deli kadir seyrederken duyup çarpıldığım şiiri muammer hacıoğlu'nun yazdığını öğrendikten sonra ortamları kurcalarken baktım wiki'de ustanın yıkılmayan adam filminde sahnesi var yazıyor. "muammer hacıoğlu'nu görmek umuduyla yıkılmayan adam izliyorum" şeklinde zevzek twitledim, oturdum filmi izliyorum. derken bir mesaj geldi, "o sahne şurda" diye tarif ediyor. peki dedim, teşekkür ettim, filmi bilmem kaçıncı defa baştan sona izledim. sonra mesaj geldi aklıma, acaba kimin nesi.. açtım sayfayı verdim gogılı meğer rahmetlinin oğlu değil miymiş ? 

o gece sabaha kadar uyku tutmadı azizim.  
       

öfke kında durmaz 
çektim öfkemi sabrın kınından 
vurdum yollara 

acı tuttum 
safak söktüm 
kan bağırdım 
ve bağırdıkça ben 
binalar caddelere yıkıldılar
 
büyüdü karanlığın iğrenç gözleri 
yumruklar sıkıldılar 
korkmadım 
vazgeçmedim 
kaçmadım 
güldüm sadece
 
ve onlar 
gülen gözlerimin gökyüzünde 
birer yıldız kadar ufaktı

öfke kında durmaz / muammer hacıoğlu