Pamuk prenses ve yedi cüceler masalını hepimiz biliriz. bir kış günü Kraliçe sarayın penceresi önünde oturup nakış işlerken eline iğnenin batması ile başlar bu masal. Kraliçenin elinden 3 damla kan akar ve “Çocuğum kız olursa, teni kar gibi ak, yanakları elma gibi al, saçları da kömür gibi kapkara olsun,” diye geçirir içinden. ne hikmetse kanı gören kraliçenin aklına bir erkek çocuk sahibi olma düşüncesi geçmez. akan üç damla kan bir genç kızı çağrıştırır. bu olaydan kısa bir süre sonra kralice bir kız çocuğu dünyaya getirir ve doğum sırasında vefat eder.
prensesimiz çoğu masalda olduğu gibi annesiz olmaya ya da üvey anne ile yaşamaya mahkum edilir.
Aradan zaman geçer, kral yeniden evlenir. yeni kralice güzel ve kibirli bir kadındır. (masallarda rastlanılan tüm üvey anne figürleri kötü anne arketipidir ve masal boyunca prensese karşı türlü kötülükler yapar) bu kraliçe aynı zamanda bir cadıdır. sihirli bir aynası vardır, aynanın karşısına geçer  ve o meşhur sözleri söyler.
''Ayna, ayna söyle bana
En güzel kim bu dünyada,”
 Ayna da hiç duralamadan, “Sizsiniz Kraliçem,” der. Fakat, Pamuk Prenses on dört yaşına geldiğinde, bir gün ayna şöyle der.
Güzelsiniz Kraliçem, güzel olmasına, Ama Pamuk Prenses sizden daha güzel.”
kız çocukları ortalama on dört yaşında olgun bir kadının iç organlarına ve hormanel fizyolojisine sahip olurlar. aynanın on dört yaşına kadar pamuk prensesin farkına varmayışı burdan kaynaklanır.
burada ayna sembolu önemlidir. ayna yansıtma aracıdır. karşısına gelenleri aksettirir ve yaptığı bu işten habersizdir. ayna bir sembol olarak edebiyatın diğer alanlarında da sıklıkla kullanılır.
 Divan edebiyatında parlaklık ve aydınlık yönüyle sevgilinin yüzü, gerdanı, sinesi ile ayna arasında benzerlik ilgisi kurulur. Ayna ile ilgili olan, gubar-toz-jengâr, keçe kılıf, aynanın yapıldığı madde (gümüş-pulad vs.), ayna tutan ve ayna gezdiren, diğer süs araç ve gereçleri gibi unsurlarla, ayna ile ilgili inançlar ve deyimlerle ilişkili anlamlar ve sözler bir araya getirilir. (Güler, 2004, s. 2)

Lacan'a (1997) göre insanlar prematüre doğarlar. motor işlevlerin çok kısıtlı bir bölümünde ustalık gösterirler ve kendi kendilerine kalsalar ölürler. dolayısıyla bir bebek henüz çevresindeki nesne ve bireylerden ayrı bir varlık olduğunu henüz algılama düzeyine erişememiş bir ihtiyaçlar ve istekler bütünüdür. ayna karşısında tutulduğunda ilk olarak kendisini çevresinden ve en yakın hissettiği varlık olan annesinden (ya da yerini tutan birincil kişiden) ayrı bir bütün olarak görür. ben kavramının ilk ortaya çıktığı bu birincil süreçte bebek kendisini aynadaki görüntüsüyle özdeşleştirir ve kendisini ideal, organik ve mükemmel olarak duyumsar. ( Leader ve Groves, 1997, s. 18-36)

lacan bir bebeğin kendini aynada ilk defa görüşü ve yaşadığı süreci anlatırken kralicemiz ve aynasını, ayna evresiyle ilişkilendirebilir miyiz?

