruluşla sen bıyıkları kesilen kedi, ben bahtsız bedevi..
Yıllar sonra İstanbul'da, taşkentin kalbinde birazdan yeniden kesişecek yollarımız. Senelerce kelimelerin altında ezilen biçare hüzünlerimiz ve gizlice gönderilen zarflar, pullardan sonra, kurulu düzenlerimizi az ötemizde bırakıp, gözlerimizde yıllarca öteye gidip dönmeyeceğimiz anı düşleyerek yürüyorum Çengelköy sahilinde. İşte şapkan, palton, kahvenin önündesin, işte karşındayım.

Seni sesinden dinlemeyeli, öyle uzun zaman olmuş ki…Adımlarım hızlanıyor ve başımı omzuna dayıyorum. Yaşlanmış ellerinle saçlarımı okşuyor ve sesli düşünüyorsun; "geçti canım kızım, geçti.."

Düşünülen her şey bir gün varolmaya mahkum. Zihinler nasırlaşınca, iş topuklara düşecek ve sonsuzluğun izanına yerleşecek ışık gözlerimizi alacak. Zaten “her şeyin fazlası zarar” diye boşuna söylememişler. Herkesin kafatasındaki ışık aynı voltta yanmıyorken kimin ampulünü yakmaya çalışıyoruz 2 de 1 onu da anlasam tamamdır.  Çocukluğumdan beri kafam bir borsaya bir de askeri rütbelere basmaz, bu da ayrı mesele neyse.

Altyapı sorunlarıyla tozlanan zihinlere tazyikli su dökelim hele bir. “hakikat kuyu, akıl kova” demiş üstat, ters çevirip yeryüzünü, köklerimize bitiştirelim bir tahta çubuk göğe yükselen. Bir kitapta okumuş ve üzerine epeyce kafa patlatmıştım; yalınlık gerçeğin belirtisidir. 

Hımm.. gerçek, yalınlığın aslına mutaf tohumlarıyla mı yeşeriyor yani? Hani kök, hani su, ışık ve dahi kırılmaların, çürümelerin, büyüyüp dökülmelerin senkronize edilişi? Ülkemin sosyal yapısındaki rastlantısal olmayan kuraklığını, salt gerçekle bağdaştırmak doğru olur mu? Gerçek, yaşanandır; başkalarının onayını gerektirmez, bilinendir ve kanıtlanandır. Yaşadıklarımızın ne kadarı gerçek ki? Bir binayı bombalayarak giydirdiler kılıfı, geçirdiler güzel bacaklarına. Bir sis gibi rötuşladılar gerçeğin yedi rengini.  

Ama çorap kaçtı, ırk göründü. Uzlaşma tuzakları, Türk toplumunun sosyal dokusuyla örtüşmüyor ve kaşıntı yapıyor. Eeee, o vakit gel atayayım çoocuuum seni, bak seferberlik görmüş ağabeylerin ocaama incir aacı dikecek. Gel hele sen otur şu koltuğa, aç ceplerini. Ne, kim, hani, hoooop…Hadi bakalım her 2’den 1’i gelsin sünnet etsin yarım asırlık içgüveysiyi. 

Hee dersen ki “len benim ne işim olur”..O vakit ödevlerinde bir düzenlemeye, şahsında bir tımara yönelmen şart yavrum. Köklere inmelisin ki yukarı tırmanasın. Hani yeri göğü çevirdik, dünyanın altıyla üstüyle oynadık ya..