öfke kında durmaz 
çektim öfkemi sabrın kınından 
vurdum yollara 

acı tuttum 
safak söktüm 
kan bağırdım 
ve bağırdıkça ben 
binalar caddelere yıkıldılar
 
büyüdü karanlığın iğrenç gözleri 
yumruklar sıkıldılar 
korkmadım 
vazgeçmedim 
kaçmadım 
güldüm sadece
 
ve onlar 
gülen gözlerimin gökyüzünde 
birer yıldız kadar ufaktı

öfke kında durmaz / muammer hacıoğlu

karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında 
aşklarım, inançlarım işgal altındadır 
tabutumun üstünde zar atıyorlar 
cebimdeki adreslerden umut kalmamıştır 
toprağa sokulduğum zaman çapa vuran adamlar 
denize yaklaşınca kumlar ve çakıl tasları 
geçmiş günlerimi aşağılamaktadır 

karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında 
ve rüzgar buruşturuyor polis raporlarını 
kadınlar fazlasıyla günaha giriyorlar 
bazı solgun gömleklerin çözük düğmelerinden 
çelik tırpan gibi silkiniyor çocuklar 
denizin satırları arasında 
gece arsızca kükrüyor paslı beyninde şehrin 
küfre yaklaştıkça inancım artıyor 

karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında 
öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan 
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda 
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman 
acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim 
ve simdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın 
başından başlayabilirim 

kanla kirlenmiş evrak / ismet özel