masaldaki aynamızın yaşayan, yöneten bir ayna olduğunu akıldan çıkarmamak gerekir. bu noktada aynaya; kraliçenin gölgesi diyebilir miyiz? Jung'a göre gölge ne mutlak iyi ne de mutlak kötüdür. Jung, gölge dokunun varlığını bilinçdışıından bilince kavuşturmanın önemini vurgulamaktadır. Bu yapılmadıkça, kişi kendi gölge kompleksini projekte ederek iletişim bozukluğuna ve ruhta derin yaralara yol açar. (http://tr.wikipedia.org/)

Masal kraliçenin avcıyı çağırıp pamuk prensesi öldürtmek istemesiyle devam eder. avcı pamuk prensese kıyamaz ve bir hayvanın kalbi ve ciğerini kraliçeye götürür. bu sırada prenses ormanda küçük bir ev görür ve içeri dalar.  üzeri yenmeye hazır yiyeceklerle dolu yedi küçük tabağın bulunduğu yedi küçük sandalyeli uzun bir masa, duvar dibinde de yedi yatak dizilidir. yorgunluktan bitap düşer ve yataklardan yedincisinde uykuya dalar. tıpkı Tanrı'nın 6 günde evreni yaratıp 7. günde dinlenmesi gibi...

masalın bu kısmında karşımıza yedi cüce çıkar. peki nedendir bu cücelerin yedi oluşu? yedi sayısı nereden gelir? haftada yedi gün vardır, gökkuşağında yedi renk, yedi nota, dünyanın 7 harikası... 

cücelerin isimleri  bilgin, uykucu, öfkeli, keloğlan, hapşırık, neşeli ve utangaç'tır. hatırlayacağımız gibi Jung (2003) 'bazı masallarda yaşlı bilge arketipi bir cüce ya da çok kısa boylu bir adam olarak karşımıza çıkar' der. cücelerin isimlerinin karakteristik özelliklerini taşıyor olmaları, birlikte hareket ediyor oluşları bize yedi cücenin aslında bir imgeden parçalanmış olabileceğini düşündürür. cüceler prensese karşı son derece koruyucu yaklaşırlar.

masalın devamında kraliçe prensesin ölmediğini aynasından öğrenir ve bu kez işi sağlama almak için zehirli bir elma hazırlar ve prensese yedirir.

burada prensesi öldürmek için seçilen yol olan zehirli elmayı ele alabiliriz. adem ve havvayı cennetten kovduran bu elma bu kez prensesi öldürmüştür.

prensesin kurtuluşu tamamen bir tesadüf üzerinedir. bir prens cüceleri ziyarete geldiğinde prensesi görür ve onu saraya götürmek için cücelerden izin ister. tabut oynadığında prensesin boğazından elma kurtulur ve prensle evlenip sonsuza kadar mutlu yaşarlar.

Kaynak:

Güler, Z. (2004). Şeyh Galib Divanında Ayna Sembolü, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 14, Sayı: 1, Sayfa: 103-121, ELAZIĞ

Gölge, http://tr.wikipedia.org/wiki/Carl_Gustav_Jung, (16/12/2009)
Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler, http://masalistasyonu.com/anasayfa/masallar/goster.asp?id=63 (16/12/2009)
Leader, D. ve J. Groves, (1997). Yeni Başlayanlar İçin Lacan, İstanbul: Milliyet yayınları
Karahan, F. T. ve M. E. Sardoğan, (2004). Psikolojik Danışma ve Psikoterapde Kuramlar, Samsun: Deniz Kültür Yayınları
13 Comments
 
 
Her arketip gibi anne arketipinin de sayısız görülüş şekli vardır. olumlu iyi bir anlam ya da olumsuz kötü bir anlam taşıyabilen bu simgelerden bazılarını  jung şöyle sıralar.

·         kişisel anne ve büyükanne, üveyanne ve kayınvalide, ilişki içinde olunanan herhangi bir kadın, örneğin sütanne ya da dadı,

·         ata ve bilge kadın, daha üst anlamda tanrıça, özellikle de Tanrının anası, Bakire Meryem, Sophia (anne-sevgili olara, ayrıca Kybele-Attis tiplemesi ya da kız-gençleşmiş anne-sevgili);

·          kurtuluş arzusunun hedefi (cennet, Tanrı krallığı, göksel kudüs); geniş anlamda klise, üniversite, kent, ülke, gök, toprak, orman, deniz, akarsu;

·         madde, yeraltı dünyası, ay, dar anlamda doğumve döllenme yeri olarak tarla, bahçe, kaya, mağara, ağaç, kaynak, derin kuyu, vaftiz kabı, kap biçiminde çiçek (gül ve lotus);

·          büyülü daire olarak (Padma ve Mandala) ya da Cornucopiatypus (Bereket Boynuzu), daha dar anlamda rahim, her türlü oyuk biçim (örneğin vida yuvası); yoni, fırın, tencere;

·          inek, tavşan, her türlü yararlı hayvan

 
      Annenin üç önemli özelliği, bakıp büyüten, besleyen iyiliği, arzu dolu duygusallığı ve yer altına özgü karanlığıdır. çocuk psike'si üzerindeki bütün o etkilerin tek kaynağı kişisel anne değil, anneye yansıyan arketiptir.
 

Bu arketipin taşıyıcısı öncelikle kişisel annedir,çünkü başlangıçta çocuk onunla tam bir ortaklık, bilinçdışı bir özdeşleşme içindedir. anne, çocuğun hem fiziksel hem de pisişik önkoşuludur. büyükanne, annenin annesi olarak anneden daha 'büyük'tür. asıl büyük ana odur. Hem bilgelik hem de cadılık özelliklerini yaşıdığı sık sık görülür. zira bir arketip bilinçten uzaklaştırıldığı oranda netleşerek mitolojik yanı belirginleşir. anneden büyükanneye geçiş arketipin statüsünün yükseldiği anlamına gelir.

külkedisi masalı içerisinde anne arketipi sayısız olarak geçmektedir. külkedisinin annesi ölür, babası yeniden evlenir, üvey anneyle birlikte iki üvey kız kardeş eve yerleşirler. külkedisi lakabı taktıkları sindirella'dan çok hoşlanmayan bu iki kız sürekli kötülük peşindedirler. eve sonradan gelen bu 3 anne arketipi kötülüğü simgeler. birgün bir prens evlemek istediğini tüm ülkeye duyurur ve iki üvey kardeş düzenlenen bu baloya katılmak için hazırlanmaya başlarlar. fakat külkedisinin gidememesi için türlü aksilikler çıkarırlar. aniden bir peri belirir ve sindrellanın baloya katılması için yardım etmeye başlar. yine anne arketipini temsil eden peri, arketipin iyi tarafı ile bizi tanıştırır.
bu masalla ilgili belki de üzerinde düşünülmesi gereken hepimizin aklında kalan, perinin sindirellayı baloya hazırlarken yaptığı dönüştürmelerdir. peri bir balkabağını faytona, altı tane fareyi altı ata, altı kertenkeleyi de altı uşağa dönüştürmüştür. ancak bu dönüştürmeler sınırlı bir zaman sonra yok olacaktır. peri iyiliği sindrellaya kısa süreli vermiş. belli bir saat sonra bu iyiliklerin hepsi eski hallerine dönecektir. dolayısıyla sindrellanın tek bir şansı vardır. tüm bu çabanın masanın ana konusu olan baloda prense kendini beğendirmek için yapıldığını söylemeden geçmek istemiyorum.
Masalda babanın herhangi bir baskınlığı yoktur, ayrıca baba kendi öz kızına yapılan kötülüklerin önüne geçemeyecek kadar güçsüz ve aciz gözükmektedir.
masalın bir diğer yarısında sindirellanın balodan kaçarken düşürdüğü ayakkabı ve bu ayakkabının sahibi olan ayağı bulma çabası anlatılır.
 
 Görünen anlamda sinderella zavallı, aciz, korunmaya muhtaç bir kadını temsil eder. bu kadının hayatına bir erkek kurtarıcının girmesiyle herşey birden değişir ve sefil bir hayatı olan sindrella prensesliğe terfi eder. psikoloji litaratüründe bu duruma sindrella sendromu denir.  çocukluğumuzda dinlediğimiz bu masallar bilinçaltımıza şekil vermede inanılmaz önemlidir.  bu senromu yaşayan kadınlar varolabilmek için bir erkeğin (prensin) kendilerini kurtarması, keşfetmesi için beklerler ve bu adamı kaybetmemek için ellerinden geleni yaparlar. böylelikle bir başka yaşamın içinde kendi yaşamlarının olabileceğini savunurlar ancak kendi yaşamlarının özgürlüğünü kaybederler.
 
Jung, anneyle özdeşimin çok yüksek olduğunda anneye olumsuz anlamda bağımlı hale gelindiğini, annenin adeta bir gölgesi olarak yaşadığını idda eden bu kız çocukları yetişkinlikte evlilik piyasasında en çok tercih edilen kadın türleri olduğunu söyler. jung, 'bu tipe özgü kayıtsızlık ve sürekli incinmiş masum rolü oynamasına neden olan aşağılık kompleksi yüzünden erkekler payına düşen üst bir rol olan hoşgörülü davranmak ve kadının bildik yetersizliklerine karşı tam bir şovalye edasıyla katlanmaktır' der. 'bu tür kızlar o kadar yardıma muhtaç ve çaresizdirler ki en yumuşak kuzu bile adeta bir anda kurt kesilir ve hayatında ender olarak eline geçen erkek olma fırsatını elde etmiş olur.'
 
Zaman dolduğunda kendini yine külkedisi olarak bulan sindrella düşürdüğü ayakkabı ile prens arasındaki bağı koparmamış olur. sessizce odasına kapanır saatlerce ağlar ve kurtarılmayı bekler. ve prens ayakkabı elince tüm ülkeyi dolaşarak sinderellayı bulmaya çalışır.
kadının bağımsızlığından hoşlanmayan erkekler kendilerine mecbur halde yaşayan bir sindrella bulduklarında onu prenses yapmak için ellerinden geleni yaparlar. çünkü bu sindrellalar erkeğin egosunu yaşam boyunca besler dururlar.
 
15 Comments
 
 

sevgili zipsofizm yazarları, okurları ve kıymetli vatandaşlar;

şehrin kenar mahallelerinden birinde olan evimizde son 15 gündür garip şeyler yaşıyoruz.

herşey sıradan bir günde başladı. gece yaklaşık 10 sularında ev arkadaşım salonda uyuyor bense mutfakta bilgisayar başında karıştırma yapıyordum. mutfağın camına çarpan garip bir sesle irkildim. yerimden kalkmadan bunun cama çarpan bir kuş olduğunu düşündüm. hemen fırladım. eğer kuş yaralandıysa yardım etmeliydim. mutfak camının perdesini hışımla çektim. bir yumurta, sarısı patlamış şekilde pencereden aşağı doğru süzülüyordu. gözlerime inanamadım. kuş olmadan uçmayı öğrenen bir yumurta? :S hemen saçmaladığımın farkına vardım ve içeri terliklerimle üst komşuya doğru koştum. kapıyı çaldım. 'sizin çocuklardan biri benim cama yumurta düşürdü herhalde' dedim. kadın bi kaç saniye yüzüme baktı, iyi niyetli mi yoksa kötü niyetli mi olduğumu anlamaya çalışıyordu sanırım. 'mutfak camına yumurta geldi de' dedim sevimli sevimli. 'ah, canım, karşı teyzenin evine de atmışlar geçen gün üç tane, kurumuş kalmış camda, söylene söylene temizliyordu geçen gün' dedi komşum. 'yaaa demek öyle' dedim, üst katın balkonundan aşağı doğru sarkarak yumurtalı camıma baktım, nasıl temizleneceğiyle ilgili düşünce bastı içimi, burnumu saran yumurta kokusuyla birlikte. sinirli sinirli aşağı indim, canım kuzenlerimi aradım, hemen gelmek istediler, 'yok' dedim 'gerek yok, gelmeyin' cool bir ses tonuyla. ama korkmuştum, neden bilmem, çok korkmuştum. o sinirle yumurtayı temizledim, en nefret ettiğim şeylerden birinin çiğ yumurta temizlemek olduğunu o sırada anladım. evde sinirli sinirli gezindikten ve bu sinir durumunda gamzoşu uyandırmayı başardıktan sonra polisi aramayı akıl ettim. pencereyi açtım, zaten çekmeyen turkcell hattımla pencerenin önünde, polisi aradım. polise, mutfak camımıza yumurta attıklarını söyledim, ev adresimizi verdim. çağrı merkezindeki polis camın kırılıp kırılmadığını sordu, 'hayır' dedim, 'cam kırılmadı ama YUMURTA KIRILDI!' ses tonumdaki siniri anlamasını beklerken polisden bir kahkaha yükseldi. o an polisin beni ciddiye almadığını hissetsem de 'çabuk' dedim, 'ekip gönderin buraya!' 'tamam abla, baktırıyorum' dedi polis. heee dedim içimden, heh şöyle yaa.. görür şimdi o yumurtayı atanlar, polis yakalar hepsini diye düşündüm. tabiiiii, ekip filan gelmedi. ev arkadaşım, 'kızım, gelse polis ne göstericeksin? bütün delilleri de temizledin! tam şu bölgeye gelmişti yumurta, ama sildik memur bey, siz de biraz erken gelseydiniz ahahahah' diye şakalar yapıp durdu gece boyunca. sevgilime mesaj attım. durumu anlattım, 'ne kastı olucak insanların hem size, hem de komşu teyzeye, çocukların işidir o' dedi. sevgilim de beni ciddiye almamıştı. dostlarım, gördüğünüz gibi bazen dünya yaşanılmaz bir yer haline gelebiliyor. ben de çaresiz yatağıma gidip kıvrıldım. olay kapandı zannetmiştim kiiiiiiiiiiiiiiiiii................
 
başka sıradan ve keyifli bir günde, yine evimizde sakin sakin uyuklarken, büyük bir gümbürtü koptu. ev arkadaşım uyuklamıyor, uyuyordu. üstelik de onu uyandırmamam için kesin emir vermişti. bu sefer gündüz saatlerinde kopan bu gümbürtüyü ben ciddiye almadım ve uyuklamaya devam ettim. yaramaz kedimiz olive can mutfağa girdi, ve bulaşıklıktaki bardakları devirdi herhalde diye düşünürken, mutfağın kapısının kapalı olduğu aklıma geldi. hımm, o halde şu olmalı, bu olmalı diye kendi kendime seneryolar yazıp uyuklamaya ve kopan gürültüyü unutmaya çalışıyordum. tam bu sırada evin kapısı çaldı. 3 tane 8 yaşlarında çocuk karşımda dikiliyorlardı. biraz suçlu, biraz da meraklıydı bakışları. 'hayrola çocuklar' dedim, 'şeeeeeeeey, abla, ımmmmm sizin eve top kaçtı mı acaba?' dediler. 'bilmem ki, bakiyim bi' dedim. tam içeriye yönelicekken 'eğer topumuz buraya kaçtıysa özür dileriz abla' dedi çocuklardan ikisi. diğeri bön bön bakıyordu. apartman koridorunda duvara yaslanmış poposunu duvara vuruyordu. sert bi bakış attım ona doğru, 'bin kere özür dileriz abla' dedi popoyu duvara vuran çocuk, 'evet bin kere özür dileriz' diye onayladı diğer ikisi. 'tamam, çocuklar, bakalım top burda mı, hemen özür dilemeyin öyle' dedim. içeriye yöneldim. benimle birlikte kapının eşiğine çıkan ve konuşmaları takip edip çocukları kesen kedimizi bir ayak hamlesiyle içeri aldıktan sonra kapıyı kapattım. mutfağın kapısını açtım, görmüş olduğum manzarayla irkildim. çaydanlık devrilmiş, kapağı bir yana kendi bir yana dağılmıştı. çaydanlığın altı ocağın üstünde sabit kalmayı başarmış ancak çaydanlığın üstündeki çay, güzeller güzeli mutfak halımızı adeta siyah desenli dandik bir halıya dönüştürmüştü. üstelik mutfak dolapları ve buzdolabı da çay içinde kalmıştı. tavuk pişirdiğimiz tava ocağın üstündeydi ve top da tavanın içinde. bi an topla göz göze geldik. ona ne söyleyeceğimi bilemedim. ocağın yanına gittim, topu aldım, topun tavaya değen kısmı yağ içindeydi, bi an, çocukların üstü yağ olur lan, sileyim bari diye düşündüm, sonra hayır be, bu olaya sinirlenmem gerekir benim, sinirlendiğimi göstermek için de yağı silmeden vermeliyim çocuklara, peh, dedim içimden. dış kapıyı açtım, merakla bekleyen çocuklara uzattım topu, 'çocuklar, çaydanlık devrilmiş, biraz dikkatli oynamanız lazım topu, öyle çok havalara atmayın, tamam mı?' dedim. 'tamam abla, özür dileriz, özür dileriz, özür dileriz' diyerek heyecanla top oynamaya döndüler. hemen içeri gittim, bir daha kaza tekrarlanmasın diye mutfağın ocak tarafındaki penceresini kapattım, diğer pencereyi açtım. sıcak bi gündü ve pencere açmalıydım, buna mecburdum a dostlar. içeri gittim, ev arkadaşıma baktım, uyuyordu, kesin emri vardı uyandırılmamak için, ne yapıcağını bilmez turu attım evin içinde. sonra dönüp mutfağı temizledim. bu olay da böyle kapandı derkeeeeeeeeeeeeeeeeeeen...............
 
yine artık sıradan olduğunu düşündüğümüz bir günde bakkala gittim. elim kolum dolu eve dönerken, bizim üst katta oturan komşunun oğluyla kapıda karşılaştım. çocuklara selam vermeyi, onlarla diyalog kurmayı severim. 'naber bicirik' dedim. 'iyi, siz hala taşınmadınız mı bu evden?' dedi. aman tanrım, bir çocuktan al haberi vakasıyla mı karşı karşıyaydım. tüm mahalle birlik olmuş, bizim taşınmamız için sabotajlar mı yapıyorlardı? şu çocuğu ajan diye kullansam iyi olucaktı, hemen gizli sorguya çektim, 'yok dedim, taşınmadık' 'papağanınız var mı hala' dedi çocuk, 'yok dedim kedimiz var' 'aaaaa, kedi papağanı yedi mi' dedi. demek şifre bu dedim içimden, demek herkesin kullandığı gizli şifre bu. aydınlandım. o an herşeyi anladım dostlar. çocuğa şüphe dolu bi bakış attım, bu ajanı aptal sanmıştım ama işini gayet iyi yapıyordu, acaba kaç para veriyorlar, kimin için çalıştırıyorlardı. anne babasının işi olmalıydı. çocuğa 'eeeee hadi görüşürüz, bıy bıy' diyip, olive canı yine bir ayak hamlesiyle içeri soktuktan sonra kapıyı kapattım. puzzleın parçaları birleşiyordu. gene de belki yanılıyorumdur diye kendimi sakinleştirdim ve bu olay da böyle kapandı diye düşündüm, ta kiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...............
 
dün akşama kadar!
 
öğlen dişçimi arayıp randevu almıştım. fredy'nin kabusu dişçim ferit bana akşam 22.30 a randevu verdi. bi an şaşaladım ama çaresiz kabul ettim. dişçilerden hoşlanmam, gece 22.30 da dişçi görmekten hiç hoşlanmıyormuşum meğer. tedaviden döndüğümde saat 23.30 du. karnım acıkmıştı ve anestezili halde yemek yemek çok komik olabilirdi. hemen mutfağa koştum, dolaptan atıştırmalık birşeyler çıkardım, bir de adaçayı yaptım kendime. anestezili halde ağzımın yanıp yanmadığını anlayamıyacağım için bolca soğuk su koydum içine. bir şeye benzememişti. tam bu sırada ev arkadaşım göründü diğer odadan. peynirin kokusunu almış olucak ki, olivecan da koşturdu hemen mutfağa. ben, ev arkadaşım ve oli mutfak masasına oturmuş şurdan burdan konuşurken yine o sesle irkildik. bu kez dışardan gülüşen kız çocuğu sesleri, küfreden yaşlı bir teyzenin sesi de geliyordu. hemen atladım pencereye, yine hışımla çektim perdeyi. 'olamaaaaaaaz, yine yumurta atmışlaaaaaaar!' dedim. pencereyi açtım, löp diye yumurta kabukları düştü önüme. artık bu kadarı çok fazlaydı. karşıdaki teyze ve bizim mutfak camı yine kurban seçilmişti. teyzenin yumurta sayısını bu kez üçden bire düşürmüşler bizimkiniyse sabit tutmuşlardı. teyze cama çıkmış, söyleniyordu. 'söyle teyze söyle, terbiyesizlik bu' dedim teyzeye.  
benim terbiyem ulu orta küfretmeye müsade etmezdi. küfretme görevini böylelikle teyzeye vermiş oldum. sinirlendim çünkü yaaaaahu! biz camdan kim attı acaba diye bakarken, oli evin erkeği olarak derhal önümüze geçti. camdan kafayı uzatıp durumu yokladı. yumurtayı kokladı, o da beğenmedi. sonra sırtını kabarta kabarta yürüdü camda, kaplan yürüyüşüyle daaa yumurta atmayın lan der gibiydi. tabii atıcılar görüyorlarsa. oli'yi kollarının altından tutup kucağıma aldım, sinirli turu atmaya başladım. ev arkadaşım da inanamamıştı bu sefer. insanın başına bir şey iki kez gelince duyarsızlaşıyor demekki. bu kez polisi aramadık. ev arkadaşım bezi aldığı gibi ortalığı temizledi. sonra bezi çöpe attı. 'bu ne beeeeeeee, vır vır vır, dır dır dır' diye söylendim. sonra aile meclisini tekrar topladık sevgili tostlar. bu durumla ilgili ne yapabiliriz konuştuk hep birlikte. aklımıza şunlar geldi:
1) olayın tekrarlanma olasılığını göz önünde bulundurduğumuzdan dünün tarihinden 15 gün sonrasında elimizde tavayla camda bekleyeceğiz. böylece atılan yumurtayı tava ile hooooop, tutacağız.
2) mutfak camımızı kapattırıp yerine duvar ördüreceğiz.
3) yumurtaların nerden alındığını saptamak, dolayısıyla da atıcılara ulaşmak için, civar marketleri dolaşıp tüm yumurtalara gizlice kod yazacağız.
4) mutfak camına gizli kamera yerleştireceğiz. günlük kamera kaydı tutacağız.
5) yumurtayla bulaşan bir hastalık olduğu söylentisini yayıp atıcıların yumurtalara ellememesini sağlayacağız.
6) yumurta atmayı sevenler derneği kurup, onları dernek üyesi yapacağız. kendilerini bir şeyin parçası hissederlerse, düzelirler umuduyla.
7) mahallede kaşıkla yumurta taşıma yarışı yapıp birinci olana oyuncaklı yumurta armağan edeceğiz.
8) atıcıların ergen olduğunu düşündüğümüzden aleeaddinin sihirli cinini çağırıp insanların ergenlik yaşamadan yetişkin olması dileğini tutacağız.
 
toplantı sona erdiğinde oli  sadece miyuv diyebildi. anlaşılan karnı çok acıkmıştı. onun için pişirdiğim fasulyeleri yemediği gibi, bulgur pilavını da yememişti. çaresiz konserve mamasından bi parça verdim. 
 

30 Comments